Konuşma · NOYAK

"Tarih dini sapına kadar düzmece diyorum. Çöktü yani."

"Öncelikle, bu alıntı neredendi?"

"Uzun zaman önce yaşamış Serai'li bir adamdan. Kadim ve sert bir kardeşimizdi."

"Peki o zaman."

"Peki." Başıyla onaylıyor.

"Şu cam eserini tekrar konuşalım."

"Toplu katliamcıyı mı? Neden?"

"Ama o hümanizmin abidesi. Hümanizm buralarda çok önemli bir şeye benziyor."

"Hümanizm şeker ve domuz tüketimine neden oluyor. Hümanizm, milyarlarca insanın seri olarak üretilmesi için icat edildi. Milyarlarca insan, yüz milyarlarca domuzu seri üretebilir."

Çok fazla ton da şeker üretebilir!

"O oyun oynamayı severdi. Mirası, şu anda içinde yaşadığımız şey, gerçek hayat değil. Uzun zaman önce ölmüş bir düşmana karşı bir çeşit zafer elde etmek için kurulmuş bir strateji sadece. Ama işte... ben Noyak'ım. Ben ne anlarım ki?"

"Onun, dünya ruhunun vücut bulmuş hâli olması gerekmiyor mu?"

"Dünya ruhunun vücudu yoktur. Organları vardır. 'Sert kafalar' onun bir organıdır." Sol elini kaldırıyor.

"Bu Arno Van Eyck parçası bir organ. Bu binayı meydana getiren marangozluk ve cam ustalığı da birer organ. Bana sorarsan abide bir hırsız. Organ hırsızı. Bütün abideler öyle."

"Evet ama zaten bugünlerde toplu katliam yapmakla suçlanmayan kaldı mı?"

"Kimse Arno Van Eyck'in toplu katliamcı olduğunu söylemiyor. Anodik müziğin öncüsü Rietveldt de toplu katliamcı değil. Onu suçlayan kimse yok..."

"Aynı şekilde kimse Erik Kafa Germaine ve Andre'nin de toplu katliamcı olduğunu söylemiyor. Yaşamımızı bu şüpheye hiç yakalanmadan sürdürmek mümkün. Milyarlarca insan toplu katliamcı olmakla suçlanmadan yaşayıp gidiyor." Başıyla yukarıyı gösteriyor. "Ama o değil."

"Ama güzel kadınmış."

"Hissettiğin güzellik duygusunu o icat etti. Elmastıraşları ve ikonograflarıyla birlikte." Dönüp kadının yüzüne bakıyor. "Standartları sağlam belirlediğin kesin..."

"Sonra da o standartlara uyuyorsun. Böyle de etkilidir. Ama onun sözde 'güzelliği' aynı zamanda fazlasıyla yumuşak kafalardadır."

"Hiç de yumuşak kafalar değil. Dehşete düşürüyor."

"Hmm..." Başını sallayan genç adam endişeli görünüyor. "Doğru bir noktaya parmak basmış olabilirsin, polis dostum. O kalçalar için toplu katliam yapılır."

"Demek ki ben yumuşak kafaları seviyorum, çünkü..."

"İlk sen olmazsın. Onu milyonlarcası beğenirdi." Genç adam endişeyle kaşlarını çatıyor. "O dudaklar için toplu katliam yapılır."

"Haklısın, ben daha sert kafalar seviyorum."

"Gerçek gelecekte her kadın ayrı bir abide olacak. Neon saç bantları ve tozluklar takacak, karanlıkta parlayacaklar." Gözlerinin içi esrarengiz bir şekilde gülüyor.

Ama bu senin hoşuna gitmez, seni yalancı. Sen bu gördüğünü beğeniyorsun; onun yumuşak kafalarda olması hoşuna gidiyor...

Vay anasını, nasıl da hoşuna gidiyor. Birden içine düşmek istediğini hissediyorsun. Başını çevir, bir şey söyle!

"Bence gerçekten dehşete düşüren bir yanı var."

"Evet. Partinin havasını bozacak, burada partilemeye başlamadan önce onu indirmemiz gerek."

Hayır, bu değil... Daha fazlası olmalı. Daha derinden etkileyen bir şey...

Hiçbir şey söylemeden sert bakışlarla uzaklara dal.

Tozutmuş da seninle aynı görünüyor. Kilisenin arka tarafı karanlık. Müzik bir an tuhaf bir şekilde yankılanıyor.

"İndirin onu. Tuzla buz olsun. O pencereyi yok edin."

"O iş bizde." Tozutmuş başıyla onaylıyor ve alet çantasını bir kediyi okşar gibi okşuyor.

"Hayır Noyak! Kanıma girmeye çalışma ya! İnsanlar ona bayılacak. O bizim olayımız olacak..." Arkadaşı ona katılmıyor. "Ayrıca bizi soğuktan koruyor!"

"Kalsın. O keskin ve güzel cam parçalarına dokunmayın. Üzgün suratı ve saçları burada kalsın."

Tozutmuşun gözleri şüpheyle kısılıyor; karşısında mecnunun teki var sanki.

"Onu indirmiyoruz. İnsanlar ona bayılacak. Bizim olayımız bu olacak." Arkadaşı dans etmeye devam ediyor. "Ayrıca bizi soğuktan ve yağmurdan koruyor!"

"Evet, artık onun hakkında konuşmayacağım. Artık onu düşünmek istemiyorum."

Tuhaf kelime tercihleri...

Sert. Olumsuzluk akıyor.

Bu sağlıklı değil. Burada neler oluyor? Neden bu cam konusu açılıp duruyor?

Bilmiyorum.

Bırakmanı öneririm. Bu konuyu bir daha açmamalısın. Kapat bu konuyu lütfen.

Sorun yok, her şey yolunda.

Her şey yolunda değil. Bu konuyu da bir daha açmamalısın. Bu son olsun. Şu sıçtığımın camından bahsetmeyi bırak artık.

Güzel bir cam.

İyi hissettirmiyorsa neden bunu söyleyip duruyorsun? Bu konuyu açıp durma, cam konusunu kapat artık!

"Tamam." Genç adam sürekli endişeli görünüyor. Kaşlarının şeklinden dolayı. Yüzünde hep bir endişe var.

"Yeniden yerleşim programları gayet iyiydi. Ben niyeyse yeniden yerleşim programlarını epey destekliyorum."

"Komünist bir polis misin sen?"

"Öyleyim."

"Şimdi anlaşıldı. Bana kalırsa komünizm, hümanizmin daha kanlı hâlinden ibaret. Komünizmin her yerinden Dolores'in sevgisi akıyor." Başıyla yukarıyı gösteriyor.

"Hayır." (Yalan söyle.)

"Hmm... O zaman bunun bir açıklaması yok. Neyse artık." Alet çantasını eline alıyor, sonra tekrar yerine bırakıyor.

"Peki sence o... Şey... İnsan mıydı?"

"Hah!" Genç adam, âdeta pantolon askılarından oluşan göğüs kafesini esnetiyor. "Bak bu teoriyi beğendim, polis bey. Gerçekten beğendim..." Başını sallıyor. "O pek insan sayılmazdı. Daha çok hayatla bir oyun gibi oynayan bir operatördü..."

"İnsanların hayatı böyle değildir. Ona tapılıyordu. İnsanlara tapılmaz. Seni bilemiyorum ama şahsen benden nefret ediliyor. Kimse benim abide falan olduğumu düşünmüyor."

"Neden bahsettiğini bilmiyorum. Benim binlerce hayranım var. Beni sevgiye boğuyorlar ve her zaman destekliyorlar."