Konuşma · PLAISANCE

"Soruşturmayı devam ettirmenin tek yolu buydu."

"Ne diyorsun yahu? Alt tarafı bir kapı."

"Alt tarafı bir kapı mı?! Burası lanetli, dedektif! Boşu boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlar ya! Bu binada iflas eden şirketlerin sayısına bakarsanız anormal bir şeyler döndüğünü anlarsınız!"

"Umarım her şeyi mahvettiğiniz için mutlusunuzdur... Kapıyı kırdınız ve artık lanet benim üstüme de çökecek." Kadın gözlerini kapatıp madalyonuna fısıldamaya başlıyor.

Dua ediyor. "Yüce melek, beni ve dürüst ticari girişimimi kapının arkasında gizlenen lanetten koru, âmin..."

"Pardon ya, lanetten haberim yoktu."

"Tabii ki yoktu, ne de olsa sadece bir polissiniz." Kadın omuzlarını silkiyor, kaderine boyun eğmiş gibi.

"Pekâlâ, Lanetli Ticaret Bölgesi'ni araştırmanıza izin vereceğim, tamam mı? Şu noktada yapacak pek bir şey yok..."

Maskesi düştü. Artık korkusunun arkasında saklanan merakını görebiliyorsun.

"Ama... devam etmeden önce söyleyin bana... Habis Mahluk ile karşılaştınız mı?" Kadın, canavarın ismini söylerken gözlerini kısıyor.

"Lanetli mi? Ama lanet diye bir şey yok ki, han'fendi."

"Böyle düşünmenize şaşırmadım, ne de olsa sadece bir polissiniz." Kadın omuzlarını silkiyor, kaderine boyun eğmiş gibi.

"Lanetli mi? Lanetin gerçek olmadığını sanıyordum ben."

"Tabii ki öyle sanıyordunuz, ne de olsa sadece bir polissiniz." Kadın omuzlarını silkiyor, kaderine boyun eğmiş gibi.

"Dinle beni, bir an önce alt kattaki dondurucuya tıkmam gereken bir ceset var."

"Ahmak herif! Sırf dondurucuya ulaşmak için akla hayale sığmaz bir kötülüğü serbest bıraktın!"

"Bazen olağanüstü yöntemlere başvurmak gerekir."

"Sağ salim geri dönmenize sevindim! Daha fazla bekletmeyin lütfen beni. Ne gördünüz orada?" Doğru kelimeleri arıyor. "Karanlık lahidin içinde?"

"Karanlık lahit..." (Dramatik bir şekilde duraksa.)

"Evet, evet. Nasıldı?"

Ne kadar dehşet verici olduğunu anlatın ona efendimisss! Duymak istediğinin bu olduğunu biliyorsunusss...

"Dürüst olayım... Sadece bir çöplüktü. Görülecek hiçbir şey yoktu, ağzına kadar çöple doluydu. Oraya yıllardır güneş ışığı girmediğinden eminim."

"Peki... başka neler buldunuz? Sağ salim çıkan bir şeyler var mıydı? Tabii ki hayır. Mahluk'un yerini tespit edebildiniz mi?"

Ona dilinden düşürmediği Mahluk'u bulduğunu söyleyene kadar eline bir şey geçmeyecek.

"Kişisel görüşlerimi senin paylaşabileceğim bir konumda değilim."

"Lütfen anlatın! Sağ salim çıkan bir şeyler var mıydı? Mahluk'un yerini tespit edebildiniz mi?"

"Bu kitabevinin yaşam enerjisini emen başarısız girişimlerin saklandığı bir ölüler mahzeniydi."

"Biliyordum!" Kadının titrediğini görebiliyorsun. "Aman aman, başımıza ne belalar gelmiş meğer..." diyor başını sallayarak.

"Bir dakika. Aslında daha hiçbir şey yapmadım. Sadece birkaç soru sormak istiyordum."

"Ha, öyle mi..." Hayal kırıklığına uğradığı belli. "Ne hakkında?"

"Suç, Aşk ve Tanınmış Kişilerin Biyografileri'ne hoş geldiniz. Benim adım Plaisance." Tezgâhtar sana selam veriyor.

"Keyfinize bakın... ve lütfen buraya getirdiğiniz enerjiye hâkim olun."

Kadının boynunda altın bir madalyon asılı. Ortasında kehribara hapsolmuş, küçük balık kafasına benzer bir şey var.

Yüzü, yaptığı ağır makyajdan dolayı pul pul görünüyor.

"Yok, almayayım." (Bitir.)

"Bu dükkân senin mi?"

"Evet. Bu minik kültür mağazasının sahibi olmaktan gurur duyuyorum." Sesi tizleşiyor, sanki kendisini herkese duyurmak istiyormuş gibi.

Yeni müşteriler kazanmak için davetkâr bir ses tonuyla konuşmaya çalışıyor. Pek işe yaradığı söylenemez.

"Madalyonun çok ilginç duruyor." (Gözlerini gizemli bir şekilde kıs.)

"Ah evet, bu tür zamanlarda bel bağlayabileceğiniz bir şeyler olmalı sonuçta." Kadın madalyonunu sıkı sıkı tutuyor ve o da gözlerini kısıyor.

"Devam etmeden önce... Hâli vakti yerinde birine benziyorsun, bana biraz para ateşler misin? Daha sonra sorma fırsatı bulamayacakmış gibi hissediyorum."

"Beyefendi! Saçmalamayın lütfen. Kesinlikle size para falan 'ateşleyemem'." Kadın kınayıcı bir bakış atıyor. "Size ciddi bir ruhani zarar vermiş olurum..."

"Kestirme yoldan başarı diye bir şey yok, bu durum polis memurları için de geçerli. Sadaka manipülasyondan ibarettir, sizi birilerine muhtaç hâle getirmekten başka bir işe yaramaz."

Birine muhtaç olmanın faydaları da vardır elbet.

"Biz çalışan insanlar arasında bağ kurmamızı sağlar. Ortak düşmanımızla savaşmanın iyi bir yoludur."

"Bir dakika, bir dakika." Kadın parmağını havaya kaldırıyor. "Anlaşılan birileri buraya getirdiği enerjiye hâkim olamıyor..."

"Savaşmak, düşman... Benim felsefem herkesle iyi geçinmektir."

"Vay anasını, çok haklısın. Ticari ilişkimizin böyle başlamasını istemezdim."

"Aynen öyle. Aramızda bu tarz bir ticari ilişki olsaydı, istediğim zaman işinizi eleştirebilirdim. Sizden bir şeyler talep edip yaratıcılığınızı ve özgürlüğünüzü kısıtlayabilirdim."

"Böyle olsun istemeyiz."

"Özür dilerim, neden böyle dediğimi bilmiyorum bile. Yaptığımı gerçek değerlerimi temsil etmeyen bir gaflet olarak gör lütfen."

"Ah, tabii ki." Kadın sana bakıyor ve ekliyor, "Ne adam ama."

Senden ve değerlerinden pozitif enerji alıyor. Gayet içten. Kendisi maskülen davranan bir erkek gördü mü "Ne adam ama," deme ihtiyacı duyan biri.

"Beni yanlış anladın. Güçlü bir derebeyiyim ben. Hakkım olan haracı istiyorum. Geleneklerimizi unutmamak lazım."

"Bir dakika, bir dakika." Kadın parmağını havaya kaldırıyor. "Anlaşılan birileri buraya getirdiği enerjiye hâkim olamıyor..."

"Haraç, güç... Bunlar buralarda alışık olduğumuz gelenekler değil."

Bu ne hadsizlik? Seni yanlış anlamış olmalı.

Ama ben öyle biri değilim.

Elbette. Kendini ne sanıyor da senin yerine konuşuyor?

Resmen ağzına sıçtı oğlum. Ne aptal adamsın be...