Konuşma · PLAISANCE

"Dışarıda duran küçük kız kim?"

"Ah evet. Umarım gönlünü alabilirim. Canım kızım benim."

"Ah, evet. Nasılmış canımın içi? Çok iyi bir kızdır kuzum."

"Buraya serbest piyasayı yıkmaya ve çocuk işçiliğini ortadan kaldırmaya geldim."

Kadın gözlerini deviriyor. "Şaka yapıyorsunuz herhâlde, öyle bir şey olacağı yok."

"Duruma bağlı. Çocuğa ne kadar para veriyorsun?"

"Beyefendi, küçük bir çocuğun parayla ne işi olabilir? Harçlığını onun için saklıyorum. Yaptığı iş sayesinde finansal geleceğini sağlama alıyor."

Vur kelepçeyi, vur!

Bu tür suçların daha gelişmiş ülkelerde görülmediğine kalıbımı basarım.

"Ha, yanılmış olmalıyım."

"Belli ki." Kendinden emin sözleri bir bıçak misali keskin. "Şakalarınız bitti mi artık?"

"Evet, yeterince eğlendik bence." Teğmen sabırsızca ayağını yere vuruyor.

"Yozlaşmış faaliyetlerinden ötürü seni resmen kınıyorum."

Kadın tek kaşını kaldırıyor. "Tabii ki, memur bey. Harika bir iş çıkardınız. Şakalarınız bittiyse işime geri dönebilir miyim?"

"Bazı daha gelişmiş ülkelerde bu tür şeyler aynı anda iki suça tekabül ediyor; çocuk işçiliği ve kölelik."

"O ülkeler zamanı geldiğinde ne kadar tembel ve şımarık nesiller yetiştirdiklerini görecekler." Kendinden emin bir tonu var, yaptığın imalara aldırış etmiyor gibi. "Şakalarınız bitti mi?"

"Onu yetiştirme şeklini doğru bulmuyorum."

"Kendi işinize bakın, beyefendi." Kadın duruşunu düzeltiyor. "Bizim toplumumuzda insanlar birbirlerine çocuklarını nasıl yetiştirmeleri gerektiğini söyleyemez. Bu ne sizi, ne de bir başkasını alakadar eder."

Eleştirilerle başa çıkma şekli inkârmış demek.

"Tüm bu baskı onu çok endişelendiriyor. Tırnaklarını yediğini biliyorsun, değil mi?"

"Pekâlâ... Konuyu değiştirelim."

"Annette çok çalışkanmış. Eminim sana epey yardımı dokunuyordur."

"Genç bir kızın olması gerektiği gibi. Doğru bir tavır takındığı sürece finansal geleceği parlak olacak."

"Annette, evet. Kızım olur kendisi. Umarım yine kafasını bilim kurgu romanlarına gömüp tembellik etmiyordur! Söyleyin bana, olması gereken yerde durup uslu bir kız gibi üstüne düşeni yapıyor muydu?"

"Bir önemi yok. Aslında sormak istediğim başka bir şey vardı..."

"Hıh!" Kadın, uyarılan bir çocuk misali hayal kırıklığına uğramış gibi görünüyor. "Peki size başka nasıl yardımcı olabilirim?"

"Evet, tabii ki."

"Fevkalade! Peki konuştunuz mu onunla?"

"Evet."

"Harika! Onunla konuştuktan sonra içinizde oluşan kitap alma isteğini 1'den 10'a kadar değerlendirir misiniz?"

Kızı hakkındaki görüşü, seni dükkâna çekmekte ne kadar başarılı olduğuna bağlı.

"Bir. Hiç etkilenmedim."

"Biliyordum." Kadın iç çekiyor ve kafasını sağa sola sallıyor. "Rezalet. Bu kız hiç iflah olmayacak."

"Beş. Kısmen ilgi duydum."

"Eh, hiç yoktan iyidir." Kadın omuzlarını silkiyor. "Bir dahaki sefere daha fazla çaba göstermesi gerekecek."

"10. Son derece kibar ve yardımseverdi."

"Canım benim! Sorumluluklarını yerine getirdiğini gördüğümde yüreğim pır pır ediyor." Kadın verdiğin cevaptan epey tatmin oldu. "Günün birinde çocuğunuz olursa umarım Annette'im kadar çalışkan olur."

"Bir bireyi derecelendirmeyi reddediyorum. Bana yakışmaz."

"Hadi ama, kişisel bir şey değil. Doğru satış uygulamaları ve piyasayla ilgili bir araştırma yapıyorum." Kadın kollarını kavuşturuyor. "Sizden bir cevap bekliyorum."

"Hayır, son kararım."

"Niye ki? Yeterince cana yakın değil miydi yoksa? Konuşasınız mı gelmedi?"

"Bilmiyorum, doğrudan buraya geldim işte."

Kadın rahatlıyor. "Ah tabii, mantıklı. Demek işe yarıyor, evet! Kitaplarımızı doya doya inceleyin, beyefendi!"

"Buradaki diğer veletler gibi bana ib*e der diye korktum."

"Beyefendi! Dilinize hâkim olun!" Kadın kollarını kavuşturuyor. "Kızım asla öyle bir şey yapmaz."

"Niye bir çocukla konuşayım ki?"

"Derdi ne bu kızın?" Kadın kafasını sağa sola sallıyor. "Bir şeyi mi doğru yapamaz insan?"

"Yoo, kesinlikle tembellik ediyordu."

"Demek öyle," diyor kadın sinirli bir şekilde. "Beş para etmez kız, gene ne işler çeviriyor?!"

"Bu beni ilgilendirmez, başka konuya geçelim."

"Pardon, yanlış görmüşüm. Hemen dışarıda, işinin başındaymış, evet."

"Şimdilik hoşça kal kitapçı!" (Bitir.)

"Peki ya bir kitap almak istiyorsam?"

"Ne güzel kitaplıkların arasında dolanıyordunuz işte. Neden durdunuz?" Kadın madalyonuyla oynuyor ve daha sonra kemikli parmaklarını doğrudan sana çevirip döndürmeye başlıyor: "Baskıyı hissetmiyor musunuz? Hadi, geri dönün. Kitaplar sizi bekliyor."

Kadın sessizce mırıldanıyor: "Yapması gerekeni yapmıyor... Büyü işe yaramıyor mu yoksa..."

"Ne büyüsü?"

"Ha?" Kadın seni duyduğunda irkiliyor. "Yok bir şey. Kimse burada müşterileri çekmek için baskı büyüsü yapmadı. Hiç olur mu öyle şey canım! Ne kadar da saçma!"

"Pekâlâ, bir bakınayım o zaman." (Sonuçlandır.)

Kadın gülümsüyor ve hafifçe kafasını sallıyor. Rahatlamış gibi görünüyor.

"Peki ne tür kitaplar var burada?"