Konuşma · PLAISANCE

"Sadece bir depo olmadığını biliyorum, gördüm bile... Perdelerin arkasında başka bir kapı var."

"Tabii ki sadece bir depo değil!" Suratı kızaran kadın avaz avaz bağırıyor. "Ama artık hiçbir şeyin önemi yok, ruhları içeri aldınız bile... Hepimiz mahvolduk."

"Tıpkı Annette'in de söylediği gibi, burası lanetli. Boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlarmış." Kadın kaderine yenik düşmüş bir şekilde gözlerini kapatıyor ve madalyonuna bir şeyler fısıldamaya başlıyor.

"Tıpkı herkesin söylediği gibi, burası lanetli. Boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlarmış." Kadın kaderine yenik düşmüş bir şekilde gözlerini kapatıyor ve madalyonuna bir şeyler fısıldamaya başlıyor.

"Sadece bir depo olmadığını biliyorum, içeriye baktım bile... Perdelerin arkasında başka bir kapı var."

"NE YAPTIM DEDİNİZ?!" diyor tılsımını sıkı sıkı tutan kadın tek bir nefeste. "Baktınız mı?"

"Hayır, beni yanlış anladın... 'Gözlerimle' 'bakmadım', içgörümü kullanarak karanlığı 'sezmeye' çalıştım... Metafiziksel olarak yani."

"Karanlık demek..." Kadın gözlerini kapatıyor ve başını sallıyor. "O zaman gerçek olmalı... Burası Annette'in de söylediği gibi lanetli. Boşu boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlar ya!"

"Ruhların düşlerinizde size başka neler dediğini bilmek istediğimden emin değilim..." Kadın titriyor ve tılsımına bir şeyler fısıldamaya başlıyor.

"Ve bir kapı mı gördünüz?" Kadın gözlerini kapatıyor ve başını sallıyor. "O zaman gerçek olmalı... Burası herkesin söylediği gibi lanetli. Boşu boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlar ya!"

"Evet, sen başka yere bakıyorken."

"Bakmışmış... Ruhların içeri girmesine izin verdiniz!" Suratı kızaran kadın avaz avaz bağırıyor. "Hepimiz mahvolduk, burası Annette'in de söylediği gibi lanetli. Boşu boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlar ya!"

"Bakmışmış... Ruhların içeri girmesine izin verdiniz!" Kadının suratı kızarıyor. "Hepimiz mahvolduk, burası herkesin söylediği gibi lanetli. Boşu boşuna Lanetli Ticaret Bölgesi demiyorlar ya!"

"Perdeleri açmadım ya, sadece içeri bir göz attım..."

"Sadece bir depodan ibaretse, hemen girip baksam bir şey olmaz herhâlde..."

"Yaptığın baskı Annette'i çok endişelendiriyor. Tırnaklarını yediğini biliyorsun, değil mi?"

"Off, daha önce tırnaklarını yememesini söylemiştim. İğrenç bir şey. Ve size de kendi işinize bakmanızı söylemiştim." Kadının sesi ciddi. "Bu ekonomide bir kız yetiştirmenin ne kadar zor olduğuna dair bir fikriniz olmadığı kesin."

Bu ekonomi gizemli bir güç, uzaydaki hava olayları gibi. Gizemli ve acımasız.

"Kızın elinden gelen bir şey olduğunu sanmıyorum."

"Yeterince güçlü bir iradeye sahip olsaydı yapabilirdi. Büyüme sancıları dediğimiz şey bu. Hayat kolay değil, gözümüzün yaşına bakmıyor."

"Hadi ama hanımefendi. Kızınızın elinden gelen bir şey olmadığı ortada. Küçücük çocuğun omuzlarına boş yere yük bindiriyorsunuz."

"Doğru diyorsun... ve piyasanın insanlardan beklentisi de bu zaten. Ama en azından kızın için bir istisna yapamaz mısın?"

Kadın âdeta buz kesiliyor, sessizce burnundan soluyor. Aşağı yukarı 10 saniye boyunca kılını kıpırdatmıyor.

Bu kişi yeni bir gerçekliği kabullenmeye çalışıyor. Kendisinin haksız olduğu bir gerçekliği. Kolay bir şey değil.

Ne kadar ararsa arasın, yaptığı kalleşliği geçerli kılacak bir argüman yok.

Kadın aniden derin bir nefes veriyor. Omuzları düşüyor. "Olamaz..." diye mırıldanıyor kendi kendine. "Bekleyin lütfen, kızımı içeri davet edip ondan özür dilemem gerek. Dışarıda donmuş olmalı..."

"Geldim," diyor başıyla selam vererek. "Size ne desem bilemiyorum. Eşim bana nasıl ticaret yapılacağını öğretmeye çalışıyor. Annemin dediğine göre... biraz eblehmişim. Tüm bu stres..." Kadın duraksıyor ama dudakları oynamaya devam ediyor.

Anlaşılan hem eşi hem de annesi, ona kendisinin Annette'e davrandığı gibi davranıyormuş.

Sadece şefkatle başını salla.

Evet. Bazen insanların bu tür sonuçlara kendi kendilerine varmalarına izin vermek gerek.

"Tek çocuk mu?"

"Maalesef evet. Altın kalpli bir kız. Keşke birkaç tane..." Kadın birkaç saniyeliğine duraksıyor. "Hayır, daha fazla çocuk yapamazdık. Bu ekonomide olmaz."

Özenle ördüğü duvarlarından bir hüzün pırıltısı dışarı sızıyor.

"Evet, tabii ki. Ekonomi rezil durumda."

"Aynen öyle." Kadın gönülden katılıyor.

"Niye ki?"

"Ben ve eşim, epey meşgul insanlarız. Son derece meşgul." Kadının sesi biraz titriyor. "Çocuk yetiştirmek kolay değil. Siz baba değilsiniz herhâlde, o yüzden anlamanızı beklemiyorum..."

"Üzgünüm." Kadın düşüncesizliğinin farkına varıyor. "Eminiz siz de anlıyorsunuzdur."

"Kocan Annette'in babası mı?"

"Evet. Eşim, nehrin doğusunda çalışan başarılı bir girişimci. Keşke buradaki işletmemize de daha fazla ilgi gösterseydi." Kadın hüzünlü duruyor. "Neyse, çok yakında ikimiz de Grand Couron'a taşınacağız!"

"Kocanın kitabeviyle bir ilgisi var mı?"

"İlk yatırımı o yaptı. O zamandan beri bir nevi gizli ortak sayılır."

Aşırı gizli. Yüzünü gören cennetlik.

"Ha? Grand Couron mu? O ne?"

"Yaşamaya uygun bir yer... Jamrock'ın doğusundaki en huzurlu mahallelerden biri. Büyük toplu konut projelerini duymuşsunuzdur belki..."

Bir anda başın dönmeye başlıyor... Soğuk bir esinti, etini okşuyor.

Ne oluyor yahu?

Grand Couron'da devasa binalar gökyüzüne yükseliyor. Soğuk bir rüzgâr, saçma hayallerin üzerine kurulu evlerin boş koridorlarında uğulduyor.

Neden?

Grand Couron'da hayat yok. Orada yaşamaya kimsenin gücü yetmez.

"Şu anda çoğu daire boş!" Kadının ağzı kulaklarına varıyor. "Diğerlerinden önce davranmak için harika bir fırsat. Bizi güzel günlerin beklediğinden eminim."

Silkin ve kendine gel.

"Kızın artık okula gitmediğini söyledi."

"Burada bana yardım ettiği için bu dönem evde eğitim aldı. Tabii bu geçici bir çözüm." Plaisance kafasını sallıyor.

"Emin olun, eğitimin ne kadar önemli olduğunu biliyorum. Dükkânım iş yapmaya başlar başlamaz okula geri dönecek."

Yani çıkmaz ayın son çarşambasında? Neyse, bu konulara girmeyelim şimdi.

"Peki. Aklımda başka bir şey vardı." (Sonuçlandır.)

Kadın mesafeli duruyor, yüz hatları eskisinden çok daha yumuşak. Ara sıra kızının silüetine kısa bakışlar atıyor.

"Kocan da seni Annette gibi görüyor o hâlde. Annen de öyle."

"Ah..." Telaşlı bir şekilde gözlüğünü düzeltiyor. "Yani, annem berbat biriydi tabii. Kesinlikle sapkın bir enerjisi vardı ama eşimin..." Kadın kafasını sallıyor.