Konuşma · PLAISANCE

"...eşimin onunla alakası yok. Tabii ki."

"Evet, aslında çocukların parmaklarını kemiklerine kadar kemirmesinde hiçbir sıkıntı yok. Keyfine bak."

"Yanlış yapıyorsun. Bunu ben bile biliyorum ve genelde bildiğim şeylerin sayısı bir elin parmaklarını geçmez."

"Tamam, bir şey demedim." (Seni ilgilendirmiyor.)

"Öff, ona daha önce de bunu yapmamasını söylemiştim. İğrenç bir alışkanlık." Kadının sesi ciddi. "Neyse, zamanla atlatacaktır. Kaygılar hayatın bir parçasıdır."

Belli ki kendi hayatının da bir parçası.

"Plaisance, sana söylemem gereken bir şey var... Kıyametin asıl kaynağını buldum."

"Ne demek asıl kaynağı?" Kadın endişeli bir şekilde madalyonunu kavrıyor. "Yoksa... Üçüncü Varlık'tan mı bahsediyorsunuz?"

Hatırlıyor. Güzel.

Hayır, varlık değil... Yokluk.

"Evet, Varlık, Mahluk, Habis Enerji... Ne dersen de işte..."

"Çok İsimli Kadın..." diyor ciddiyetle kafasını sallayarak. "Geri döndüğünüze göre tatsız haberleriniz olmalı. Ne bulduğunuzu söyleyin bana lütfen."

"Araştırmalarım sonucu gerçeklikte iki milimetrelik, entroponolojik bir delik açıldığını öğrendim. Kıyametin kaynağı bu işte... Hem ticaret bölgesindeki hem de Martinaise'deki."

"Ne açılmış ne?"

Bunu beklemiyordu. En azından entroponolojik kelimesini.

"Gerçeklikte açılan... küçük bir delik. Pus ile bir bağlantısı olabilir, bir çeşit köken gibi. Geçmişten beri Martinaise'deki birçok girişimin neden başarısız olduğunu açıklayabilir."

"Doğru söylüyor, hanımefendi. Sahildeki şu Küçük Ahşap Kilise'de entroponolojik bir anomaliyle karşılaştık. Ortalığı velveleye vermek istemem, ki zaten daha fazla araştırma gerekiyor, ama durum... pek iyi değil gibi."

Ne onun, ne sizin, ne Revachol... ne de Elysium için.

"Ama... ama... bu antik yazıtların hiçbirinde geçmiyor ki! Kitabevimi bundan nasıl koruyacağım?!"

Kelimeyi söylemeye bile korkuyor.

Gerçeği söyle ona. Yapabileceği bir şey yok.

Ne yaparsan yap, mutlak yokluğa karşı tek silahı olan son umut ışığını söndürme.

"Koruyamazsın, pusa karşı imkânsız. Dükkânını kapat ve buradan olabildiğince uzağa git."

"Dükkânımı mı kapatayım? Ama sahip olduğum tek şey o! Hayır, başka bir yolu olmalı..."

"Özellikle de Annette yeniden okula alışmışken. Nihayet burada yeni arkadaşlar edinmeye başladı!" Dükkânın köşesinde sessizce ders çalışan kızına bakıyor. "Hayır, Martinaise'den ayrılamayız. Olmaz."

"Yine de yardımınız için teşekkür ederim. Dilediğiniz zaman buraya uğrayabilirsiniz."

"Yine de yardımınız için teşekkür ederim. Dilediğiniz zaman buraya uğrayabilirsiniz."

"Umudunla, pes etmeyi reddederek koruyabilirsin. Geçmişte insanlar böyle yapıyordu. Bu belanın etrafına kiliseler, ibadethaneler inşa etmişler ya."

"Haklısınız memur bey. İnancımı kaybetmemeliyim, özellikle de Annette nihayet okula alışmışken ve yeni arkadaşlar ediniyorken." Dükkânın köşesinde sessizce ders çalışan kızına bakıyor. "Hayır, öylece çekip gidemem!"

"Hem etrafta bir yerlerde Seol'lular tarafından yapılmış birkaç tane umut kapanım olacaktı. Onları bulduğum sürece her şey yoluna girecektir."

"Haklısınız memur bey. O kadar emek harcadıktan sonra öylece çekip gidemem! Bu küçük kitabevi, mahallemizin mihenk taşı hâline geldi... İnsanları yüzüstü bırakamam."

"Kendi cevabını kendin bulmalısın. Bu görev üstünde yeterince zaman harcadım."

"Evet, üstünüze düşeni kesinlikle yaptınız. Buraya kadar geldim... Artık pes edemem..."

"Hayır, Varlık değil..." (Gözlerini kapat.) "Üçüncü Yokluk."

"Yokluk!" diyor kadın iç çekerek. Ardından kendini toparladıktan sonra, "Geri döndüğünüze göre tatsız haberleriniz olmalı. Ne bulduğunuzu söyleyin bana lütfen," diyor.

"Ne demek asıl kaynağı?" Kadın sinirli bir şekilde madalyonunu kavrıyor. "Yine bana ekonomi dersi mi vereceksiniz yoksa?!"

"Maalesef sana söyleyebileceğim tek şey bu, Martinaise'i derhâl terk etmelisin. Burası çok tehlikeli."

"Terk etmek mi?" Kadın, söylediklerini tartarken iki kez gözlerini kırpıştırıyor. Sonra şöyle diyor, "Memur bey, öğrendiklerinizi bana söylemeniz gerek! Sırf siz dediniz diye hey şeyi bırakıp gidemem..."

Belki de ona gerçeği söylemelisin. İşte başlıyoruz...

"Ne demek asıl kaynağı?" Kadın sinirli bir şekilde madalyonunu kavrıyor. "Hani lanet gerçek değildi?"

"Ne demek asıl kaynağı?" Kadın endişeli bir şekilde madalyonunu kavrıyor. "Sorunu çözdünüz sanıyordum!"

"Dinliyorum. Ne haberler getirdiniz?" Parmaklarıyla madalyonunu sıkıca kavrıyor.

"Lanet hakkında birkaç sorum daha vardı..."

"Peki ama lütfen sadece birkaç soru sorun." Kadın perdeye hızlı bir bakış atıyor. "Ruhları rahatsız etmek istemezsiniz..."

"Kilerde büyük bir dondurucu varmış diye duydum. Gösterebilir misin?"

"Dondurucu mu??" Kadın madalyonuyla oynuyor. "Hayır, dondurucu falan yok ama kitap almak istemez miydiniz?" Başıyla kitaplıklara işaret ediyor.

Her nedense, dondurucu hakkında size yalan söylüyor. Korkarım kilere girmenin başka bir yolunu bulmalısınız.

"Dışarıdaki kız, buranın lanetli olduğunu söyledi."

"Lanetli mi? Kim dedi onu, Annette mi?" Kadın gözlerini kırpıştırıyor. "Bir gidip konuşayım onunla... Burası lanetli değil, sadece son derece çekici bir enerjiye sahip. Ticaret için iyi. Bakın işletmem ne kadar da başarılı, beyefendi!"

Ne diyor bu kadın ya?

Pek başarılı durmuyor. Daha çok ıssız gibi.

"Ciddiyim, kilerdeki dondurucuya bakmam lazım... Polis meselesi. İlgilenmem gereken bir ceset var."

"Ceset mi?" Kelimeyi duyan kadının gözleri fal taşı gibi açılıyor. "Of, yoksa lanetin bir kurbanı mı? Lanet, insanları öldürmeye mi başlamış? Öldürücü lanet miymiş cidden?!" Kadın, iki eliyle kafasını kavrıyor.

"Aynen öyle, böyle bir lanet görülmedi. Bu yüzden soruşturmamı devam ettirmem için oraya girmem gerek."

"Evet, haklısınız..." Kadın yerin dibine giriyor. "Hayal ettiğimden çok daha kötüymüş. Derhâl onu karantinaya almalıyız!"

Evvvett, bu fırsatı kaçırmayın! Ancak bir Gaipten Sesler Bürosu üyesi bu vakayı çözüme kavuşturabilir.

Bu, kesinlikle biraz yumuşamasını sağladı.

Evvvett, bu fırsatı sakın ama sakın kaçırmayın! Ancak bir paranormal olaylar dedektifi bu vakayı çözüme kavuşturabilir.

"Saçmalamayı kes artık, ceset biz konuşurken çürümeye devam ediyor. İzin ver de gireyim!"

"Katiyen olmaz." Kadın yerin dibine giriyor. "Hayal ettiğimden çok daha tehlikeliymiş. Artık girmenize hayatta izin veremem, onu karantinaya almamız lazım."