Konuşma · EL YAPIMI ZAR USTASI

"Belki." Onuru pek takıyor gibi durmuyor. "Ama Slipstream artık tarih oldu. Kalan tüm varlıklarına 47'de icra memurları tarafından el konuldu."

(Bitir.)

Onun işi neden iflas etmedi...

Soğuk bir rüzgâr bacadan doğru esiyor. Raflardaki taşlar ve mineraller endişeliymiş gibi titreşiyor. Bir anlığına kendini atmosferin altında, binanın dışında gibi hissediyorsun...

"Neha... Lanet gerçek ve onun seni neden es geçtiğini anladım."

"Bunun hakkında konuşmamış mıydık zaten?" diye soruyor. Rüzgâr eski bacanın çatlaklarından içeri girmeye devam ediyor.

"Çünkü sen diğerleriyle aynı binanın içinde değilsin. Teknik olarak burası Lanetli Ticaret Bölgesi değil."

"Siz neden bahsediyorsunuz?" Kafasını sallayarak söylüyor. "Adresim tam olarak aynı... Saint‑Ghislaine Sokağı, 10 numara."

Hayır. Önceden burada duran eski kömür santrali, yeni girişime dâhil edilmişti, kalıntıları ortada yok... ama hâlâ şehrin kalbinde farklı bir adrese sahip.

"Hayır, burası bir kömür fabrikasıydı." (Kepenge dokun.) "Sen başka bir binanın bacasındasın."

"Bu hiç mantıklı değil." Şaşkın şekilde kendine inşa ettiği geçici yuvanın etrafına bakıyor.

"Benim işimin teknik bir ayrıntı yüzünden mi es geçildiğini söylüyorsunuz? Bu nereden çıktı?"

"Şehrin kalbinde farklı bir adrese sahip."

"Ve ne yani, şimdi bu iflas etmeyeceğim anlamına mı geliyor?"

Rahat etmesine izin verme! Hâlâ ruhunu şer güçlere karşı korumalı!

"Aslına bakarsan, korunan şey yalnızca atölyen. Kendi bedenini savunmak için yine de bir şey yapmalısın."

Gülmeye başlıyor, parmaklarıyla suratındaki yorgunluğu gidermeye çalışıyor.

(Başka bir yere bak.) "Farklı bir konu hakkında konuşmak istiyorum."

"Bunun ne olduğunu biliyor musunuz?" Elini kaldırıp işaret parmağında parlayan bir metal parçasını gösteriyor.

"Bana sıradan bir parça mücevherat gibi geliyor."

"Bu bir ağıt yüzüğü. İlk şirketim iflas ettiğinde yapmıştım. Burada Doğu Delta Ticaret Bölgesi'nde ailemden bana kalan az bir miras ile açtığım küçük bir kuyumcu dükkânıydı."

"Bir sene içinde iflas ettirdim. Uygulanabilir denecek bir iş planım yoktu."

"Gördün mü? Lanet gerçek. Eminim o küçük kuyumcu dükkânını bacanın korunaklı derinliklerinden yönetmemiştin."

"Hayır, haklısınız." Tekrar gülüyor, ama bu sefer az ve üzgünce.

"Konu sadece kuyumcu dükkânı da değildi. Bunu sadece dünyanın bir gerçeği olarak gördüm, en sonunda başarana dek tekrar tekrar denemeliyiz sanıyordum."

"Ve şimdi bana söylediğiniz?" Gözlerini kapatıyor. "Hepsi küçük dükkânlarımı ve girişimlerimi terk edilmiş bir bacanın çöplüğünde yönetmediğim için miydi?"

"Çöplük deme, burayı oldukça konforlu hâle getirmişsin."

"Evet." Camdan dışarı bakıyor, sözlerini pek de duymuyor. "Veya belki de bütün dünya lanetlidir? Belirsizliklerle dolu bir yer burası. Hayat oyununda hiçbir şey istediğimiz gibi gitmiyor."

"İnsanlar işte bu yüzden rol yapma oyunlarını seviyor. Kim olmak isterseniz olabiliyorsunuz. Tekrar deneyebiliyorsunuz. Ama yine de, zar atmada bile özü gereği bir yamanlık var."

"Sanki her zar attığımızda bir şey kayboluyormuş gibi. Alternatif bir son, tamamen farklı bir dünya..." Masadan bir çift zar alıyor ve onları ışığın altında inceliyor.

"Neyse... Teorilerinizi paylaştığınız için teşekkür ederim, memur bey." Sana bitkin bir şekilde gülümsüyor.

"Üzgünüm, ne diyeceğimi bilemiyorum. Entropi işte."

"Evet. Bizi koruyan tek şey tesadüfler."

"Bunları bana neden anlatıyorsun?"

"Nazarlığın mı? Bir tür tılsım mi?"

"Ne olduğu umurumda değil, buraya sadece neden hâlâ iflas etmediğini söylemek için geldim."

"Bu bir ağıt yüzüğü." Daha senin sözün bitmeden cevap vermeye başlıyor. "İlk şirketim iflas ettiğinde yapmıştım. Burada Doğu Delta Ticaret Bölgesi'nde ailemden bana kalan az bir miras ile açtığım küçük bir kuyumcu dükkânıydı."

"Ne?"

"İçin rahat olsun, hiçbir ruhani saldırı burada sana ulaşamaz."

"Aslında kimse iflastan korunmuyor."

"Sadece mantığımı kullanıyorum. Burası rüzgârlı. Büyük ihtimalle bacanın tepesini düzgünce kapatamadın." (Yukarıya işaret et.)

Yukarıya bakıyor. "Hmm. Haklısınız, kar bitince çatıya bir bakmalıyım."

"Bu ben iflastan korunuyorum demek mi oluyor?"

"Kendi yöntemlerim var diyelim... Sıra dışı yöntemler."

"Bu hâlâ bir teori. Ama dinle beni bak, sanırım işinin neden iflas etmediğini biliyorum."

Soyunmaktan başka ne yapabilirsin bilmiyorsun. Bu binada sana başka bir cevap yok.

Hiçbir şey hissetmiyorsun. Hissediyorsan da içerisinin rahatsız edici sıcaklıkta olduğunu hissediyorsun.

Kıyafetlerini çıkarmaya başla. Bağlantı kurmalısın.

"Pardon, ne yapıyorsunuz?" Pantolonunu kurcalarken zar ustası sana bakıyor.

"Dedektif!" Teğmen sertçe bağırıyor.

"Boş ver, bu berbat bir fikirdi." (Pantolonunu ilikle.)

"Yabancı birinin iş yerinde soyunmak mı? Evet... İnanılmaz kötü bir fikirdi." Titriyor, sanki sakinleşmeye çalışıyor.

"Hanımefendi, meslektaşımın davranışı için özür dilerim. Hâlâ alışılmadık bir tıbbi nöbet sonrası iyileşme sürecinde..."

Bu pek de iyi bir bahane değil, değil mi?

"Burası sıcak mı, yoksa bana mı öyle geliyor?"

"Hayır, içerisi bana sıcak gelmiyor. Harabe bir bacadayız. Aksine soğuk burası!"

"Fermuar... sıkıştı!"

"Ah hayır, fermuar sıkışamaz." Sandalyesiyle masanın sonuna gidiyor ve alet çantasını karıştırıyor, bir şey arıyor.

Fermuarı açacak bir alet mı?

"Vücut ısımı düşürmeye çalışıyorum."