Konuşma · EL YAPIMI ZAR USTASI

"Ayı korkunçtu. Onu her gördüğümde korktum, sanki her an canlanabilirmiş gibi."

"Onu yapan tahnit ustası, ayının kendisinin ruhdaş yaratığı olduğunu söyledi. Ruhdaş yaratığıyla kurutucu kimyasalların etkisindeyken tanıştığını söyledi. Ona 'Megatherion' adını verdi."

(Ağırbaşlılıkla onayla.) "Piyasa işini yapıyor işte."

"Galiba. Çünkü ayıyı yapan tahnit ustası kesinlikle yapmıyordu. İşini yani."

"Tamam, diğer fikirleri neydi?"

"Aslında sadece bir tane vardı ve o da saatlik 20 sente tezgâhta durmaları için mahallenin en güzel kızlarını seçmeyle ilgiliydi."

"Tezgâhta durmaları derken de rahatsız edenleri kötürüm bırakacak yüzleriyle kasanın arkasına çöküp dergi karıştırmalarını kastediyorum." Kınarcasına arkasına yaslanıyor.

O kızlardan cidden hiç hazzetmemiş gibi görünüyor.

Kadın dostu olmayı bilmiyor gibi görünüyor.

Frittte de aynı şeyi yapıyor.

"Aynı öyle bir kız tanıyorum. Frittte'te kasiyer olarak çalışıyor ve hiç de arkadaş canlısı değil."

"Asık suratlı genç kızları işe almak sıkça yapılan bir şey, evet. Maalesef sürü hâlinde geliyorlar... Dükkânın etrafında aylak aylak dolanan sivilcelerle dolu kızlar ve gorile benzeyen erkek manitaları diyorum. En azından Revachol Buz Şehri'nde durum buydu."

"Zaten bir de ayı vardı..." Can sıkıcı bir şey hatırlamış gibi gözlerini kapatıyor.

"Ayı derken?"

"Ayı..." Tekrarlıyor ve başparmaklarını şakaklarına bastırıyor, bir baş ağrısını dindirmeye çalışıyormuş gibi.

"Başarılı olmadı mı?"

"Diğer kadınların moralini bozmak yerine onlara destek olmayı öğrenmelisin."

"Sadece kadınlardan bahsetmiyorum. Orada erkekler de vardı... Dondurma tezgâhının yanında aylak aylak takılan minyatür gorile benzeyen erkek arkadaşlar."

"Bu ödüllük bir fikir! Etrafındaki insanları başka türlü nasıl seçersin ki?"

"Evet, bazı insanlar bütün hayatlarını 'seksi olanı' kovalamakla geçiriyor." Elleriyle tırnak işareti yapıyor. "Siz de tezgâhın yanında takılıp müşterileri kaçıran ve kızlara asılmaya hazır olan o goril tipli erkeklere katılmalıydınız."

"Sanki zaten bir ayıları yokmuş gibi... " Can sıkıcı bir şey hatırlamış gibi gözlerini kapatıyor.

"Gençleri işe almakla ilgili bir fikrim yok, sadece merak ediyorum... İş açısından yararlı oldu mu?"

"Olmadı. Arada bir kızlar arkadaşlarını getirirdi, bu da tezgâhın arkasındaki saç spreyi, cilt problemleri ve ani duygu değişimi sayısını iki katına çıkarırdı."

"Ne bekliyorlardı ki? Dilenciye bile saatlik 20 sent versen küfür eder. İşe gelmiş olmalarına şaşırdım."

"Evet ama geldiler... Geldiler ama yalnız gelmediler. Dondurma tezgâhının yanında aylak aylak takılan suratları sivilce dolu kızlar ve gorile benzeyen erkek manitalar vardı."

"Garip bir makine buldum..."

"Fortress Accident, radyo oyun stüdyosu..." Sanki bir hatıranın kalıntıları gözünü almışçasına gözlerini kapatıyor.

Onları seviyormuş.

"İlgi çekici tiplerdi. Ara sıra rol yapma sistemleri hakkında konuşurduk. Bir keresinde içlerinden ikisinin Wirrâl yüzünden yumruk yumruğa kavgaya tutuştuğunu görmüştüm..."

Bunu anlamak mümkün. Fanteziler ciddi şeylerdir. Zihin, tarihin çizim tahtasıdır.

"Kesinlikle işlerini çok ciddiye alırlardı. Yaptıkları planlar konusunda oldukça... liberal davranmış olsalar da."

"Paralarının bittiğini duydum."

"Paraları ve zamanları." Başıyla onaylıyor. "Klasik."

"Yolunda gitmeyen neydi?"

"Onları bazen konuşurken duyuyordum..." Koridora bakıyor. Sanki onları hâlâ sigara molasında perdelerinin arkasında sohbet ederlerken duyuyormuş gibi.

"Kendilerinin, büyük bir görev üzerindeki tarihî kişiler olduklarına inanmış gibiydiler."

Bunu söylerken neredeyse alay ediyormuş gibi duruyor.

"Gerçekten mi? Kocaman bir ego tatmini uğraşına girmiş olmalılar."

"Ben de öyle düşündüm. Çünkü para bitmeye başladıkça kapitalizmden çok şikâyet etmeye başladılar. Bilirsiniz hani, pazara yeni iş çıkmasın diye ayar çekilmiştir falan..."

"Sonunda da bitirmeyi başaramadılar. Tam anlamıyla tarihî bir şey üretecek irade güçleri yoktu... Bir de, işe zamanında gidecek."

Hakkı var, işe zamanında gitmek önemli.

İşe zamanında gitmek zor... Ya da hayır, düzeltiyorum; işe gitmek zor (özellikle de içtiysen).

"Haklısın, sadece daha fazla uğraşmalılardı. Başarmaları için lazım olan her şeye sahiplerdi."

"Yine de herkes başaracak diye bir şey yok." Masaya bir çift zar atıyor, bir tanesi metal masanın kenarında duruyor. "Oyunun doğası bu."

20 yüzlü zarda sonuç 1.

Siyah zar küçük gümüş renkte pullarla kaplı, kar yağışı gibi.

"Bu çok kötü olmuş. Ben onları desteklerdim... Proje muhteşem görünüyordu."

"Pek akıllıca bir seçim olmazdı. Tüm birikimlerinizi kaybederdiniz." Masaya bir çift zar atıyor, bir tanesi metal masanın kenarında duruyor.

"Ne diyeyim, işe zamanında gitmek gerçekten zor."

"Olağandışı bir şey üretmek de öyle." Gözleri zar prototipleri ve boşa çıkmış modellerle dolu raflara kayıyor.

Bir şey suratını düşürüyor, ardından tekrar yukarı bakıyor.

"Şu ana kadar gördüğüm kadarıyla projeleri epey etkileyiciydi..."

"Evet ama para bitmeye başladıkça kapitalizmden çok şikâyet etmeye başladılar. Bilirsiniz hani, pazara yeni iş çıkmasın diye ayar çekilmiştir falan..."

"Yatırımcılarından biriyle tanıştım. Hiçbir şeyi bitirmeye heveslerinin olmadığını söyledi."

"Heh, telaşlı yatırımcılar..." Gözlerinde yeşil bir şey pırıldıyor. "Yani, evet. Projeyi zamanında bitiremediler ve böylece fonlarını kaybettiler."

"Yedek kopyayı bir tür kazada kaybetmişlerdi, değil mi?"

"Kaza mı? Öyle bir şey bilmiyorum. Sadece paralarının bittiğini ve projeyi zamanında tamamlayamadıklarını duydum."

"Liberal derken? Ne oldu?"

"Her zamanki şeyler. Paraları bitti ve projeyi zamanında tamamlayamadılar."

"Binanın diyafonunu buldum ama çalışmıyor."