Konuşma · MAVİ YAKALI KADIN

Ağlıyor. Yanında durduğunu fark edemeyecek kadar üzgün.

Neden hâlâ buradasın?! Yalnız kalmaya ihtiyacı var.

Başını kaldırıp bakıyor, konuşamayacak kadar gergin.

"Burada eşiniz Victor ile kalıyorsunuz, değil mi?"

"Ben, Viktor ve çocuklar." Başıyla onaylıyor. "İki kızımız var. Jennie ve Jolie."

"Kızlarınız kaç yaşında?"

"Jolie 16, Jennie de önümüzdeki ay 18 olacak."

(Etrafına bak.) "Herkes nerede? Burada kimseyi görmüyorum."

"Kızlar arkadaşlarında kalıyor, Victor da... dışarıda."

Yutkunduğunu görebiliyorsun.

"Dışarıda nerede?"

"Söylediğim gibi, içki problemi var. Bu yüzden arada bir... kayboluyor."

"Muhtemelen Pox'tadır, arkadaşlarıyla içiyordur. Birkaç gün önce kütüphaneye gönderdim ama herhâlde bir işi çıktı..." Yüzünü ekşiterek gülümsüyor.

"Size söylemem gereken bir şey var..."

Kollarını kavuşturuyor.

İşte geliyor.

"Kütüphaneye varıp varmadığını biliyor musunuz?"

"Hayır. Eve geldiğinde öğreneceğim sanırım." Ön kapıya bakıyor.

"Çok sürmez. Hep birkaç gün kalıp gelir."

"Son görüşünüzde üzerinde ne vardı hatırlıyor musunuz?"

"Eski deri ceketi."

"Tasvir edebilir misiniz?"

"Normal bir kahverengi deri ceket işte. Gençken almıştı, o yüzden..."

Ona gençliğini hatırlatıyordu.

"Hiç ayırt edici özelliği yok muydu?"

"Yok ama..." Duruyor. "Astarı el dikişi. Mavi. Kışın ortasında dışarıda gezerken giydiği için ceketi daha kalınlaştırmaya çalışmıştım."

"Peki ya iç astarı?"

"Evet..." Duruyor. "Astarı el dikişi. Mavi. Kışın ortasında dışarıda gezerken giydiği için ceketi daha kalınlaştırmaya çalışmıştım."

"Kütüphanede ne yapacaktı?"

"Bir kitabımı iade edecekti, neden ki?" Sana şaşkın bir ifadeyle bakıyor. "Bu soruları neden soruyorsunuz, dedektif? Bir şeyler mi..."

Bir şeyler mi yaptı? Bir şeyleri mi kırdı? Saçma umutlar.

"Kitabın adı neydi?"

"Galiba Thibault'un 'Parıldayan Kavis' kitabıydı." Bir tutam saçını kulağının arkasına atıyor. "Güzeldi..."

"M. Thibault'un 'Parıldayan Kavis' kitabı mıydı?"

"Evet." Bu sözü söylerken tedirgin olduğunu görüyorsun. Alnı buruşuyor, yüzü endişeli bir ifadeye bürünüyor.

"Kütüphanenin adı neydi?"

"Jamrock'ta. Meroe sokağındaki. Resmî ismini bilmiyorum."

"Jamrock Merkez Halk Kütüphanesi mi?"

"Sanırım öyle. Meroe sokağındaki oysa yani."

Öyle.

"Jamrock Merkez Halk Kütüphanesi mi?"

"Onun... içki problemi var. Bu yüzden arada bir... kayboluyor."

"Hâlâ eve dönmedi mi?"

"Hayır." Duruyor.

"Neden sordunuz ki, vereceğiniz bir haber mi var?"

"Hatırladım, kitapçıda bahsetmiştiniz."

"Hı hı, eve de geldiler. İyi çocuklardır."

(Bitir.)

"Şey... Nasılsınız?"

"Nasıl mıyım?" Başını sallıyor. "Buraya benim hakkımda konuşmak için gelmediniz. Konu nedir, memur bey?"

Oyuncuları tanımadan sahne yazılmaz. Soru sorun, ona biraz alışın.

"Bir şeyler pişirdiğinizi gördüm."

"Yemek gerek." Ellerini gergin bir şekilde ovuşturuyor. "Konu nedir? Neden birden bana yaptığım yemeği sordunuz?"

Korkuyor, sen de korkuyorsun. Delikanlı ol, konuya gir.

Cesetten bahset.

Bu, daha önce yaptığın bir şey. Yalnızca odaklan.

"Çok üzgünüm ama eşiniz Victor Méjean, Martinaise iskelesinde ölü bulundu."

Gözlerini kırpıyor. "Ne dediniz?"

Büyük, dayanılmaz bir acı. Kanı damarlarında donuyor.

"Eşiniz Victor Méjean öldü. Başınız sağ olsun."