Konuşma · PAZAR GÜNÜ DOSTU

Arı gibi mi? Seçtiği kelimeler ne tuhaf.

"Ne olmuş koya?"

"Devrim'den önce burası lüks bir konuttu. Daireler tabii ki o zaman çok daha büyüktü. Sonradan birkaç ekleme duvar yapılmış, bazı sakinler, özel tuvaletlerinden ve mutfaklarından mahrum bırakılmış..."

"Ama milyon reál değerindeki manzara hâlâ burada. İnsanları ondan mahrum bırakmak mümkün değil." Balkon kapısına vuruyor, yüzü, karanlık camdan yansıyor.

"Ne? Hiçbir şey duymuyorum."

"Birinin bebeğinin gözleri ağlamaktan kuruyacak."

"Hayır, dinleyin," diyor tekrar, dışarı bakarak.

"Birinin bebeği ağlıyor."

"Ne manzarası? Dışarısı karanlık."

"Arkadaşının seni böyle yalnız bırakması kabalık değil mi?"

"Eski dostuz biz, aramızda tabu yoktur. Gelir, gider."

"Eminim karşılaşırsınız, oldukça aktiftir."

"İkiniz nasıl arkadaş oldunuz?"

"İnsanlar nasıl arkadaş olur ki? Insulinde isolasında kötü olaylar olur. Yanan petrol platformları geceyi aydınlatır. İç savaşlar yıllar sürer. Sonunda uluslararası camia olaya müdahil olmak zorunda kalır."

"Ne diyorsun yahu? Kimse bu şekilde tanışıp arkadaş olmaz."

"Tam aksi. Milyonlarca insan bu şekilde şu an oldukları yerlere gelip tanıştıkları insanlarla tanıştılar. Ben ve arkadaşım da buraya böyle geldik."

"Koalisyon'un Revachol'u işgal edişinden bahsediyorsun."

"Demokrasinin mucizelerinden biri de herkesin kendine has bir fikre sahip olma hakkıdır." Adam ceplerini yoklayarak bir şeyler arıyor. "Demokraside bu sadece bir hak değildir, teşvik bile edilir. Daha önce hiç münazara yapmayı denediniz mi?"

Burada yapabileceğin bir espri var. Ne olduğunu biliyorsun.

Yapma. Çok çocukça. Zaten bu adamın o espriyi anlamasına imkân yok.

O yüzden çok güzel.

"Evet, münazarayı iyi bilirim, hatta lisede bana şakşakçı derlerdi." (Omzundaki tozu elinle silkiyormuş gibi yap.)

"Ah! Ne güzel. Münazaranın çok eğlenceli olduğunu duymuştum. Tabii benim yeni hobi edinecek vaktim yok..."

Gördün mü? Anlamadı. Aferin, şakacı seni.

Teğmen burnundan uzun bir nefes veriyor.

"Nasıl yani?"

"Münazara. Yetişkinler için bir münazara kulübüne girmeyi bir düşünün. Çok eğlenceli olduğunu duydum. Yanımda bir kulübün broşürü vardı ama..."

"Ama şimdi düşününce zaten broşürün doğaçlama kulübünün olduğunu hatırladım. Eğlenceli bir tiyatro aktivitesi, biliyorsunuzdur herhâlde." Parmaklarını oynatıyor. "Çok yaratıcı işler, stres atmaya yarıyor."

Yarım düzine takım elbiseli adamın bir sandalye etrafında ayakta durup otobüs bekliyormuş gibi yapışını hayal edince sırtından yukarı doğru bir ürperti yükseliyor. Bu durum ne eğlenceli ne de yaratıcı.

"Ha, arkadaşım. Arkadaşım iyi niyetli bir genç adamdır. Ailesi buraya Kedra'dan göç etmiş, hayatı zor geçmiş. Eğitimin önemini anlıyor. Geleceğini kendi ellerine aldı, önemli olan da bu."

"Senin gibi bir görevlinin Martinaise'de ne işi var?"

"Koalisyon sadece fiyat stabilité'sini sağlamaya çalışıyor." İşaret parmağını kaldırıyor. "Enflasyon öldürür, aynı ekonominin normal dolaşımını engelleyen bir kalp hastalığı gibi. Kontrol edilmelidir..."

"Ekonomi uluslararası camianın tamamını etkiler, bu yüzden uluslararası bir şekilde yönetilmelidir."

"Bu uluslararası camia nedir?"

"Revachol'lular la communauté internationale'e Koalisyon der. Bir başka deyişle Devrim'in felaketini durduran uluslar."

"Peki Koalisyon benim için nedir?"

"Teknik olarak işverenin. Revachol'un hükûmet makamı. RHM, bu geçici yönetimin yalnızca bir parçası."

"Yani bir tür bürokrat mısın?"

"Evet. Daha önce de söylediğim gibi, ben Sur‑la‑Clef'li bir Fiyatları Ayarlama Enstitüsü temsilcisiyim." Saatine bir bakış atıyor. "Bu, En‑Merkezciler'in büyük projelerinden biri."

Bu Fiyatları Ayarlama Enstitüsü gerçek olamaz, değil mi? Belki de gerçektir... Of, En‑Merkezciler'in şaka yapıp yapmadıkları hiç anlaşılmıyor.

"En‑Merkezciler nedir?"

"En‑Merkezciler, Merkezcilerin uluslararası kuruluşudur. Dolayısıyla adı da 'Enternasyonal Merkezciler'. Koalisyon gibi Fiyatları Ayarlama Enstitüsü de bu kuruluşun fikren ortaya çıkardığı kurumlardan biridir."

(Kim'e dön.) "Yani En‑Merkezciler'in orospularıyız, doğru mu anlıyorum?"

"Kişinin mesleğini yapıyor olması tek başına onu kimsenin orospusu yapmaz. Ayrıca hizmetine girebileceğiniz En‑Merkezciler'den daha kötü güçler de var."

(Pazar Günü Dostu'na dön.) "Sen merkezci misin?"

"Tabii ki!"

"Neden ki?"

"Çünkü merkezciler, demokratik değerlerle yönetilen normal ve istikrarlı bir dünya kurulabileceğine inanırlar."

"Martinaise bana çok da normal veya istikrarlı gelmiyor."

"Martinaise mi? Yo, Martinaise'in... durumu farklı."

"Peki ya Revachol'un geri kalanı? Oralar da normal dünyanın bir parçası mı?"

"Revachol... zor bir yer. Geçici bir hükûmet tarafından yönetiliyor, yani henüz tam demokrasiye ulaşabilmiş değil..."

"Yine de bu yönde çabalıyorlar! Burası için büyük bir başarı gösteriyorsunuz." Seni başıyla onaylıyor.

"İnsanlarla konuşurken hep 'D: Yukarıdakilerin hiçbiri' seçeneğini seçiyormuşum gibi hissediyorum... Merkezcilik bu mu?"

"Bu 'D' seçeneği genellikle en makul cevap mı oluyor?"

"Genellikle en sıkıcısı oluyor."

"Sıkıcı değil, dostum. Sorumlu."

"Merkezcilik, uzlaşmayı ve mümkün olana erişmeyi temel alır. Pragmatik, realist ve dengelidir. İş yapanların ideolojisidir. Peki siz iş yapan biri misiniz, dostum? Bana öylesiniz gibi görünüyor."

"Siyaset konuşmak için verdiğimiz bu ara çok güzeldi ama yeter. Sormak istediğiniz başka bir şey var mı?"

"Evet, geri kalan her şey çok aşırı. Sanki hayatım delilerle beraber geçiyor..."