Konuşma · YAZILIMCI SOONA

"Özür dilerim, sadece sesli düşünüyorum. Devam edin."

"Ne?" Tiksintiyle burnundan soluyor. "Hiçbir yere gitmiyorum. Burası kamusal alan ve ben de gerekli gördüğüm sürece devre bükmekte özgürüm. Ayrıca..."

Yüzünde memnun bir gülümseme beliriyor, sinir bozucu bir zafer edasıyla.

"Yolcu Yasası ile haklarım korunuyor."

"Hayır, lütfen, yine mi Yolcu Yasası..." (Gözlerini kapat.)

"Yolcu Yasası yine karşımıza çıktı," diye başıyla onaylıyor teğmen. "Vatandaşları kamusal alanlardan atamazsınız, en azından yasal yollarla."

"Evet, teşekkür ederim. Şimdi müsaade etseniz de çalışsam..."

"Yolcu Yasası'na göre vatandaşlar kamu düzenini bozmadıkları sürece kamusal alanlarda toplanma hakkına sahiptir."

"Durum da böyle değil. Yani, düzeni bozmuyor demek istiyorum."

"Ben bir devre bükücüyüm; kimse devre bükücülere bir şey demez."

Baksana, kendinden ne kadar da memnun. "Kıymetli bilim makineleriyle" oynuyor. Ah şu akademisyenler!

"Siz devam etmeden söyleyeyim, benim burada düzen bozduğum yok. Ben bir devre bükücüyüm; kimse devre bükücülere bir şey demez."

"Bütün bu yasalar varken polis olmak çok zor!"

(Kollarını kavuştur.) "Yolcu Yasası diye bir şey yok."

"Ah, fakat var ve beni koruyor!"

"Yolcu Yasası nedir?"

"Tabii. Parti başlamak üzere!"

(Teğmene aldırış etme ve başyazılımcıya hitap et.) "Eşyalarını toplayıp bir saat içinde burayı terk etmeni istiyorum."

"İlginç. Bir polis memuru, Yolcu Yasası'na rağmen bir vatandaşı kamusal alandan çıkarmaya çalışıyor."

Kadını dışarı at.

Tek duyabildiğin, dakikada 100 defa atarken kulaklarında zonklayan, hızlanan kalp atışların. Her atışta, kanın çatışmaya daha da hazırlanıyor.

"Yaka paça hapse götürülmek istemiyorsan çıksan iyi olur." (Kollarını sıva.)

"İnanmıyorum..." Gerilimi sezen kadın derhâl geri adım atıyor ve ellerini kaldırıyor. "Sakin olun, gideceğim, dert değil! Önce eşyalarımı toplayabilir miyim?"

"Sikerim eşyalarını. Hemen çık."

"Bu gerçekten şart mı, dedektif?"

"Tamam, gidiyorum. Kulüpçülere söyleyebilirsiniz, gelip yerleşebilirler."

Radyosayarını kapatıyor ve gidiyor.

"Tamam, gidiyorum. Kulüpçülere söyleyebilirsiniz, gelip yerleşebilirler."

(Bir kez başınla onayla.) "Geri döndüğümde gitmiş ol yeter."

Teğmen iç çekiyor ama bir şey demiyor.

"Tamam." Rahatlayarak içini çekiyor. "Ben gidip dışarıda bir telefon görüşmesi yapacağım, sonra gelip eşyalarımı alacağım. Kulüpçülere söyleyebilirsiniz, gelip yerleşebilirler."

Radyosayarını kapatıyor ve gidiyor.

"Tamam." Rahatlayarak içini çekiyor. "Ben gidip dışarıda bir telefon görüşmesi yapacağım, sonra gelip eşyalarımı alacağım. Kulüpçülere söyleyebilirsiniz, gelip yerleşebilirler."

"Bu kiliseyi terk ediyorsun..." (Silahını çıkar.) "...öyle ya da böyle."

"Dedektif..."

Sesi temkinli.

"İnanmıyorum..." Kadın derhâl geri adım atıyor ve ellerini kaldırıyor. "Sakin olun, gideceğim, dert değil! Önce eşyalarımı toplayabilir miyim?"

"Silahı indirin, dedektif." Teğmenin sesi alçak ve katı.

"Han'fendi, geri geldiğimde bu kiliseden gitmiş olman lazım." (Silahını geri koy.)

"Geri geldiğimde gitmiş olacağına söz verene kadar silahımı indirmiyorum."

"Söz veriyorum, söz!" Kadın bağırıyor, kelimeleri tavan kirişlerinin altında yankılanıyor.

Nihayet, itaat.

Kadının alt dudağı titriyor.

"Güzel." (Silahını geri koy.)

İçinde bu his pek yok ama yine de zorlamaya çalışmalısın. Belki de anlamaz?

"Yolcu Yasası umurumda değil! Çık buradan!" (Ayağını yere vur.)

"Evet ama umurunuzda olup olmaması önemli değil. Kanun bu." Yüzüne bile bakmadan sana açıklama yapıyor. "Hiçbir yere gitmiyorum."

"Lütfen git, olur mu? Lütfen... Rica ediyorum, kavga etmek istemiyorum. Kavga etmek korkutucu ve bende nefes darlığı yapıyor."

"Biraz haysiyetiniz olsun," diyen kadın iç çekerek radyosayarına dönüyor.

Teğmen bu ufak öfke nöbetini görmemiş gibi davranıyor, onun yerine altın yaldızlı vitray camı incelemeyi tercih ediyor.

"Haklısın. Yolcu Yasası, hukuk düzenimizin temeli. Öyle kafama göre çiğneyemem. Kalmakta serbestsin."

"Tabii ki serbestim. Aksi söz konusu bile değildi."

"Dur, benim... Bende şey var..." (Silahını çıkar.)

Fakat silahını çıkarmıyorsun. Onun yerine, kılıfıyla oynuyor, silahı yerinden çıkarabilmek için çaresizce uğraşıyorsun... Zavallıca bir görüntü.

Yapamam. Kendimi korkutucu hissetmiyorum.

Kadın hâlâ radyosayarın başında bir şeyler yazıyor. Süveterinin örttüğü bedeni, makinenin üzerine eğilmiş.

Korkutucu hissetmiyor musun? Ne o, assolist falan mısın?

Mega uzun dalga radyo anteni için bir yer bul.

Gözlerini kapat. Zihninde Martinaise'in haritasını aç. Sabah olmuş. Whirling‑in‑Rags'in önündeki meydandasın.

Boş bir şişe, rüzgârın etkisiyle çatlak kaldırım taşlarının üzerinde sürükleniyor. Kuzeyden iki çocuğun yaramaz kahkahaları duyuluyor...