Konuşma · YAZILIMCI SOONA

Vitray camda çatlaklar görünüyor. Karanlıkta, ahşap kirişlerin üzerinde çatlaklar ilerliyor...

"BİZE DOĞRU İN! SEV!"

Hepsinin altında bas, metal ve ahşap çiğneyen dev bir kompresörün çenesi gibi güçleniyor. Hiç de hayırlı bir ses değil.

Binanın temelini sarsıyor. Zemin bükülüyor...

Etinde muazzam bir BASINÇ oluşuyor...

"Bu kadar yeter, kesiyorum!" Klavyeye uzanıyor...

"Kimse paniklemesin, çok güzel!"

"GÜZEL KAFA, GÜZEL HAYAT!"

"Siktir, durmuyor!" Kadın şiddetle klavyesine basıyor ama ses durmuyor. "Acele, sen..."

"Evet, kapattım!" Yapışkan mikrofonu elinde tutarak bağırıyor.

MİKROFON BİR HİÇ. BUNUN MİKROFONLA ALAKASI YOK.

"Andre, kompresörü kapat! Yıkılacak burası..."

"Siktir..." Andre düğmelere manyakça vuruyor. "Kapatamıyorum, sinyal aktarıldı... Artık burada değil! Artık..."

Mikserde. Geri besleme döngüsüne giriyor.

İŞTE BU. Büyük bir kükremeyle, tepende çatı tonozları bükülüyor, kapının yanında bir yerde cam çatırdıyor... Çöküyor.

"Erik Kafa! Mikserde!"

Sonra duruyor. Tamamen, bütünüyle. Sanki hiç ses olmamış gibi. Yine de kulakların şokun etkisiyle hâlâ çınlıyor. Herkes, elinde bir kablo tutan Erik Kafa'ya bakıyor. Üç dişli siyah konnektör.

"Erik..."

"Fişi çektim," diyor sakince. "Ses fazla sertleşti."

"İyi ettin, Erik..." Andre rahat bir nefes veriyor ve camı inceliyor. "Mekânın büyük kısmı sağlam. Sikeyim... Yazılımcı abla, ne olur kaydettiğini söyle!"

"Dört yıl..." Kadın fısıldıyor. "22 kişi, milyonlarca reál... Onca zaman bununla mı karşı karşıyaymışız? Öylece silivermiş..." Dudağı titriyor. "Sulisław buna inanmayacak."

"Evet de kaydedebildin mi? Süperdi, bence kullanabiliriz."

"Evet, Andre." Kendini toparlıyor, süveterindeki tozları silkiyor ve ellerini klavyeye yaslıyor. "Kaydettim. Of be, şimdi de yollamam gereken bazı mektuplar var..."

"Hepinize teşekkürler. Erik Adam, sana da. Size de, memur bey." Sana dönüyor. "Keşfettiğimiz şey nedir bilmiyorum ama artık sesini biliyorum. Bu bir başlangıç."

"O da neydi? Hiç öyle bir şey duymamıştım."

"Anomaliden gelen, dalga boyu olarak sunulan matematiksel bir bilgiydi. Teknik olarak buydu. Teoriye gelirsek..." Başını iki yana sallıyor.

"Hiçbir fikrim yok. Hiç böyle bir şey duymadım."

Sesi, kilisenin sessizliğinde boğuluyor gibi. Kulakların maruz kaldıkları şeyden sonra yavaşça normale dönüyor.

"Kim, sen de duydun mu?"

"Duymamak çok güçtü. Bence haklısınız," diyerek kadına dönüyor. "Burada cidden bir şeyler oluyor ve sizin de çok dikkatli olmanız gerek."

"Söz veriyorum, memur bey. Sesi bir daha çalmayacağız."

"Şimdi ne olacak? Burada..." (Sonuçlandır.)

"Burada kalacağım, evet," diyerek sözünü kesiyor, becerikli parmakları çoktan klavyede. "Burada bu manyaklarla kalacağım, mektuplar göndereceğim. Belki Sulisław'la buluşurum... Daha ileri ölçümler yürüteceğim."

"Bizim açımızdan sıkıntı yok yani, onu bil."

"Umurumda değil," diyerek çıkışıyor, sonra tekrar düşünüyor: "Ama yine de sağ ol."

Andre için yapabileceğinin en iyisi bu. Esasında epey fazla. En azından, kadın için.

"Şimdi..." Elleri klavyenin üzerinde geziniyor. "Benim bir teori bulmam gerek. Bütün bunlara dair bir tür ön açıklama gibi bir şey. Yoksa yazacağım mektup beni delirmiş gibi gösterecek..."

"Evet. Bizim de Martinaise'de asayiş sağlamaya dönmemiz gerek..." Gerilimi üzerinden atmaya çalışarak nefes veriyor. "Kaynağı belirsiz yüksek bas seslerle onu yerle bir etmek yerine."

Midende ufak, sert bir şey serbest kalıyor. Hâlâ hayattasın.

Bütün bunlara dair bir açıklaman var. Derinlerinde bir yerlerde, biliyorsun. Senin eski hâlin biliyor.

Bütün bunlara dair bir açıklaman var. Derinlerinde bir yerlerde. Sadece henüz parçaları bulabilmiş değilsin.

Dünya hakkında yeterli bilgin yok. Ama şu Joyce... Onun bildiği her şeyi bilseydin bir araya getirebilirdin...

"Sulisław'a mı yazacaksın?"

"Evet. Baştasarımcımız. Belki bazı yapımcılara da yazarım. Bir de bazı yazarlara, hat açacak kadar ayıklarsa tabii. Bilmeleri gerek..."

Kadının hatası olmadığını. Ya da onların.

"Bunu bilmeleri gerek. Merak etmeyin, kaydı göndermeyeceğim. Zaten frekansı üretecek hoparlörlere sahip olduklarını sanmam..."

Sonra duruyor. Tamamen, bütünüyle. Sanki hiç ses olmamış gibi. Yine de kulakların şokun etkisiyle hâlâ çınlıyor. Herkes, elinde bir kablo tutan Erik Kafa'ya bakıyor. Üç dişli siyah konnektör.

"Erik Kafa, ne yaparsan yap, sakın durdurma!"

Fakat sonra duruyor. Tamamen, bütünüyle. Sanki hiç ses olmamış gibi. Yine de kulakların şokun etkisiyle hâlâ çınlıyor. Herkes, elinde bir kablo tutan Erik Kafa'ya bakıyor. Üç dişli siyah konnektör.

Fakat sonra duruyor. Tamamen, bütünüyle. Sanki hiç ses olmamış gibi. Yine de kulakların şokun etkisiyle hâlâ çınlıyor. Herkes, elinde bir kablo tutan Erik Kafa'ya bakıyor. Üç dişli siyah konnektör.

"Erik Kafa?! Durdurabilir misin?"

"OO, I WANT TO DANCE WITH SOMEBODY!" (Ayaklarını yere vurmaya başla.)

"OO, I WANT TO FEEL THE HEAT WITH SOMEBODY!"

"Evet, durmalıyız. Soona, sesi kapat!"

"Bu... başlangıçta benim içimdeydi..."

"Hayatımda hiç bu kadar sert bir şey duymamıştım!"

Sessizlikte, omurgana cılız bir mırıltı çökmeye başlıyor. İçindeki bir şarkı bu. Hoparlörlerde değil, ortamda da değil. Zihninin bodrumundaki dev bir basın iç çekişi. Yavaşça oluşuyor, ta ki seni saran hava titreşmeye başlayıncaya dek.

"Iı, dur bir dakika..."

"Ne?"

"Belki de bunu yapmasak daha iyi. Fazla tehlikeli. Hele bir de maksimum seste..."