Konuşma · YAZILIMCI SOONA

"Nasıl yani?"

"Lintel, bu bozuk kopyadan anomalinin konumunu tahmin etmiş. Onların hesaplamalarını tekrarlamak istiyorum, bu sefer daha iyi ekipman kullanarak."

"İzleyin," diyerek makinenin klavyesinde YAZDIR tuşuna basıyor. "Ne kadar da çetrefilli bir başarısızlık gösterisi."

Kâğıt yeniden mürekkebe batıyor. Şeytani karanlığı, ana sistemin ışıklarında aydınlanıyor. Ürkütücü görünüyor.

"Ne bulmayı umuyorsun?"

"Bir teorim var," diyor. Filaman yerine oturuyor. "Lintel, bu bozuk kopyadan anomalinin konumunu tahmin etmiş. Onların hesaplamalarını tekrarlamak istiyorum, bu sefer daha iyi ekipman kullanarak."

"İzleyin," diyor ve makinenin klavyesinde YAZDIR tuşuna basıyor. "Ne kadar da çetrefilli bir başarısızlık gösterisi..."

Kâğıt mürekkeple dolmaya başlıyor, parlak bir karanlığa boyanıyor. Tek bir satır veri bile görülmüyor.

"Yazdırarak vaktini harcama, mürekkepten başka bir şey yok. Bozulmuş."

"Sadece mürekkep olduğunun farkındayım," diyor. Filaman yerine oturuyor. "Fakat Lintel, bu bozuk kopyadan anomalinin konumunu tahmin etmiş. Onların hesaplamalarını tekrarlamak istiyorum, bu sefer daha iyi ekipman kullanarak."

"İzleyin," diyerek makinenin klavyesinde YAZDIR tuşuna basıyor. "Ne kadar da çetrefilli bir başarısızlık gösterisi."

Dur, hayır! Tehlikeli bu. Öyle yapmamalı!

"Pekâlâ, Erik Kafa'yla konuştum, kabloyu taktı. Artık hoparlörlerin sesini açabilirsin."

"Peki ama..." Tereddüt eder gibi görünüyor, bakışları hâlâ Erik Kafa'ya kilitli. "Sesi biraz kısmasını rica edebilir misiniz? Ne olur ne olmaz."

"MAKSİMUM!" Erik Kafa bağırıyor, yüzünde hâlâ kırmızı cüce yıldızlardan da büyük kocaman bir gülümseme var.

"TEK YOL MAKSİMUM!"

"Biliyorum, öyle ama... bu seferlik lütfen kısabilir misin? Sadece bu seferlik tek yol maksimum değil, tamam mı?"

"Dibine kadar pompala, sert pompala usta! Başka yol yok. Yapışkan mod."

Yapışkan mod mu? Pekâlâ, cidden başka yol yok. Mikser, maksimuma yapışmış.

"Gördünüz mü?" Sana dönüyor, pes etmeye hazır. "Diyor ki 'sert pompala usta'. Hiç umut yok..."

"Neden sesi kısmak istiyorsun?"

"Bir şey olacak diye korkuyorum. Bilinmeyen bir olgu bu..." Erik Kafa'ya dönüyor. "Gerek olursa sesi tekrar açabiliriz."

"SERT KAFALAR KISILAMAZ!"

"Erik Kafa galiba ses düğmesinin maksimum seviyede takılı kaldığını söylemeye çalışıyor."

"Tabii öyledir." Omuz silkiyor, kaderine razı oluyor.

"EVVVEEETT! KALICI AYDINLANMA. SES IŞINLARI."

"Boş verin o zaman, projemize devam edelim... Beşten geri sayıp hoparlörlerin sesini açacağım. Herkes hazır mı?" Kilisedekilere bakıyor.

Erik Kafa elini havaya kaldırıyor, ritmin değişeceği anı bekliyor.

Andre "Doğuştan hazırım," diyor.

Noyak "Hazırım!" diye bağırıyor.

"Sizler hazırsanız ben de hazırım, dedektifler."

Teğmen metanetle başını sallıyor.

O kadar da metanetli değil. Eli, tabanca kılıfına gidiyor.

Bir anda avuçların terliyor. Kilise soğuk ve her nasılsa kocaman görünüyor...

Göğsün sıkışıyor; kaygılanıyorsun.

"Tamam. Hazırım." (Devam et.)

"Beş..."

"Dört..."

"Üç..."

"İki..."

"Bir..."

"Ses açıldı." Elini klavyeden kaldırıyor. Ortamı mutlak sessizlik dolduruyor.

Dışarıda rüzgâr yok. Dalgalar yok. Zemin döşemeleri gıcırdamıyor. Mutlak, sürekli sessizlik. Bu hiç... doğal değil.

Kadın etrafına bakıyor. Sessizlikte, zemin döşemelerinde tozların hareketini görüyorsun. Hoparlörün diyaframı havada titreşiyor ve sonra duruyor. Duvarlardaki alçı süslemeler dökülmeye başlıyor...

Sessizlikte, omurgana cılız bir mırıltı çökmeye başlıyor. İçindeki bir şarkı bu. Hoparlörlerde değil, ortamda da değil. Zihninin bodrumundaki dev bir basın iç çekişi. Yavaşça oluşuyor, ta ki seni saran hava titreşmeye başlayıncaya dek.

Artık serbest. Dünyada. Tecelli etti.

Her şeyi yutacak.

Zemin döşemelerini. Camı. Sokakları ve insanları. Hiçbir şey kalmayacak.

"Arkadaşlar, ne oluyor?" Etrafı incelemeye koyulan adamın sesinde panik var. Hafif bir zangırtı, dolapta birbirine çarpan kadehler misali havaya doluyor, koroya eşlik ediyor.

Bu hassas dünya, parçalanmak üzere.

"Daha da yükseliyor..." Noyak'ın gözleri, su kaplarının oluşturduğu tuhaf çembere kilitlenmiş.

Kapların içindeki su kaynıyor gibi görünüyor.

"ŞÜKÜRLER OLSUN! MEGALAR MEGASI!" Erik Kafa'nın bağırışını duyuyorsun. Sonra başka bir şey söylüyor ama sesi cılızlaşıyor...

Erik Kafa'nın zihninde dev bir dalga uzaktan yaklaşıyor, yoluna çıkan bütün kıyı şeritlerini yutuyor... Kurtuluş.

Zirve yapıyor. Şimdiye kadar yaşadığı en fena kafa.

"Ee, bu tuhaf zangırtı ne?"

"UYANAN GÜZEL! Dansın geleceği, GEZEGENSEL!"

"Hayır Erik! Camdan geliyor." Dolores Dei'in boş yüreğinin etrafındaki cam parçaları, sesle titreşiyor gibi. Neredeyse canlı gibi görünüyor.

Gözünün ucuyla, teğmenin temkinli bir şekilde kenara çekildiğini görüyorsun. Gözleri olası bir kaçış rotası arıyor.

"Cam çökecek. HAYIR, ÇATI..." Yukarı bakıyor. Ortamı bir feryat, ahşap ve çivilerin çığlığı dolduruyor; etrafında kilisenin kirişleri bükülüp çatırdıyor.