Konuşma · YAZILIMCI SOONA

Teğmen yere bakıyor, sanki burada zamanınızı boşa harcadığınızı söyleyecek gibi.

Belki tozutmuşlar bu konuda sana yardımcı olabilir? Andre ile konuş.

"Emin değilim... Bir şey var gibi görünüyor ama anlayamıyorum."

"Ya... Yok, bir şey olduğunu sanmıyorum." Sesinde acı bir hayal kırıklığı var.

"Terk edilmiş bir kilisede ne yapıyorsun?"

"Soruları pek seviyorsunuz, değil mi?" Yorgun gözlerinde hafif bir coşku var.

Kan çanağına dönmüş. Son zamanlarda pek uyuyamıyor gibi görünüyor.

"Burada kimseyi saklamadığından emin olmam gerek."

"Yo, hayır. Sadece ben ve..." Tavana bakıyor, sonra mırıldanıyor: "...yengeç adam. Ben sadece araştırma yapıyorum. Hepsi bu."

"Ne araştırması?"

"Dünyadaki iki milimetrelik bir deliğin yerini arıyorum."

Dur, ne?

Radyo dalgalarında bir bozulma arıyor. Kişisel kayıtlarında öyle diyordu.

Teğmen kaşlarını kaldırıyor fakat bir şey söylemiyor.

"Yo, hayır. Sadece ben ve..." Cümlesini bitirmeden tavana bakıyor. "Ben sadece araştırma yapıyorum. Hepsi bu."

"Ben polis memuruyum, işim soru sormak."

"Burada bilimsel araştırmalar yürütüyorum. Beni dışarı atamazsınız," diyor. Direnmeye hazır.

"Ne araştırması?"

"Dünyadaki iki milimetrelik bir deliğin yerini arıyorum."

"Araştırmanla ilgili daha fazla bilgi almayı çok isterim."

"Peki. Madem sordunuz..."

"Kamusal alanı işgal ediyorsun. Burada ne yaptığını bilmem gerek."

"Komşularından şikâyet aldık."

"Kirişlerde yaşayan adamı gördün mü?"

"Hayır."

"Fakat buralarda olduğunu biliyorsun?"

"Evet."

"O seni görmüş."

"Ee?"

"Peki, mühim değil o zaman."

"Haklısınız, endişelenmiyorum..." Makinenin yazıcısını kurcalamak üzere eğilirken sesi cılızlaşıyor.

"Ee mi? Yengeç adam seni görmüş!"

"Umurumda değil. Yengeç adamlar umurumda değil." Kafasını kaldırmıyor bile; makinenin yazıcısını kurcalıyor.

Vay. Gerçekten umurunda değil. Hiç korkmuyor.

"O seni görmüş olmalı."

"O konuda hiç endişelenmiyor gibisin."

"Evet, ne var?" Klavyeden kafasını kaldırmıyor.

"Bir şey yok, çalışmanı bölmeyeyim." (Bitir.)

"Affedersin ama... sen kimsin? Burada ne yapıyorsun?"

"Soona Luukanen-Kilde. Fortress Accident ve RSA Radios'un eski başyazılımcısıyım. 16 yılı aşkın yazılım tecrübem var, ayrıca Vox ve Orbis programlama dillerini iyi biliyorum..."

"Beni işe almak için gelmediyseniz size nasıl yardımcı olabileceğimi bilemiyorum." Terminale dönüyor.

16 yılı aşkın tecrübe mi dedi? Yazılıma henüz ergenliğinde başlamış olmalı.

Terk edilmiş bir kilisede ne işi olduğu sorusu hâlâ yanıtsız.

"Bir şeyleri bozmadım, değil mi?"

"Hayır, sadece kişisel kaydımı yazdırdınız ve kâğıt israfı yaptınız." Onun için büyük bir kayıp gibi görünmüyor.

"Baksana, sen Wirrâl Untethered başyazılımcısı olabilir misin?"

"Evet." Kendi kendine düşünüyor. "Ya da hayır, artık değilim. O proje öldü."

Tanınmasına şaşırmış gibi görünmüyor, daha ziyade üzgün. Sırtını dikleştirmeden önce bir ifade yüzünden akıp geçiyor.

"Ne var?" Kadın hâlâ, guruldayan makinenin hafifçe aydınlattığı klavyenin üzerine çökmüş hâlde.

"Bingo!"

"Lanetli Ticaret Bölgesi'nde bunu buldum." (Gayet yeterli alıcı‑vericiyi kullan.)

"Ah, eski Rehm Civic'imin alıcı‑vericisini 'bulmuşsunuz'. Tanımayacağımı mı sandınız? Fark etmez. İşimizi görecektir..."

Buna bozulmadı. Daha ziyade şaşırdı. Bu alıcı‑verici anılarını canlandırıyor, batıl inançlara pabuç bırakacak biri değil o.

Pekâlâ, vay. Sert bir geri bildirim.

"Eh, ilginç bir iş birliği oldu."

"Ne dersin? Benden radyo mühendisi olur mu?"

"Olabilir. Kesinlikle beceriklisiniz. Mühendisler için iyi bir haslet."

"Her neyse, ekipmanı buraya bırakın. Ben sonra kaldırırım. İsterseniz ekstra kulaklıklardan birini alabilirsiniz. O kadar fazla yedeğe ihtiyacım yok."

"Şimdi müsaadenizle. Kendi işlerime dönmem gerek."

"Antenimizin kafasını kopardınız. Hayır, bunun sizin için iyi bir fikir olduğunu sanmam..."