Konuşma · NOYAK

Sinyal net, fırtına geçti. Kurduğunuz görünmez köprünün öbür tarafından gelen başka, canlı bir ses var.

"Şimdi dene."

"Koalisyon Savaş Gemisi Archer, ben RHM memuru Ateşte Yürüyen. Duyuyor musunuz?"

...

"Ateşte Yürüyen, Koalisyon Savaş Gemisi Archer konuşuyor. Sizi duyuyoruz ve talebinizi doğruluyoruz."

"İşte Baş Kötü. Acele et. Elimden geldiğince bizi bağlı tutacağım."

İşte bu... Sonunda gerçek gücü elinde tutanlarla konuşabileceksin.

Derken, silahları ve savaş gemileri olanları kastediyoruz.

Sormak istediğin çok şey var. Çabaların sana zaman kazandırdı ama buraya asıl gelme sebebini unutmamalısın...

"Lütfen halka açık frekansta olduğunuzu unutmayın. Talebiniz nedir?"

"Uzun bir kış oldu... Uzun ve soğuk."

"Kötü haber kanun adamı. Sinyali kaybediyoruz. Dalgalar küçülüyor. Pes etme vakti..."

"...Ateşte Yürüyen? Orada mısınız?"

"İşleri batırıp vaktimizi ziyan ettiğim için özür dilerim."

"Ateşte Yürüyen... lütfen tekrar edin... Sinyaliniz çok güçsüz..."

"Vakit yok demiştim. Şimdi siz de beni terk ediyorsunuz..."

"Er kann doch auch nächstes Jahr zur Akademie gehen..."

"...önemli bir şey değil, bağlantı kötü... Alıcı frekansını güncelliyorum..."

...ve bağlantı kesiliyor.

İşte gösterdin ona.

Ne gösterdin tam olarak?

Teğmen kulaklığını çıkarırken derin bir iç çekiyor. Yüzünde rahatlamış bir ifadeyle sana dönüyor.

"Dedektif, artık heykelden inmeniz en hayırlısı olacak. Asıl işiniz aşağıda."

"Bir dakika."

Nemli soğuk, paçalarından içeri akıyor. Bacakların kaskatı olmuş. Uzun süredir anıtın tepesindesin.

Etrafına bakıyorsun. Grev kırıcılar hâlâ pankartlarını sallayıp bağırıyorlar. Aşağıda yazılımcı kabloları çıkarmaya başlamış...

Eğer istersen biraz daha kalabilirsin.

Biraz daha kal.

Koyda bir çift sandal dalgalarla sallanıyor. Rüzgâr, balıkçıların boğuk ve anlaşılmaz sesini meydana taşıyor.

Daha da uzakta birkaç pis buz dağı bir ileri bir geri sürükleniyor. Ondan da uzakta, ufukta, görüşünün vardığı son noktada antik kalenin yıkıntıları duruyor...

"Her şey yolunda mı dedektif?"

"Bilemiyorum. Belki de."

"Dinleyin, işler umduğunuz gibi gitmediği için moralinizin bozulduğunu anlıyorum..."

"Ama bu işler böyledir. Hepimiz eksiklerimizi ve sınırlarımızı kabullenmeliyiz."

"Hadi artık. Önümüzde koca bir gün var."

Aşağı in.

"Güzel. Şimdi şu amplifikatörleri taşımama yardım edin. Kablolar kalsın. Git gel yapmak istemiyorum..."

Teğmen iç geçiriyor. "Bir kez daha kanal kapısından geçsek ne çıkar?"

"Güzel. Şimdi şu amplifikatörleri taşımama yardım edin. Kablolar kalsın. Git gel yapmak istemiyorum..."

"Sonunda. Hoparlörü al. Kablolar kalsın. Antenimizin bir kanıtını bırakalım da gelecek nesillere ilham olsun..."

Teğmen iç geçiriyor. "Bir kez daha kanal kapısından geçsek ne çıkar?"

"Sonunda. Hoparlörü al. Kablolar kalsın. Antenimizin bir kanıtını bırakalım da gelecek nesillere ilham olsun..."

"Hadi artık. Geç oluyor."

"Ama doğru kararı, en azından bence nispeten en doğru kararı verdiniz."

"Hâlâ emin değilim."

"Bu his uzun süre kalabilir. Tecrübelerime göre yanlış karar verince insan hemen anlıyor. Ama aldığın bir karar peşini bırakmıyorsa..."

Belki bir gün teğmen sana onun peşini bırakmayan kararlardan bahseder; ama o gün bugün değil.

"Nereden biliyorsun?"

"Çünkü bunun size hâlâ acı verdiğini görebiliyorum. Tecrübelerime göre yanlış karar verince insan hemen anlıyor. Ama aldığın bir karar peşini bırakmıyorsa..."

"Evet, haklısın."

"Biliyorum..." Teğmenin yüzünü mahcup bir gülümseme kaplıyor. "Tecrübelerime göre yanlış karar verince insan hemen anlıyor. Ama aldığın bir karar peşini bırakmıyorsa..."

"Ama amacınıza ulaştınız. Koalisyona ulaştınız. Açıkçası başarabileceğinizi düşünmemiştim ama beni haksız çıkardınız."

"Evet."

"Ciddiyim dedektif. İnin artık."

Teğmen haklı. Burada artık yapacak bir şey yok.

Aşağı in.

"Memur bey, kiliseye çok yolumuz var. Aşağı inin."

Haklı. Burada artık yapacak bir şey yok.

"Hadi. Bacaklarım titremeye başladı. Burada fazla kaldık demek bu..."

Haklı. Burada artık yapacak bir şey yok.