Konuşma · BAHÇIVAN

"Yine kar yağdığına inanamıyorum..." El arabasının yanında dinlenen genç kadın iç geçiriyor.

"Daha birkaç gün önce bahar gibiydi..."

"Ceset indirildi."

"İndirildi mi?" Bahçıvan duruşunu dikleştiriyor. "Yani ceset sonunda gitti mi?"

Kesinlikle gitti.

"Ağaçtan gitti."

"Ha... Evet." Yanağını kaşıyor. "Ama avludan gitmedi. Anladım."

"Onu götürdüğünüzde söyleyebilir misiniz öyleyse? Çünkü ben biraz da onu bekliyorum."

Aynen, onu gelişmelerden haberdar et. Katettiğin en ufak ilerlemeyle ilgili rapor vermek tuhaf bir şekilde keyif verici. Rapor verdiğin kişi bir yabancı olsa bile.

Hayır! Bu rastgele sivili hiçbir gelişmeden haberdar etme.

Hayır! Bu rastgele sivile hiçbir şeyle ilgili rapor verme.

"Hayır, ceset yerde."

"Ha... Tabii." Yanağını kaşıyor. "Onu götürdüğünüzde bana haber verebilir misiniz öyleyse?"

"Ceset gitti."

"Tamamen mi gitti?" diye tekrarlıyor kız, yüzü şükranla parlıyor.

"Morga son kontrole gönderildi."

"Bunu duyduğuma sevindim." Hemen gülümsüyor. "Teşekkürler, memur bey. Nisana kadar nane ekebileceğim anlaşılan."

O gülümsemeye bakınca tuhaf bir şey hissediyorsunuz. Bu anı bozuyor. Samimiyetsiz.

Burada ne oluyor?

Herhâlde bir şey değildir, beyim. Yalnızca paranoya.

Umurumda değil, yalnızca bu hoş anın tadını çıkarmak istiyorum.

Elbette, beyim, elbette.

"Artık avluda değil. Artık... başka bir yerde."

"Cennete mi?" Hemen gülümsüyor. "Teşekkürler, memur bey. Nisana kadar nane ekebileceğim anlaşılan."

"Hayır, yalnızca gitti."

"Cennete mi gitti?" Hemen gülümsüyor. "Teşekkürler, memur bey. Nisana kadar nane ekebileceğim anlaşılan."

"Partnerim sende amonyak olabileceğini söyledi, biraz alabilir miyim?"

"Tabii, benim artık ihtiyacım yok." Göğüs cebinden küçük bir kapsül çıkarıp sana veriyor.

"Dikkatli kullanın. Bende korkunç baş ağrısı yaptı."

"Gitmem lazım." (Bitir.)

"Görüşürüz, memur bey."

"Tabii, size mâni olmam." Kanarya sarısı eldivenle alnının kenarını siliyor.

O eldivenler otopsi için gerçekten işe yarardı.

"Ha, bir de... Eldivenlerini ödünç alabilir miyim?"

"Tabii, sizde kalsın. Bende bir çift daha var." Herhangi bir rahatsızlık belirtisi göstermeden kauçuk eldivenleri veriyor.

Gerçekten mi? Hiç mi? Belki birazcık kızmıştır.

Eldiven kullanımında oldukça özenli olmalı, çünkü elleri temiz ve narin.

"Teşekkürler." (Bitir.)

Hayır, o eldivenler pek de benim tarzım değil. (Bitir.)

Pişt! Eldivenleri... otopside işine yarar.

Eldivenleri... Onlara ihtiyacın olduğunu hissediyorsun. İlgilenmen gereken bir ceset var sonuçta.

Eğer bir ceset varsa otopsi için o eldivenlere ihtiyacın olacak.

"Nedir bu polisi sikeyim muhabbeti?"

"Affedersiniz?" Anlamıyor.

Rahatsız oldu. Belki de bu sorudan vazgeçmelisin.

"Boş ver."

Oturduğu yerde rahatsızca kıpırdanıyor.

"Bu sokak tabelasında polisi sikeyim yazıyor." (Tabelaya işaret et.)

"Ha?" Başını kaldırıyor. "Onu oraya ben yazmadım. Ben sadece burada oturuyorum."

Onun yazdığını söylemedin, neden yazının orada olduğunu sordun.

"Sorun değil, seni ürkütmek istemedim."

"Peki," diye yanıtlıyor, omuzları gevşiyor.

"Peki ya diğer tabela? Evinize dönün pol‑itler? Kim bu pol‑itler?"

"Onunla ilgili de bir şey bilmiyorum. Dediğim gibi, ben yazmadım."

Pol‑it, polisler için kullanılan yaygın bir tabir. Sevecen bir tabir değil.

O yazmamış olsa bile o TEMİZLEMELİ.

"Fırsat bulduğunda onu temizlemelisin. Vatandaşlık görevini yap; başarılı ol."

"Peki." Daha dik oturuyor.

Büyük ihtimalle temizlemeyecek.

"Sorun değil, yalnızca sordum."