Konuşma · JOYCE MESSIER

"Serbest piyasa bölgelerine ayrılmış bir şehir devleti. Milletler Koalisyonu'nun bitmek bilmez geçici idaresi altında. Tabii bir de sizin, Halk Milisleri'nin."

Daktilo tuşlarının tıkırtısı, ipek fabrikasından bozma 41. Polis Karakolu'nun merkez salonunu dolduruyor. Chad Tillbrook, satır başı tuşuna basıyor. Dışarıda: Memur Elfboy Williams, zırhlı bir otomobilin kapısını sertçe çarpıyor.

"Denetim Bölgesi, Revachol'un üçüncü tecessümü. Hükümdarlık ve Komün'ün başarısızlığının ardından."

"Dünyanın diğer kısımlarında neler oldu?" (Devam et.)

"Modernite. İsolalararası iletişim teknolojisinde harikalar yarattılar. Telematik teleradyolar, radyasyon, renkli plastikler. Bu sırada, Batı Revachol'daki bilanço neredeyse 50 yıl sonra hâlâ devam ediyor."

51-8=43.

"Bir saniye, yani burası 43 yıldır bu hâlde mi diyorsunuz?"

"Zaman su gibi akıyor."

"Tamamdır. Başka bir konu."

"Maden hakları ya da kimin kafasından vurulduğu konusunda daha fazla bilgi almak için can atıyor musunuz?" Canlı gülümseyişinde bir an dişleri görünüyor.

"Bunca zamandır ne yapıyorduk?"

"20'li yıllar, şehrin ortasındaki bir savaşla geçti: Nehrin batı kısmı dümdüz edildi, açık denizdeki petrol platformları alevler içindeydi... Yine de bütün bunlar, önceye kıyasla bir ilerleme olarak kabul ediliyordu. 08 ile 19 yılları arası resmen cehennem gibiydi..."

"Peki ya sonrası?"

"30'lar mı? Ortalık 30'larda duruldu. Doğu Revachol, uluslararası camiadan da destur alarak kendisini dünyanın en büyük vergi cennetine dönüştürdü. Çok uzun zamandır ilk kez, bir şeyler iyiye gidiyor gibi görünüyordu."

Sonra sen oldun. 30'lu yıllardaki gençliğin.

Bütün o vergilendirilmemiş gelir, Yeni döneminin fitilini ateşlemiş olmalı. Bunun tek bir anlamı olabilir...

"İşte o zaman Disko'yu keşfettiler."

"Evet. Bir de parasal gevşemeyi. Ne yazık ki bir piyasa illüzyonuydu bu. 40'lı yıllarda dağılıp gitti. İsola genelinde bir akşamdan kalmalık yaşanıyordu diyebiliriz. İşte günümüze geldik..." Reverans yapıyor.

"Gerçekliğe hoş geldiniz, kuzum."

Görünüşe bakılırsa 50'li yıllar da Denetim Bölgesi için pek hayırlı geçmiyor. Bunu kadının gözlerinde okuyabiliyorsun. Günler akıp gidiyor...

Sessiz kal.

Bir anlığına sessizce düşünüyor. Nihayet konuştuğunda ise sesi neredeyse efkârlı: "Çok daha fazlasına sahip olabilirdik. Her birimiz. Doğru hamleler yapsaydık."

"Pek coşkulu görünmüyorsunuz."

"Memnuniyetsizlik etmeye hakkım yok," diyerek kafasını iki yana sallıyor. "Bu bluz, Barbara Muskova. Bu yağmurluk asla yağmur geçirmez ve 100 yıl garantili, kızlarım da bunu giyecek. Yani, sadece..." Döküntü apartmanlara, taşların üzerinde kabaran boyalara bakıyor.

Sesi neredeyse efkârlı. "Çok daha fazlasına sahip olabilirdik. Her birimiz. Doğru hamleler yapsaydık."

Kadının şu anki konumuna bakılırsa Wild Pines Grubu doğru tarafı seçmiş olmalı.

"Gerçekliğe hoş geldiniz, kuzum."

"Gidiyor muydu peki?"

"Hayır. Kokain ve parasal gevşemeyle körüklenen bir piyasa illüzyonuydu bu. 40'lı yılların tokat gibi gerçekliğiyle dağılıp gitti. İsola genelinde bir akşamdan kalmalık yaşanıyordu diyebiliriz. İşte günümüze geldik..." Reverans yapıyor.

"Bu tam olarak ne kadar zamandır devam ediyor?"

"43 yıl. Kavraması güç, farkındayım."

"Bizim hayatlarımız aynı değil."

"Hiç şüphesiz. Fakat gezegenin kabuğunda aynı zamanı ve konumu paylaşıyoruz. Bu sandığınızdan da anlamlı."

İçinden bir his, hayatlarınızın o kadar da benzer olmadığını söylüyor.

"Daha neler."

"Tabii ki. Beyin dokusunu zedeleyen hayli bulaşıcı bir mikroorganizmaydı o. Devrim'in gerçek sebepleri somuttu. Pandemi yalnızca kıvılcımı sağladı."

"Wild Pines Grubu hangi taraftaydı?"

"Kazanan tarafı seçtiler. O yüzden onlar burada ve diğerleri burada değil."

"Şansları yaver gitmiş."

"Belki de ben yetkili olsaydım olaylar bu şekilde gelişmezdi. Atımı krala oynayabilir ve Pines'ı felakete sürükleyebilirdim."

"Kralın tarafını mı tutardınız?"

"Ben top ve tüfeğin tarafını tutabilirdim. O silahların kalibresini görseydiniz siz de tutabilirdiniz..." Düşünüyor. "Belki de daha erken doğmamam hayırlı olmuştur..."

"14 indokavimden 10'u yanlış taraftaydı: Feld, Coupris, Tricentennial... O yüzden sanırım yalnız olmazdım."

"Coupris hâlâ var, değil mi?"

"O Coupris değil, memur beyciğim. O sadece Vesper'li bir şirketin kaptığı marka ismi. Asıl Coupris, safında yer aldığı kral kadar ölü."

Gözlerini kısıyor, mesleki alışkanlıkla bakışlarını geleceğe yöneltiyor...

Görebildiği tek şey, muazzam bir durağanlığın belli belirsiz hatları. Bezginlik. İnsanlar öldürüldü ama servette büyük el değiştirmeler olmadı. Bu ona yaşlılık hissi, bir de başka bir his veriyor. Ne olduğunu tam bulamıyorsun...

Sessizce demlenen bir öfke...

"Akıllıca bir seçim yapmışlar."

"Siz olsanız neyi başka türlü yapardınız?"

"Güzel soru." Boynunu uzatıyor: "Peki ya siz neyi başka türlü yapardınız?"

Hayır, önce o.

"Ben olsam tıbbi çözüm arardım. Tzaraath o insanları delirtmişe benziyor."

Sırtından bir ürperti yükseliyor, filizleriyle tutunarak tırmanıyor ve ensene doğru ilerliyor...

"Yani insan ırkının dörtte biri..." Hesaplama yapıyor. "Öylece aklını mı yitirdi? Peki ya çok karmaşık yapıdaki bir protein olan prion'un can almasını, 50 yıl öncesinin teknolojisiyle nasıl durdururdunuz?"

"Tamam, belki de imkânsız. Yaşananlar yaşanmak zorundaydı. Daima da bu böyle olacak."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Statik elektrik, karanlık sulara doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde yeni bir şey yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

DAİMA.

"Daima," diyerek başıyla onaylıyor. "Geç Modernite'nin özünü tanımlayan halledemeyizcilik bu. Size hakiki bir Modern İnsan denebilir."