Konuşma · JOYCE MESSIER

"Öhm." Teğmen bir anlığına not almayı bırakıyor. "Burada ifade edilen görüşler, RHM'nin resmî duruşunu yansıtmamaktadır."

Teğmene dönüyor. "Peki sizin resmî duruşunuz nedir, teğmen?"

Burada gözden kaçan bir merak unsuru var. Teğmen bir adım geri atıyor, dalgın.

"Benim duruşum mu, hanımefendi? Annem ve babam, Devrim'de lime lime edildi. Beni de aynı son bekleyecekti. İki yaşında olduğum için kurtuldum. Benim duruşum bu. Tam bir kıyımdı."

"Makul," diyerek başıyla onaylıyor.

"Biraz hijyen, mütevazı sosyal hizmetler ve belki biraz da araştırma programı ile."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Statik elektrik, karanlık sulara doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde yeni bir şey yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

YÜREKLERDE BARIŞ.

"İyi hijyen mi, cidden mi? Ekstrem bir sorun için çok mütevazı bir çözüm. Graad yetkililerinin başını yakan da bu yarım yamalak önlemlerdi..."

"Onlar harekete geçmeyi başaramayınca Mazov ve partisi harekete geçti. Belki de bu durum özelinde daha sağlam bir resmî program uygun olabilirdi..."

"Herkesi öldürmek isteyen prion kapmış uyuz köpekleri, arındırıcı top ateşleriyle eritirdim."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Statik elektrik, karanlık sulara doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde yeni bir şey yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

TOP ATIŞLARIYLA DELİK DEŞİK.

"Eritmek mi?" Başıyla onaylıyor. "Kral Filippe de Sol Aurum'dan öyle bağırıyordu. Eritin, eritin!" Şarkı söyler gibi melodik konuşuyor.

"Sonunda da Sol Aurum'u erittiler. Sarayın altın ve platinlerini eritip mermi karşılığında sattılar. Tuhaf zamanlardı." Sesinde neredeyse özlem var.

"Özelleştirilmiş sağlık hizmetleri ve insanın beynini süngere çevirmeyen bir iş ahlakı ile."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Statik elektrik, karanlık sulara doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde yeni bir şey yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

HEPSİ SENİN.

"Prion hastalığı için zayıf bir çözüm," diyor. "Daha ılımlı olan indokavimlerin çoğu bu duruşu sergiledi, özellikle de kralı destekleyenler..."

"Coupris, Resplendent... Artık ikisi de yok. Hayatta kalanlar da kendine çekidüzen verdi. Artık hepsi koyulardan."

"Ben size sordum, siz bütün bunların içinde kimsiniz?"

"Ben de size sordum, Halk Milisleri'nin mazisiz dedektifi. Akut ensefalopati size hangi içgörüyü verdi?"

İşte bilge bir hanımefendi. ÖLÜM ŞEYİNİ SÖYLE.

"Ben de size sordum, Halk Milisleri'nin filozof dedektifi."

"Ben daha fazla insan öldürürdüm. 400 milyon kişi. Gereken buysa."

Kelimeleri söylerken sırtından bir ürperti iniyor. Toprağa ulaşmak isteyen ufak bir elektrik yükü gibi.

"Anlıyorum. İnsan ırkının onda biri." Şaşırmış görünmüyor. "Tarihin anahtarı kilide bir kez oturmayagörsün; ne pahasına olursa olsun çevirmeye devam mı etmeli?"

"Orta sınıf, elit kesim ve işçilerin hepsi yok oluncaya ve insanlık çağı sona erinceye kadar."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Soğukluk, çözünen bir mermi gibi parietal lobuna doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde ses yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

İNSANLIK ÇAĞI SONA ERDİ.

"Sona erinceye mi?" Başıyla onaylıyor. "Bu dünyayı terk etmek. Buna entropolizm deniyor, Geç Modernite'nin zirvesi. Size hakiki bir Modern İnsan denebilir."

Soykırımvari savaş tehditlerin kadını hiç ürkütmüyor.

Karşı argüman sunuyor; gel gör ki toplu katliamcı olarak tarihe geçme fantezilerin seni bu kişiye daha da sevdirdi.

"Ne pahasına olursa olsun. İnsanlık özgürleşinceye ve sermaye çağı mazide kalıncaya kadar."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Soğukluk, çözünen bir mermi gibi parietal lobuna doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde ses yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

SERMAYE MAZİDİR.

"Mazi mi?" Başını yana yatırıyor. "Komüncülerin lideri Dobreva da öyle derdi. Sonra kadının kafasına mermi sıktılar. Beni yanlış anlamayın..." Sesinde bir hüzün var...

"Sermaye çoktan bitti. Ama şunu anlamalısınız, onun bitişi kimseyi özgürleştirmeyecek. Sadece daha fazla acıya sebep olacak."

"Revachol'daki renkleri solmuş siyah banknotların hepsi benim oluncaya kadar."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Soğukluk, çözünen bir mermi gibi parietal lobuna doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde ses yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

HEPSİ SENİN.

"Hepsi sizin oluncaya kadar mı?" Başıyla onaylıyor. "Birçok indokavmin sloganı buydu. Koyu liberalizmin bu türünde arındırıcı bir şey var..."

"İster inanın ister inanmayın, Wild Pines en kötü şöhretli örnek değil. Saint-Baptiste daha da beter. Bu tavırla epey yol katedilebilir."

"Bu delilik ezilip geçilinceye ve Revachol yeniden, sonsuza dek sürecek bir hükümdarlık kazanıncaya kadar."

Rüzgâr duruyor ve bir anlığına sessizlik oluyor. Soğukluk, çözünen bir mermi gibi parietal lobuna doğru boşalıyor. Martinaise körfezinde ses yok...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor. Bir kadın sesi...

SONSUZA DEK REVACHOL.

"Sonsuza dek mi?" Başını yana yatırıyor. "20 yıl içinde Revachol krallıktan komüne, oradan da Denetim Bölgesi'ne dönüştü. Revachol cidden sonsuz. Fakat bir sonraki dönüşeceği, başka bir şey olacak."

"Ben olsam neyi başka türlü yapardım, bilmiyorum."

"O hâlde büyük ihtimalle ölürdünüz. Buradan çok da uzakta olmazdı, hatta belki de buracıkta, kıyı başı hattında, Koalisyon'un şehri ele geçirdiği gün kıyıyı savunurken ölürdünüz."

Sırtından aşağı bir ürperti iniyor. Kadın suya doğru işaret ediyor.

"Muhtemelen."

Rüzgâr duruyor, Martinaise körfezinin karanlık sularına sessizlik hâkim...

Bir köpek havlıyor, uzaktaki bir binanın duvarlarından bir silah sesi yankılanıyor.