Konuşma · LILIENNE'İN İKİZİ

Dağınık saçlı oğlan taşa tekme atıyor, diğeri de izliyor.

"Anneniz nerede?"

Çocuklar oyunlarına dalmışlar, yanıt vermiyorlar.

"Çocuklar, etrafta hiç kötü birilerini gördünüz mü?"

"Ne kötüsü?" İkizlerden biri başını kaldırıyor, ağzı biraz açık.

"Ebeveynleri burada olmadan dört yaşındaki çocukları sorgulayarak vakayı çözebileceğimizi sanmıyorum," diyor teğmen.

O hâlde kesinlikle yapıyoruz.

"Kötü insanlar. Suçlular. Tehlikeli kadınlar."

"Hayır, bizim yabancılarla konuşmamamız gerekiyor." Diğer ikiz başını iki yana sallıyor.

"Çocuklar, siz o adaya gittiniz, değil mi?"

"O adaya mı?" Taşa tekme atan çocuk koya doğru işaret ediyor.

"Evet, ona. Orada ne olduğunu öğrenmem gerek."

"Orada... şey... hiçbir şey yok." Parmağı ağzında, düşünüyor. "Yalnızca bir deniz kalesi, biraz da bitki. Salla gidebilirsin. Çok güzel bir yer."

"Ve! Ve!" diyerek diğeri araya giriyor. "Ateş yakıyoruz. Ateş... Ateş yakıyoruz."

"Hı hı," kardeşi başıyla onaylıyor. "Ateş yakmak için çubuk topluyoruz. Bir de mermi. Ama gerçek mermi değil, boş mermi."

Mermi kovanı mı? Oradan savaştan kalma bir sürü kovan olmalı. Ama yine de önemli olabilir.

"Kovan mı demek istiyorsun?"

"O ne demek bilmiyorum..."

"Hı hı." (Başınla onayla.)

"Lambalar var. Ateşçi adam gelip ateşi söndürmemizi istiyor."

Çocuk adam deyince sinir uçlarına iğne batmış gibi hissediyorsun.

Bir insandan bahsediyor olmalılar. O adada mı? Ada, karaya bağlı değil...

"Neden ateşi söndürmenizi istiyor?"

"Iıı... Bilmem. Hoşuna gitmiyor. Orada başka insanların olmasından hoşlanmıyor. Gitmemelisin."

Diğeri de "Evet," diye ekliyor. Elleri, oyuncak asker gibi beline yapışık.

Çünkü bulunmak istemiyor. Duman izleri...

Şüpheli bir talep. Sebebi korku mu?

"Ona neden ateşçi adam diyorsunuz?"

"Çünkü... çünkü..." Oğlan durup düşünüyor.

Diğeri "Çünkü ateşi söndürmemizi istiyor!" diye açıklıyor.

"Tüm bildikleriniz bu kadar mı? Bana adayla ilgili söyleyebileceğiniz başka bir şey var mı?" (Sonuçlandır.)

"Orada bir..." diyor, gözlerini ovuşturuyor. Cümlesini bitirmek gibi bir niyeti olmadığı besbelli.

"Lamba mı? Ateşçi adam mı?" Teğmen sana bakıyor. "O adaya bakmalıyız ve siz..."

Fısıldıyor: "Şu kara mizahınızı çocukların önünde sergilemeyi bırakmanız gerekiyor, tamam mı?"

Seni ikinci kez uyarmayacağım.

"Lamba mı? Ateşçi adam mı?" Teğmen sana bakıyor. "O adaya bakmalıyız."

"Lamba demiştiniz."

Biri "Ben..." diye lafa giriyor, hangisi olduğundan emin değilsin. "Bilmiyorum."

"Elektrikli lamba mı var?" Sokak lambasına işaret ediyor.

"Iıı... evet." Oğlan, ayak parmaklarına bakıyor.

"Bana bu adam hakkında söyleyebileceğiniz başka bir şey var mı? Yaşı kaç? Orada mı yaşıyor?"

"Hayır, orada yaşamıyor. Bence."

"Hayır, orada yaşıyor." Diğeri başını sallıyor. "İki seferdir orada. İki defa."

"Hıı.." Diğeri de durup düşündükten sonra aklına bir şey geliyor. "Orada yaşamıyor. Bazen orada olmuyor."

"Başka? Bu adamın dış görünüşü nasıl?"

Neredeyse aynı anda "Bilmiyorum," diyorlar.

"Nasıl yani?"

"Biz... kaçtık. Bağırarak orada olmamamız gerektiğini söyledi."

"Başka? Bu adamın dış görünüşü nasıl?"

"Babanız da o adaya giderdi, değil mi?"

"Babamız kendini öldürdü."

"Öyle deme. Öldürmedi." Kardeşi ona bir yumruk atıyor. Oğlanın gözleri doluyor, ağladı ağlayacak.

Zihninde bir acı belirip hemen yok oluyor.

Hiçbir şey söyleme.

Biri diğerine "Özür dilerim," diyor ve şefkatle kardeşinin omzunu ovuyor.

"Evet, kendini öldürdü."

"Susun." Teğmen dirseğiyle kaburgalarına vuruyor, sonra oğlana dönüyor...

"Lütfen... kardeşine yumruk atma. Ağlamaya da başlama. Sormamız gereken başka sorular var."

Neredeyse ağlamak üzere olan "Ağlamayacağım," diyor ve titreyen çenesini durduruyor.

Diğeri de kaşları çatık bir şekilde ona bakıyor. "Onun seninle veya bu konuyla bir ilgisi bile yok. Bizim babamız ateşçi adam değil."