Konuşma · LILIENNE'İN İKİZİ

İki konu alakasız. Sorduğun soru mantıklı değildi.

"Lütfen yapma..." Oğlan sana bakarken siyah ve yuvarlak gözleri doluyor. Rüzgâr, saçını dağıtıyor.

Kardeşi "Ağlama," diyor, sonra fısıldayarak ekliyor: "Özür dilerim."

Diğer oğlan duruşunu dikleştiriyor. "Ağlamayacağım, salak," diyor ve titreyen çenesini durduruyor.

"Kendinizi öldürmek yanlış bir şey değil, biliyor musunuz? Ben beynimi dağıtacağım. Bu son soruşturmayı da çözüp bam diye gideceğim."

"Babanız kendini öldürmedi."

"Bilmiyorum..." İddiada bulunan oğlanın kendisi de artık emin değil. Etrafına bakınıyor.

"Adada yaşayan biri mi var?"

Çocuk "Hayır," diyor, başını şiddetle sallıyor.

"Evet." Kardeşi önce ona, sonra sana bakıyor.

"O zaman evet diyelim." Teğmen bir kaşını havaya kaldırıyor ve not defterini çıkarıyor.

"Ee sonra?"

"Yok, başka bir ada. Tabii ki o ada."

Kardeşi onun yerine "Tamam," diyor.

"Bana bildiklerinizi anlatmanız gerek, adada ne var?"

"Çocuklar, kız kardeşiniz bana kötü sözler söylediğiniz için başınızın derde girdiğini söyledi."

"Evet." Oğlan elinde bir taş çeviriyor. "Kötü sözler duyduk, sonra söyledik, sonra başımız derde girdi..."

"Kötü sözler," diyor diğeri, başını sallıyor. "Çok kötü sözler."

Siktir de. ÇOK KOMİK olur.

Gerçekten çok komik olur, adamım! Hayatını yaşa! SİKTİR de!

Biraz ağırbaşlı davran. Çocukların önünde küfretmene gerek yok.

Bekle! Her şeyi durdur. Geri gel. Kötü sözcükler dediğin ne?

Çekil, Yapboz Surat! Kırmızı alarm! Eğer tüm kötü sözcükleri gözden geçirirsek sadece onları söyleme isteğimiz artar, hem de çocukların önünde. Bunu da hiç istemeyiz.

"Kötü sözcükler kötüdür. Kötü sözcükler söylemeyin, çocuklar. Kötü sözcük söylemek, suçla geçen bir hayata atılan ilk adımdır."

Küçük çocuk "Söylemeyiz," diyor. Soğuğun çöktüğü havada beresini düzeltiyor.

Diğeri "Öğrendik," diye yanıtlıyor.

Aferin. Siktir diye bağırmamak için kendini zor tuttuğunu biliyorum ama başardın. Çok güzel.

"Başka konuya geçelim. Kötü sözleri nerede duydunuz, sahilde birinden mi? Radyodan mı?"

"Biz sadece komik sesler duyduk." Oğlan omuzlarını silkiyor. Omuzlarını hareket ettirirken ceketi fısır fısır sesler çıkarıyor.

"Seslerin komik olduğunu düşündük." Kardeşi başıyla onaylıyor. "Sonra söyledik, söyleyince de başımız derde girdi..."

"Nerede duydunuz? Birini söylerken mi duydunuz? Radyodan mı?"

"Radyo mu? O ne?" Oğlan, bir sümük damlasını burnuna çekiyor. "Duyduk işte. Kafamızda."

Bu mümkün mü? Onların zihinleri de seninki gibi işliyor olabilir mi?

Başka bir benlikten sesler mi? Derin bir benlikten mi? Yoksa sesler... erken şizofreniden mi?

"Kafanızda sesler mi duydunuz? Küçük bilgi parçacıkları gibi mi?"

"Hayır." Oğlan başını iki yana sallıyor. "Sadece hızlı konuşan insanlar."

"Tamam. Ne duydunuz?"

"Iııı..." Başını kaşıyor. Kardeşine bakıyor, kardeşi başıyla onaylıyor. Başlıyor. "Şöyleydi... 'Vakit sonunda geldi, pis tozutmuşlarım! Kardeşimiz büyümek üzere!'"

Zihninde bir anı canlanıyor. Bu hızlı konuşmayı daha önce de duydun.

"'DJ Flacio'nun büyük parçası çıktı! Kemerlerinizi bağlayın, çünkü bu, duyup duyabileceğiniz en hızlı çöp olacak.'"

"'Sesi açın, hoparlörlerinizi patlatın! Karşınızda...'"

"Hayır!" Kardeşi bir anda araya giriyor. "Kötü sözcükleri söyleme, salak!"

Vay, bu iki haylaz çocuk bize ne müthiş bir ssssunum yaptı! Mükemmel ezber! Belki de Sahne Sssssanatları'nda ikili gösteri yapabilirler.

"İşiniz bitince bir konuşalım." Teğmen boğazını temizliyor. Gözleri normalden daha büyük görünüyor.

Oğlan, kenarları çentikli bir taşı yerde sürüyor. Taş, yerde beyaz bir çizik bırakıyor.

Revachol'un başka bir yerinde teğmen, radyosunu açıyor. Şiddetli bir parçayla birlikte kafası yavaş yavaş sallanıyor. Bu hikâyeyi dinlemesi gerek.

"Ailende hiç şizofreni geçmişi var mı?"

"O kötü bir sözcük mü?" Çocuk gözlerini kırpıştırıyor.

"Evet, peki sen hangi sözcükleri duydun?"

"Hayır. Bana sadece ne duyduğunu söyle."

"Kötü sözcük 'siktir,' unuttun mu? Şimdi bana hangi sözcükleri duyduğunu söyle."

"Nasıl yani, 'kafanızda duydunuz'?"

"Öyle işte." Başına işaret ediyor. Parmakları soğuktan kıpkırmızı olmuş. "İnsanların konuştuğunu duydum. Ama kafamda!"

"Siktir."

Utanç verici. Gerçek bir hayal kırıklığı.

Oğlan gözlerini kırpıştırıyor. "Sssss..." Çabalarına rağmen tanımadığı bu sözcük ağzından bir türlü çıkmıyor.

HADİ ÇOCUKLAR, BAŞARABİLİRSİNİZ!

"Ss..." Diğer oğlan da deniyor. Anlamak için önce kardeşine, sonra sana bakıyor. "Bunun anlamı ne?"

"Hiç. Ne oldu? Kötü sözleri nerede duydunuz? Sahilde birinden mi? Radyodan mı?"

Teğmen, büyük bir hayal kırıklığına uğradı.