Konuşma · LILIENNE'İN İKİZİ

Neden böyle dört gözlük yapıyor ki? Alt tarafı komik bir sözcük!

Çocuklar daha az mutlu görünüyorlar.

"Biz o sözcüğü duymadık. Biz başka kötü sözcükler duyduk..."

"Bu bir gizem. Kendiniz öğrenmeniz gerekiyor."

"Hıı..." Çocuk, endişeli bir şekilde iskeleye, annesine bakıyor.

"Biz o sözcüğü duymadık. Biz başka kötü sözcükler duyduk..."

"Kötü bir sözcük. En kötüsü."

"Hıı..." Çocuk, endişeli bir şekilde iskeleye, annesine bakıyor.

Söyle, kardeşim! Siktir sözcüğünün sevgisini bütün köy hissetsin!

"Kötü sözcükler mi? İşçi sınıfının sözlerine kötülük atfetmek de tam bir burjuva zihniyeti."

"Bur... Ne?" Oğlan elindeki taşı taş kuleye yavaşça atıp ıskalıyor. "Kötü bir sözcük mü o?"

"Yok, söylemesi komik olur diye söyledim."

"Neden komik olduğunu anlamadım..." Oğlan somurtuyor.

"Burjuva mı? Evet. Hem de en kötülerinden."

"Artık kötü sözcük söyleme!" Çocuk somurtuyor.

"Tamam. Ne oldu?"

"Çocuklar, Kim'e şu sesleri anlatın."

"Kötü söz söylediğini duyduğumuz sesi mi?" Oğlan omuzlarını silkiyor. "Tamam. Sesler diyordu ki..." Başını kaşıyor, sonra hatırlıyor.

"'Sonunda vakit geldi, pis tozutmuşlarım! Kardeşimiz büyümek üzere!'"

"'DJ Flacio'nun büyük parçası çıktı! Kemerlerinizi bağlayın, çünkü bu, duyup duyabileceğiniz en hızlı çöp olacak.'"

"'Sesi açın, hoparlörlerinizi patlatın! Karşınızda...'"

"Anladım." Sesinin sakinliğine rağmen teğmenin gözleri şaşkınlıktan büyümüş. "Teşekkürler. İşiniz bitince bir konuşalım, dedektif."

Oğlan, bir taş alıyor. Sonra bir taş daha alıyor. Sana bakıp gözlerini kırpıştırıyor.

"İkiniz tıpatıp aynısınız."

Biri başıyla onaylıyor, diğeri kardeşine bakıp omuzlarını silkiyor.

Taşa tekme atan bir anda korkuyor, sanki senin az önce söylediğin şey korkulacak bir şeymiş gibi.

Diğeri, "Aynı bana benziyor," diyor.

"Güle güle." (Bitir.)

"Evet, ben de öyle dedim."

Oğlan yanıt vermiyor. Diğeri bir taş daha atıyor. İkisinin de saçı çamur gibi bir şeye bulanmış.

Taşa tekme atan sadece utanmıştı, şimdi tekrar heveslendi.

Teğmen, bariz bir keyifle "Çocuklarla aranız hiç iyi değil," diyor.

"Değil, evet."

"Endişelenmeyin, herkes öyle." Önce kerataya, sonra sana bakıyor. "Biraz da polislik yapsak nasıl olur? Buradan bir şey çıkacağı yok."

"İnsanın çocuklarla arasının iyi olması imkânsız. Aşırı salaklar."

"O konuda haklısınız." Önce kerataya, sonra sana bakıyor. "Biraz da polislik yapmayı deneyelim. Buradan bir şey çıkacağı yok."

"Peki sen nesin, Çocuk İşleri Bakanı mı?"

"Belki öyleyimdir." Gülümsüyor. "Şimdi, biraz da polislik yapsak nasıl olur? Buradan bir şey çıkacağı bir şey yok."

"Çocuklar salaktır."

"Belki sen salaksındır!"

Kardeşi "Öyle deme, o bir poğlis meğmuru.," diye fısıldıyor.

Saçı dağınık çocuk, aynı fikirdeymiş gibi "Ha ha," diye gülüyor.

Diğeri bir anda ciddileşerek ona "Sen salaksın," diyor.

"Ben gidiyorum. Gidiyorum ve sizinle daha fazla konuşmayacağım." (Bitir.)

İlki az önce gülüyordu. Şimdi dudağıyla eksik dişinin boşluğuna bir şeyler yapıyor.

Üzgün görünüyor. Belki gittiğin için, belki de... kim bilir...

Bunun bir sistemi yok.

"Güle güle." (Bitir.)

"Rastgele hareketler yapıyorsunuz!"

Diğeri "Sen salaksın," diye tekrarlıyor, hâlâ çok ciddi.

Sen çocukların konuştuğu dili anlamanın sırlarını kaybedeli çok uzun bir zaman oldu.

"Tamam, polis memuru size başka bir şey sorsun mu?"

"Tamam." Saçı dağınık çocuk kafasını yukarı kaldırıp gözlerini kısarak sana bakıyor.

"Güle güle." (Bitir.)

"Siz Lilienne'in ikizleri olmalısınız."

"Hı hı. Lily annemiz olur," diyor ikizlerden biri.

Bu ikiz hiçbir şey söylemiyor, sadece eskimiş ayakkabısıyla betona tekme atıyor.

Diğeri "Lily annemiz olur," diyor, dili hâlâ ağzından sarkıyor.

"Güle güle." (Bitir.)

"Bunu zaten ben söyledim."