Konuşma · FİRARİ

"Gelse iyi olur. Ben de hayatımı Mazovist sosyoekonomiye verdim."

"Boşuna." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Bir devrim için tarihî fırsat kaçtı. Bir daha geri gelmeyecek. Ne kadar uğraşsam da, ne yapsam da gelmeyecek."

Demek bu yüzden o bir "firari".

"Bir kez firari oldun mu dönüşü yoktur."

"Bir adamın yapabileceği her şeyi yaptım. Sen ne yaptın?"

"İnsanları hayatta tutuyoruz. Hayatta kalmalarına yardımcı oluyoruz, ideoloji fark etmeksizin. Her gün."

"Hayatta kalmaları mı?" Yaşlı adam sönmüş ateşe tükürüyor. "Ne için?"

Söyleme.

"Yapabileceğim ne var ki?" Yaşlı adam aniden şaşırıyor ve etrafına bakıyor.

Geçmişte ne yapmış? Belki bir itiraf yükünü hafifletir...

Üstüne gitmek için doğru zaman değil.

Yaşlı adam aniden şaşırıyor ve etrafına bakıyor. "Ben ne yapabilirim? Yapacak ne..."

"Sen ne yaptın o zaman?"

"Evet... Ne yaptınız? Tekrardan bir hareketlenme başlatmak için..." Teğmen yaklaşıyor. "Ateşi körüklemek için..."

"Körüklenecek ateş yok." Siyah gözlerini kırpıyor, onun tam gözlerinin içine bakıyor. "Hiçbir şey kalmadı... Ne dünyadan ne de hayallerimizden."

"Sadece yas tutuyorum." Bakışları seni delip geçiyor. Sonra göz kırpıyor.

"Devrim'in Kız Çocuğu mu?"

"Daima..."

"Ulus'un Kız Çocuğu'na tosladı tabii."

"Hayır... Bu adice bir eleştiri." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Korkarım o artık yok."

"Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü.." Başını sallıyor ve siyah gözlerini kırpıyor. "İşçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Tarihteki hiçbir şey kesin değildir. Ama devrim hâlâ mümkün."

"Hayır." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Artık hayal etmeye yeltenmiyorum."

"Güzel." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Ben oradan geliyorum." (Ana karayı işaret et.) "Seni temin ederim, insanların planladığı bu değil."

"Ben salak değilim." Siyah gözlerini kırpıyor. "Biliyorum, bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Kadınlar her zaman ihanet eder."

"Kadınlar burjuva ahlakına daha elverişliler." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Ben oradaydım. Şehir bir kav gibi. Hâlâ olabilir."

"Olmayacak." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"Olan biteni gördüm." (Başını iki yana salla.) "Kapital çok güçlü. Zenginler çok iyi organize olmuş."

"Sana sahipler." Siyah gözlerini kırpıyor. "Bir ayaklanma için gerekli olan temel artık çöktü; işçi sınıfı, insanlığa ve kendine ihanet etti..."

"O kim?"

"Daima bekliyorum. Daima..."

Whirling‑in‑Rags kafeteryasından iki polis memuru çıkıyor. Destek Memuru Jean Vicquemare, meydanın mozaiği üstündeki kamu araçlarının kullanımı için işaretlenmiş koyu kırmızı ağır yakıt ile yazılmış dev harfleri inceliyor.

Devriye Memuru Judit Minot batıya işaret ediyor. "Balıkçı köyü..." Saatine bakıyor. "15 dakika içinde buluşuyoruz. 10 dakika yürüme mesafesi."

Memurlar gidiyor, hâlâ petrol kokan yazıyı arkalarında bırakıyorlar. BİR GÜN YANINA DÖNECEĞİM yazıyor.

Saint‑Ghislaine Sokağı'nda sabah saatleri; insanlar yürüyor, gaz sokak ışıkları şimdiden kapatıldı. Daha iç kesimlerde, Jamrock'ta sokaklar işçilerle dolu; erkekler, kadınlar ve çocuklar aceleyle yürüyorlar... Çamurlu caddeler birbiri ardına sıralanmış. Sıcaklık yükseliyor. 41. Polis Karakolu'nun üzerinde altokümülüs bulutları oluşuyor.

Saint‑Ghislaine Sokağı'nda öğlenin son saatleri; insanlar eve yürüyor, sokak ışıkları birazdan yakılacak. Daha iç kesimlerde sokaklar işçilerle dolu; erkekler, kadınlar, çocuklar. Suçlular ve göçmen işçiler. Sıcaklık stabil. 41. Polis Karakolu'nun üzerinde altokümülüs bulutları oluşuyor.

Saint‑Ghislaine Sokağı'nda akşam oluyor. Hidrojen sokak lambaları açılıyor, siyah gölgeler oluşturuyorlar. Daha iç kesimlerde kuş bakışı sokaklar karanlık görünüyor... Işıksız caddeler birbiri ardına sıralanmış. Sıcaklık düşüyor. 41. Polis Karakolu'nun üzerinde altokümülüs bulutları oluşuyor.

"Bunca zamandır ne yapıyordun?"

"Ne olduğunu bilmiyorum bile."

"Bu insanlık dışı. Rezalet. Bir insan böyle yaşamamalı ama mecburdum..." Yüzünü buruşturuyor, canının yandığı çok belli. "Unutamazdım. Gördüğümü öylece unutamazdım."

"Epey kararlıymışsın."

"Bu benim tüm hayatım kadar."

"Çok uzun bir süre. Bir insan böyle yaşamamalı..." Yüzünü buruşturuyor, canının yandığı çok belli. "Ama gördüğümü de öylece unutamazdım."

"Bunca zaman nasıl hayatta kaldın?"

"Herkes nasıl hayatta kalıyor?" Eskimiş koşu ayakkabılarına bakıyor. "Çalıyorum."

Dur biraz...

"Bu bir seçim. Kendi işinde çalışan olabilirdin. Sistemi kurardın."

"Kafayı yemişsin ve komiksin. Herkes sebzeler, erzaklar çalıyor. Bu bir köpek hayatı." Bir kez daha öksürüyor, sonra ellerini göbeğine koyuyor.

"Sağlığınız ne durumda, Bay Dros?"

"Kıştan beri kan kusuyorum. Kırmızı, pancar kökü gibi. Dışkımda da oluyor..."

Yaşına göre çelimsiz ve sıska duruyor, 65 değil de 75 gibi. Kilo alamamak kanser anlamına gelebilir.

"RHM tıbbi hizmet sağlayabilir. Siz bir kontrol edilmelisiniz."

"Ben ölmeliyim." Dudaklarını tuhaf bir gülümseme alıyor. "Sizin tıbbi olanaklarınız yok, sizin silahlarınız var. Size verdikleri şey sadece bu, oyuncak silahlar."

Ayrıca Dromin'in var.