Konuşma · INSULINDE FAZMİTİ

Sen uyurken bile... Uyanıkken ise onu boynunda taşıyorsun. Aynanın arkasında duran, elinde olmaksızın her şeyi görüp yutan açık gözler. Sana büyük, sessiz bir saygım var.

Başta çok kafa karıştırıcıydı ama artık kendimi toparlıyorum.

Bu çok zor olmalı. Eklem bacaklılar sana sessiz ve manasız şekilde derin bir saygı duyuyor. Seni izlediğimizi bil. Yorulduğunda, gördüklerin kontrolden çıktığında biz böcekler seni izliyor olacağız. Seni destekleyeceğiz.

Ve düştüğünde seni kaldırmaya geleceğiz. Vefatına izafeten, senden kalan sembol gibi bir filizle ve senden açılan bir çiçek ile seni göklere gömmeye götüreceğiz. (Ama ben değil, çünkü ben sadece bir yaprak yiyiciyim.)

Tek kelimeyle amansız dehşetlerin karşısında her gün, her saniye götünle başını toparlamanın şerefine, gefrayter teğmen.

DEDEKTİF...

OLAY YERİNE...

GELİYOR.

Her gün ve her dakika, amansız dehşetin karşısında yıkılmanı önleyen azminin şerefine, gefrayter teğmen.

Bu bir cehennem. Fikrimi değiştiriyorum. Ben, sen olmak istiyorum.

Bir fazmit mi olmak istiyorsun? Emin misin?

Ne oluyor lan bana şu an?

Bilmiyorum. Bana göre sen sadece bir gölgesin. Uzaktasın ve siliksin ama ilginç bir kokun var.

"Kim. Şiddetli bir epilepsi nöbeti mi geçiriyorum?"

"Öyle görünmüyor, hayır."

"Tamam, güzel. Unut gitsin."

"Hayır. Ne oluyor?"

"Sanırım bir görü deneyimliyorum. İnsanlığın kaderinin sonuyla alakalı."

"Peki." Bir saniye sonra teğmen soruyor: "Soruşturmayla bir alakası var mı?"

"Soruşturma mı? Soruşturma bunun yanında anlamsız." (Gergin şekilde gül.) "Soruşturmanın ötesine geçtim ben."

"Bence üzerinde çalışılmamış canlı türünden artık uzaklaşmalısınız..."

"Bence fotoğraf çekmeliyiz... ve sonra üzerinde çalışılmamış canlı türünden uzaklaşmalısınız."

"Hayır. Sana neyle ilgili olduğunu söyledim. Bizim kaderimiz."

"Gibi gibi."

"Bir şey yok. Sadece sopa böceğine bakıyorum. Her şey yolunda."

"Nasıl görünüyor?"

"Ona bakıyorsunuz sadece," diye fısıldıyor.

"O zaman sanırım bir görü deneyimliyorum. İnsanlığın kaderinin sonuyla alakalı."

Bu delilik.

Hayır. Asıl delilik sensin. Karşılaşmamızdan çıkarılacak ders: Ben nispeten ortanca bir yaşam formuyum ancak sen tamamen, uç bir deliliksin. İstikrarsız bir maymun sinir sistemi, bu gezegen için kaygılandırıcı derecede yeni.

Pus da sizinle geldi. Sizden önceki kimse onu hatırlamıyor. Sölenterler hatırlamıyor, radyal simetrikler hatırlamıyor. Hepimizi yok edeceğiniz konusunda kuşlar ve bitkiler net şekilde hemfikir.

Bir dakika, pus nedir?

Tüm gerçekliği yiyip bitiren, sizin oluşturduğunuz zihinsel bir gölge. Büyük, tabiata aykırı bir bölge. İnsan zihninin ortaya çıkışıyla onun görülmesinin zamanı uyuşuyor.

Benim öyle bir gücüm yok.

Siz, şiddetli ve önlenemez bir mucizesiniz. Uzay boşluğu ve içinde yanan yıldızlar sizden korkuyor. Yeterince zaman verilse hepimizi ortadan kaldırıp yerimizi kazara bir hiçe bırakırsınız.

Nasıl?

2,6 milyar yıl önce, organizmalar ilk nefes almaya başladığı zaman anaerobik yaşama son veren oksijen soykırımındaki gibi bir şey olacağını düşünüyoruz. Tabii daha kötüsü.

Havaya oksijen yerine düşünce salıyorsunuz. Ağaçlar düşünce yemiyor.

Bilmek istemiyorum.

Ayrıca çok tehlikeli.

Daha kötü mü? Nasıl?

Gözlerinin değdiği her şey oraya, sinir aynasının arkasına gidiyor. Ya gözlerini kırparsan? Hâlâ burada mıyız? (Lütfen gözlerini kırpma.) Ya bir gün hepimizi kaybedersen... ya da unutursan?

Bütün dünyayı bir kez unuttum zaten. Çok içtiğimde.

Demek ki zaten oluyor. Yakında biriniz gözlerini kapatacak... ve açtığında bunların hiçbirinin gerçek olmadığını görecek.

Gözlerini kırp. (Çabucak.)

Lütfen bunu bir daha yapma.

İşte bu beklediğim Alaca Karanlık. Otel odasında uyandığımdan beri.

Demek ki zaten oluyor. Bir gün biriniz gözlerini kapatıp iç çekecek... ve açtığında bunların hiçbirinin gerçek olmadığını görecek.

Ama ben gözlerimi kırpıp maddenin 12 milyar yıllık genişlemesini geri almak istiyorum.

Maymun kasap... Yakında biriniz gözlerini kapatacak ve açtığında bunların hiçbirinin gerçek olmadığını görecek.

Ben hep böyle mi düşünüyordum?

Hayır... Bunu sadece şu an düşünüyorsun. Bu bir aydınlanma.

Göz kırpmamaya ekstra özen göstereceğim, sopa böceği. Endişelenme.

Lütfen göster. Yoksa bir gün biriniz gözlerini kapatıp iç çekecek... ve açtığında bunların hiçbirinin gerçek olmadığını görecek.

Dur biraz, pus insan yapımı mı?

Şimdi hoşça kal demeliyim. Başka düşüncem yok. Hepsi bu kadardı.

Hoşça kal. Fazmit ön kollarını oynatırken bir dizi cıvıltı etrafını sarıyor, kayalıklardaki kırlangıçlar gibi... Beyaz saplarının içindeki titreşimli membranlar görünüyor.

Hayır. Bir tane daha var.

Tanıdığım bütün canlılar arasından en korkunç olan sensin.

Teşekkür ederim. Benim de sana söyleyecek son bir şeyim var: O kadın... Yıkımdan kaç. Arkanı dön ve önüne bak.