Konuşma · INSULINDE FAZMİTİ

Eklem bacaklı, tıslayarak ve tıkırdayarak alt çeneye benzeyen antenlerini seni tekrar selamlamak için uzatıyor. Hemen altındasın, beyaz uzuvlarının muazzam kitinine bakıyorsun. Küçük gözlerinin tam olarak nereye baktığı anlaşılmıyor.

Söylesene... Ne yapıyorsun?

Ben varım.

Şiddetli bir epilepsi nöbeti mi geçiriyorum?

Öyle görünmüyor.

Tamam, güzel. Unut gitsin.

Unuttum bile.

Nasıl görünüyor?

Bana bakıyorsun. Yaklaşık üç dakikadır.

O zaman sanırım bir görü deneyimliyorum. İnsanlığın kaderinin sonuyla alakalı.

Ya deneyimleyen sen değilsen? Ya sen yalnızken ve taş kesilmişken üç metrelik sopa böceği görü deneyimliyorsa?

Tamam. Sadece sopa böceğine bakıyorum. Her şey normal.

Evet. Benim için her şey her zaman normaldir. Tanrı cennettedir... ve dünyadaki her şey normaldir.

Bu bir rüya mı? Ne oluyor?

Hayır. Uyanıksın. Ben gerçeğim. Işık beni oluşturuyor. Bu gerçek.

"Cuno. Şiddetli bir epilepsi nöbeti mi geçiriyorum?"

"Hiç öyle titrek mitrek görmüyorum seni." Arkandan fısıldıyor. "Cuno nöbetleri iyi bilir."

"Nasıl görünüyor?"

"Sadece dev böceğe bakıyorsun."

"Sanırım bir görü deneyimliyorum. İnsanlığın kaderinin sonuyla alakalı."

"Güzel. Cuno da öyle... Cuno da dev bir böcek görüsü deneyimliyor. Ve o gerçek. Seni yemeden geri çekil..."

"Bir şey yok. Sadece sopa böceğine bakıyorum. Her şey yolunda."

"Hı hı, harbiden ha. Orada dev bir sopa böceği var. Seni yemeden önce geri çekil..."

"Tamam, güzel. Unut gitsin."

"Hayır, saklamayı kes. Neyin var? Biz bir ekibiz, polis."

Neyle deliniyor?

Bitki ve hayvan şekilleriyle ve içsel hislerle. Bir ses ordusu, ön kollarımın içinde minik titreşimler... Hepsi benim anlama yetimin çok ötesinde karmaşıklıkta konuşuyor.

Ben dar bir borunun ucundayım. Ağırlıksız. O kadar hafif ki, ben olmak sadece bir şey gibi hissettiriyor. Belki de aslında... hiçbir şeyimdir? Ruhumun olmadığı kesin. Olsaydı da hiç acı çekmezdi.

Sen olmak istediğim türde bir hayvansın.

Emin misin?

Hayır, değilim. Neden sordun?

Bazen deri değiştirirken kayıp uzuvlarım yeniden çıkıyor. Bir kez bir şeyler ters gitti ve kayıp antenimin yerine küçük bir bacak geldi.

Bu hiç önemli değil.

Bacak kendi kendine hareket etmeye çalışıp yürümemi zorlaştırdı.

Şu an oranda ayak yok!

Evet, neyse ki biri onu yedi. Sonraki deri değişimimde tekrardan bir anten çıkardım!

Bu, anteninin daha küçük oluşunu açıklıyor.

İşte bu kadar, çözdüm.

Aslında çözen şey üç metrelik sopa böceğiydi.

İşte! Önemli değilmiş.

Evet, senin kafandaki sonsuz, dehşetlerle kaplı alevli cennetin yanında önemsiz kalıyor. Bilmen gerektiğini düşündüm sadece.

Belki ilgini çeker!

Sonu iyi biten her şey iyidir.

Evet, ben şanslıyım. Senin dehşetinle kıyaslandığında bu hiçbir şey. Bütün yaradılışın, ön beynine yansıdığını hissediyorsun. Korkutucu netliğe sahip bir sinir aynası. Ara vermeyen, bitmek bilmeyen bir azap.

Senin acının dinmesi için ya milyonlarca yıllık evrim ya da dünyanın tamamen tersine dönmesi gerekir.

Daha kötülerini yaşadım.

Tabii ki senin dehşetinle kıyaslandığında bu hiçbir şey. Bütün yaradılışın, ön beynine yansıdığını hissediyorsun. Korkutucu netliğe sahip bir alev aynası. Ebedi, bitmek bilmeyen bir azap.

Bulduğum açıklama bu mu?

Hayır. Bu, üç metrelik bir sopa böceğinin bulduğu açıklama.

Peki. Bunu daha fazla dinlemek istemiyorum.

Yani görüyorsun, bazen bir böcek olmak zordur. Bütün doğa bir tür korku veya mücadeleyle dolu. Tabii hiçbiri senin kadar berbat değil, sen bütün yaradılışın, ön beynine yansıdığını hissediyorsun.

Yani görüyorsun, bazen bir sopa böceği olmak da zordur. Bacak kendi kendine hareket etmeye çalışıp yürümemi zorlaştırdı. Ama bu konu seni rahatsız ediyor, anlıyorum.

Konuyu değiştirelim!

Küçük bir bacak. Bu berbat.

Evet. Bacak kendi kendine hareket etmeye çalışıp yürümemi zorlaştırdı.

Bu iyiymiş.

Hayır. Bacak kendi kendine hareket etmeye çalışıp yürümemi zorlaştırdı.

Evet, eminim. Neden sordun?

Kendim olmaktan, aşırı hassas bir araç olarak yaşamaktan memnunum.

Senin dehşetini çok azımız anlayabilir. Bütün yaradılışın, ön beynine yansıdığını hissediyorsun. Cehennemlerin en derini gibi, lensi alev ve acılardan oluşan bir çiçek dürbünü gibi olmalı. Ebedî azap.