Konuşma · INSULINDE FAZMİTİ

Flaşın şiddetli parlaklığını yavaşça sindirirken bir tür geri sayım oluyor. Omurgasız kendine geliyor...

Flaş ona aşırı yüklendi. Bitmek bilmeyen bir an veya safra kesesi taşı gibi yavaşça geçiyor.

Burada, uzvunun pürüzsüz beyaz iç kısmında bir şey hissediyorsun... Çok samimi bir şey. Düşünceler.

"Teğmen, o, uzuvlarıyla düşünüyor."

"Sinir sistemi ellerine ve ayaklarına uzanıyor olabilir..." Arkandan fısıldıyor. "Bir mürekkep balığı gibi."

Veya beyni dört adet yaprağa benzeyen uzvunda yer alan, Occident kökenli bir yaprak böceği olan ryacintha gibi. Veya akıllı dokunaçları olan bir taklitçi ahtapot...

Bunu sadece sen biliyorsun.

Avucunun altındaki ön kol bir kez daha titriyor... Beyinden pompalanan kan gibi hissettiriyor. Kendine geliyor, elini yavaşça geri çekiyorsun.

"Çektik..." (Geri çekil.)

Yaratığın uzuvları bir kez daha titriyor. Sarsılarak kendine geliyor, kaldığı yerden devam eden plak gibi... Sallanıyor ve dua ediyor. Gözlerinin küçük siyah incileri bile senden ayrılmıyor...

Hayranlık ve merakla dolular. Bir tekerlek veya tanrısının etrafında hayranlıkla dönen bir melek gibi. Ve bir arının, bir gazlı içecekteki şekeri tadarken duyduğu merak gibi.

Yaratığın uzuvları titriyor. Sarsılarak kendine geliyor, kaldığı yerden devam eden bir plak gibi sallanıyor ve dua ediyor. Gözlerinin küçük siyah incileri bile senden ayrılmıyor...

Öyle deme! Emin misin? Bu ona dokunmak için tek şansın olabilir...

(Eminim.) "Çektik, Kim..." (Geri çekilmeye devam et.)

Hayır, bekle...

Eklem bacaklı, senin üstünde hareket etmeden duruyor. Arka bacaklarından biri seğiriyor. Ve sen de bu sırada...

Yavaşça uzan ve yaratığın bıyığına dokun.

Antenleri çok yüksekte duruyor. Elin titriyor, sol bıyığına zar zor dokunabiliyorsun. Temas anında kitin, tıpkı bir zehirli sarmaşığın ucu gibi kıvrılıyor. Parmak ucundaki hissiyatı soğuk, gıdıklıyor...

Hissiyat heyecanlandırıcı, vücudunda yankılanıyor.

Bıyığın kıvrımlı ucu şaşırtıcı derecede narin, genç bir ot gibi. Hatta biraz ıslak.

Görünüşe göre biri kavgada yaralanmış. Bu anten öbüründen çok daha kısa.

"Dikkatli olun, dedektif... Hareket ediyor."

Parmağını sil.

Hiçbir şey hissettirmiyor. Önündeki eklem bacaklı hareketsiz duruyor...

Parmağına bak.

Haklıydın, bir tür nemle ışıldıyor. Önündeki yaratık hareketsiz duruyor...

(Yukarı bak.) "Beni kokluyorsun..."

Böceğin başı saza benzer pullarla kaplı, tohum başı gibi. Rüzgâr estikçe hışırdıyorlar. Karnındaki ventriküller, akciğercikler gibi genişlemeye devam ediyor...

Senin havadaki ekşi, yağlı kimyasal salgını içine çekiyor...

"Merhaba. Ben kim olduğumu bilmiyorum."

Cevap yok. Dudağından mutlak, kadim bir sessizlik çıkıyor, sonra da bir tür köpük gibi görünen bir şey... Uzuvlarının cırıldaması her tarafında devam ediyor.

Geri çekil.

Omurgasız duruyor, tırpana benzeyen kollarını kaldırıyor ve dudağının etrafındaki birleştirilmiş tabakalardan oluşan minik kafasını eğiyor. Bir saniyeliğine donup kalıyor, sonra bir tık sesiyle tekrar hareket etmeye başlıyor.

Parmak uçlarında dur ve daha yakından bak...

Haklıydın. Yaratığın ağız kısmında, alt dudak parçasında küçük köpükler oluşuyor. Yavaşça köpürüyor gibi görünüyor. Köpük beyaz, sonra sarımsı oluyor...

Şimdiye kadar hiç hissetmediğin kadar hafif bir koku. Yanmış güller gibi.

(Fısılda.) "Kim, o köpürüyor."

"Dikkatli olun. Zehirli olabilir." Teğmen seni endişeli bir şekilde izliyor.

Böcek ağız kısmını hareket ettirip çiğnerken köpük yavaşça koyu bir tona dönüyor, yanmış karamel gibi. Küçük balonlar bir bir patlamaya başlıyor...

Aynı kokuyu salıyor, yaz yanığı gibi.

Kayısı çiçekleri. Beyaz çiçekler çıkıyor. Sanki suratında soğuk eller var gibi bir his.

"Hooo... Belki zehirdir? Siktir..." Çocuk endişeli bir şekilde seni izliyor.

Topuklarını yere indir.

"Neden köpürüyorsun?"

Sessizlik. Tık. Böcek ağız kısmını hareket ettirip hiçbir şey çiğnemezken köpük yavaşça koyu bir tona dönüyor, yanmış karamel gibi. Sonra küçük balonlar bir bir patlamaya başlıyor...

Yavaşça uzaklaş. (Bitir.)

Sen uzaklaşırken fazmit senin hareketlerini tekrarlıyor. Suya bastığında tüy kadar ağırlığını taşıyan uzun uzuvları suyun yüzeyini hiç bozmuyor.

Ve şıp diye gidiveriyor... Denizin sakin aynasında seken bir taş gibi, suda yalnızca çemberler bırakarak uzaklaşıyor...

...ve altında bir şey var! Durduğu yerde, sazların içinde aşağı yukarı oynuyor. Birkaç parça eşya.

"Gitti..." Teğmen eli alnında kuzeye bakıyor.

"O sazların arasındaki ne?"

Gözlerini kısıyor. "Bir tür yuvaya benziyor. Göz atmalıyız."

"Fotoğrafını çekemedin mi?"

"Hayır." Onun suratını pek böyle göremezsin.

Onu uyarmadığın veya fotoğraf için bir plan yapmadığın için büyük hayal kırıklığına uğradı.

"Şimdi biz de dev kriptitin fotoğrafını çekmeyen bir çift kaçığız... Belki bir şansımız daha olur. Artık burada olduğunu biliyoruz..."

Söylediğine kendi de pek inanmıyor.

"Suda yürüyebiliyor mu yani?"

"Anlaşılan öyleymiş. Su böceği gibi, ancak..." Başını hayretle sallıyor. "Ben hayatımda bunun gibi hiçbir şey görmedim."

"Şimdi ne olacak?" (Bitir.)