Konuşma · INSULINDE FAZMİTİ

Yaratığın karnındaki soluk sistemi nefes alıp vermek için senin önüne doğru uzanıyor... Seni kokluyor.

...tıslama ve tıkırtı sesleriyle alt çeneye benzeyen antenini uzatıp seni selamlıyor. Şu an hemen altındasın, beyaz uzuvlarının muazzam kitinine bakıyorsun. Yaratığın kafası sazlarla taçlandırılmış ve gözleri küçük su damlacıkları gibi.

Anca bir adım atabiliyorsun... Omurgasız böcek inanılmaz bir hızda tepki veriyor ve suyun üzerinde kayıyor. Gitti, denizin sakin aynasında seken bir taş gibi, suda yalnızca çemberler bıraktı...

Uzaklarda saz öbeklerinin arasına karışıyor! Adacıktan adacığa gidiyor...

"Nerede? Nereye gitti o?" Teğmenin bir elinde fotoğraf makinesi var... Öbür elinde de beyaz bir fotoğraf kâğıdı, yavaşça belirginleşiyor.

"Şimdi ne olacak?" (Devam et.)

"Şimdi ne olacak..." Arkandaki yaşlı adam bir anda tekrarlıyor. Elini küle koymuş... Kirli ve siyah.

Tuhaf, donakalmış bir hâlde.

"Şüphelimiz pek iyi görünmüyor. Onu kontrol etmeliyiz... ve ayrıca..." Sazlara işaret ediyor.

"Görünüşe göre orada bir tür yuvası var... Belki orada kanıt vardır."

Sazların arasında, fazmitin saklandığı yerde porselen beyazı bir ışıltı görüyorsun.

(Bağır.) "Hayır!"

Sesin suda yankılanıyor.

Şehrin 300 metre içinde özel danışman Trant Heidelstam elini kulağının arkasına koyuyor. Destek Memuru Vicquemare iskelede başını sallayarak "Duydum," diyor.

"Böyle bağırdığına göre kafayı iyice sıyırmış olmalı. Neyse, en azından hayatta..." Mavi üniformalı Memur Minot somurtuyor. "Jean, belki bir şey olmuştur? Tehlikede olabilir..."

"Duş almamalıydım, feromon duş alınca gitti!"

"Bence..." Açıklayıp ortamı yumuşatmaya çalışıyor. "Bence o sığır spreyiyle hiç alakası yok. Sadece korktu."

Cümleyi söyleyiş tarzında bir belirsizlik var.

Kesinlikle sığır spreyiyle alakalı! Senden korkmuş gibi uzaklaştı.

"Sığır spreyiyle alakası var!"

"Peki ama..." Şüpheli şekilde kafasını sallıyor. "Ben bir böcek bilimci değilim, tamam mı? O sözde bilimci adam da değildi. Kim bilir... Emin olduğum tek şey..."

Dudaklarında titrek bir gülümseme var, sanki ne dediğine inanamıyor gibi. "Biz onu gördük... O gerçekti."

"Evet, doğru, sanırım haklısın."

"Haklı mıyım?" Kafasını sallıyor. "Bilemiyorum. Ben bir böcek bilimci değilim! O sözde bilimci adam da değildi. Emin olduğum tek şey..."

"Kesinlikle o yüzdendi. Benden hoşlanmadı. Bir adım bile atamadım."

"Sizden hoşlanmadı mı?" Şüpheli şekilde kafasını sallıyor. "Ben bir böcek bilimci değilim, tamam... O sözde bilimci adam da değildi. Kim bilir, belki haklısınızdır. Emin olduğum tek şey..."

"Morell'den feromonu almalıydım!"

"Hay sıçayım! Sıçayım! Beceremedim..." (Öfkeyle oradan ayrıl.)

"Nereye gitti?" (Kuzeye bak.) "Onu görebiliyor musun?"

"Hayır." Kafasını sallıyor. "Şimdilik gitti, dedektif."

"Öyle nasıl yaptı? Suda süzüldü..."

"Anlaşılan böcek suda yürüyebiliyor. Tıpkı bir su böceği gibi, bilirsiniz. Neredeyse o kadar hızlıydı..." Duraklıyor, nefesi bitiyor. "Olağanüstü..."

"Sanırım şu adacıktaki sazlığın içine gitti..." (Kuzeyi işaret et.)

"Görünüşe göre uzun süre açıkta durmaktan pek hoşlanmıyor." Teğmen işaret ettiğin yere gözlerini kısarak bakıyor.

"O da neydi öyle?"

"Sazlık kılığında bir tür sopa böceği..." Kafasını sallıyor. "En baştan beri burada mıydı?"

"Birilerinin onunla ilgili bilgisi olmalı ama. Belki ona yakınlaşmanın bir püf noktası vardır? Hiçbir fikrim yok... Böyle bir tür hiç duymadım."

Sen de duymadın. Ama duyan birini tanıyorsun... Bir kriptozoolog!

Kriptozoolog mu? Of, bir tane vardı...

"Kriptozoolog! Barda bir tane vardı. Belki o bir şey biliyordur?"

"Paraplejik olan mı? Ya da diğeri, sahilde olan? Onlar biliyor olabilirler, evet..." Pek emin görünmüyor.

Teğmen, "Onu kaçırdık. Bir şeyi eksik yaptık. Aslında..." diye düşünüyor, sonra kendini toparlıyor.

"Kahrolası kriptozoolojinin bununla alakalı olabileceğini hiç düşünmemiştim... Neyse, artık onun burada olduğunu biliyoruz. Onu tekrar bulacağız."

"Paraplejik olan mı? O biliyor olabilir, evet..." Pek emin görünmüyor.

"Çektin mi, fotoğraf çektin mi?"

Kafasını iki yana sallıyor. Ses yok... Suratında daha önce hiç görmediğin bir ifade var.

Küçük bir çocuk gibi... Boş kâğıda bakarken bir anlığına kendine hâkim olamıyor.

"Fotoğrafını çekemedin mi?"

"Hayır..." Sana beyaz fotoğraf kâğıdını gösteriyor. Mavi, beyaz, sarı ve kahverengi renklerden oluşan bir gökkuşağı var, bir çocuk çizmiş gibi.

Bir vahşi yaşam fotoğrafçısı bile bu fotoğraftan değil dev sopa böceğini, benzer bir türü bile çıkaramaz.

"Denedim," diye açıklıyor. "Ama çok hızlı hareket ediyordu. Ayrıca ampulü doğru takamadım. Ve..." Kendini toparlıyor. "Hay sıçayım... Oradaydı, gözlerime inanıyorum."

Gözlerini ne kadar kıssan da fotoğraftan değil bir sopa böceğini, tanınabilir hiçbir şeyi çıkaramıyorsun.

Hiçbir şey söyleme, içine at.

Elindeki fotoğraf kâğıdına bakarak "Sadece bulanıklık var," diyor.

"Of ya, kriptozoologlara yardım etmeliydik."

"Yardım mı etmeliydik?" Bir an sessizleşiyor. "Daha fazla ne yapabilirdik ki?"

"Haklısın."

"Değilim. Yardım edebilirdik... Bu benim de suçum." Suyun karşısına bakıyor. Fotoğraf kâğıdı hâlâ elinde kuruyor, bir saniye boyunca ümidi kesilmiş bir şekilde hareketsiz tutuyor.

Artık çok geç.

Duygularını bastırıyor. Kendini toparlayıp yoluna bakıyor. Sen de öyle yapmalısın. Başka fırsatlar olacak.