Konuşma · INSULINDE FAZMİTİ

Hayır. Mucize sensin.

Sendin. Batıdan gelen. Whirling'den. Sen geliyordun...

Nasıl?

Karşılaşmamızdan çıkarılacak ders: Ben nispeten ortanca bir yaşam formuyum, ancak sen en uç, her şeyi yutan deliliksin. İstikrarsız bir maymun sinir sistemi, bu gezegen için kaygılandırıcı derecede yeni.

Sen tam olarak nesin?

Phantasmodea takımından, Insulinde isolasına özgü bilinmeyen bir türüm. Son 350 yıldır gözler önünde sazlık kılığında saklandım. Vücuduma şekil verdim, kendimi klonladım, geceleri çöp kutuları ve şamandıralarla oynamak için kalktım.

Kamuflajını sürdürmesini, bilinmeyen ve tehlikeli biyokimyasal özellikler sağlamış olabilir.

Hükümdarlığın ilk göçmenleri ve haritacıları beni görmedi. Devrim'in askerleri ve işgalin yetkilileri de. Buraya ilk gelen ama burada kalmayan Semenine'lı adalılar bile beni görmedi.

Ve 4000 yıllık Seraseolitik medeniyeti, çökeltinin o kadar derinlerinde ki orada olduğunu bile bilmiyorsunuz... Onlar da beni görmedi.

Dört yönetim şekli ve iki bilimsel devrim boyunca saklı kaldım. Ta ki 51 senesinin Mart ayında, Revachol'un Martinaise semtinde, Halk Milisleri'nin bir dedektifi beni yanlışlıkla bulana dek.

Bu nereden geliyor? Bütün bunlar? Etrafımızdakiler? Dünya?

Bunu kuşlar bile bilmiyor. Nilüferler bile.

O zaman tek yapabileceğimiz bunun karşısında boşa çabalamak mı? Her gün, bir cevap bulamadan.

Ayrıca onu yiyebilirsin. Eğer bir yapraksa onu ağzına atabilirsin. Nefis. Veya bir sazsa.

Dur biraz, yani...

Yani sen bir saza benziyorsun ve sazları mı yiyorsun?

Evet. Bir şey demiyorlar.

Hiç yanlışlıkla başka bir saz fazmiti yedin mi?

Evet. Bir kez kendimi klonladım ve küçükleri yedim. Kıştı ve yanlış zamanda uyanmıştım. Kazara oldu.

Çok hassas bir konu.

Evet, tabii ki. Bu üç metrelik sopa böceği alınırdı.

Bilmeliyiz. Belki tanrı tarafından yollanmıştır?

Bence onu yemeliyiz. Eğer bir yapraksa onu ağzına atabilirsin. Veya bir sazsa. Nefis.

Ses yok. Sade gözleri hiç parıldamıyor, içeride kimse yok. Uzuvlarının seğirişleri aynı böcek gibi belirsiz, belki bir sebebi bile yoktur.

Zihnini merak ediyorum.

Üzerine konuşulacak bir zihin yok. Eğer varsa da senin hayal gücünün ötesinde... Seninkiyle uyuşmayacak kadar basit. Bölünmüş ağız bölümü köpürüyor, kafasını eğiyor.

Birden... bir acı hissediyorsun. Öncekinden daha kötü. Ağzında kan tadı var. Böcek de onun tadını alıyor, bir anda seğiriyor...

Bir acı daha hissediyorsun. Yine onu bastırıyorsun, ama bu kez tamamı dinmiyor. Acının tadını ağzında aldığını düşünüyorsun. Böcek de tadıyor, bir anda seğiriyor...

Onun iliklerinde... bir dizi karışık biyomoleküller var. Hormonlar, amino asitler, lipidler.

Hepimizin içinde başka ne var ki? Bunu düşünürken böcek gözden yavaşça kayboluyor ve sağ ayağından karnına doğru görüşünü karartan bir acı hissediyorsun... Geri geldiğinde böcek seğiriyor, üzerindeki kanı hissediyor...

Bacağında hissettiğin yanma acısıyla böceğin görüntüsü gidip geliyor. Acıyı bastırıyorsun. Kıpırdamıyorsun. Ama şimdi olmaz. Kan damlıyor... Sıcacık. Yaratık da hissediyor olmalı, titriyor.

Uzuvlarının üstünde incecik bir şey, dünyanın üzerinde ne olduğunu anlayamadığın bazı işlemler yapıyor ve sen... ağzın açık bir şekilde ona bakıyorsun. Ne düşündüğünü hayal bile edemiyorsun.

Daha fazlasını istiyorum.

Böcek, sessiz bir şekilde ağız kısmından köpürüyor, birleştirilmiş tabakalardan oluşan kafasını sebepsiz şekilde eğiyor.

Senin içini görmek istiyorum.

İçimi görmen imkânsız. Sadece saz gibi görünen veya mermer gibi parlak kitin var. İnsan kulağının algılayamayacağı tıkırtı sesleri oluyor ara sıra.

(Fısılda.) "Kim, fotoğraf çek."

"Güzel, güzel." Teğmen fotoğrafı tutarken fısıldıyor. "Merak etmeyin, yakaladık."

Bir anlığına onu fotoğrafta yakalayamadığınızı düşündü ama şimdi görünce sakinleşti.

Eklem bacaklı aynı fotoğraftaki gibi senin üstünde duruyor, konuşmalarınıza yabancı. Karnındaki ventriküller yavaşça genişliyor, örümcek ağı gibi görmesi zor ve işlevsiz kanatları, ince eklemlerinin içinden sarkıyor.

"Peki..." Uzun bir metal çınlama sesiyle beraber teğmen lensi açıyor ve göz hizasına kaldırıyor.

Yaratık, fotoğraf makinesinin ona doğrultulmasına herhangi bir tepki vermiyor. Sana sabitlenmiş şekilde durmaya devam ediyor.

"Üç deyince." Teğmen fısıldıyor, sesi gergin. "Hareket ederse geri zıplayın. Ben çekerim. İşte başlıyoruz. Üç, iki, bir..."

Fotoğraf makinesinin keskin flaşı, havayı bir kılıç gibi deliyor. Fazmit, onun parlak ışığında kafasını teğmene çevirip donakalıyor. Flaştan hipnotize olmuş şekilde önünde hareketsiz duruyor.

Kolundaki ter buz gibi hissettiriyor. Sanki sen de bu kitin mermerinden dev heykelin gölgesinde donmuş gibisin.

"Çektim..." Teğmeni fısıldarken duyuyorsun. Yaratığın şekli, elindeki kâğıtta belirmeye başlıyor. Sazların arasında beyaz çubuklu, çok renkli bir hayalet ve gökyüzü. Ve önünde bir gölge olarak sen.

Ölümsüzleştirildi.

Sonsuza dek.

Parmağını yala.

Tadı... şeker gibi. Çok hafif. Eklem bacaklı senin üstünde duruyor, uzuvlarında ve başında saz öbekleri var.

Kokusuz, çoğu sudan oluşuyor.

Dikkatlice tırpana benzeyen ön kolunu sev.

Önündeki uzuv inanılmaz derecede hafif, yumurta kabuğu gibi. Bir sazdan çok daha hafif. Hafif bir itmeyle dış iskeletinin düşeceğini, yaratığın devrileceğini düşünüyorsun...

Dikkat!

Gitmek üzere, hissedebiliyorsun!

Elini geri çek.

Uzuv bir anda titriyor. Görünüşe göre yaratık adım adım baygınlıktan uyanıyor.

Şu an bir çeşit geri sayım başladı. Düşünmek için de o kadar süren var...

Elini ince uzuvda daha yukarı çıkar...

Yaratığın kolu hafifçe titriyor. Üstünde, onun sinir sisteminden geçen ışıkla büyülenen ve hâlâ inci gibi parlayan siyah gözleri var.