Konuşma · EVRART CLAIRE

"Ah, hakkındaki her şeyi biliyorum, Harry." Önündeki klasöre vuruyor. "Sana dair kocaman, kalın bir klasörüm var, Harry. Çok leziz şeyler."

"Söylentilere göre hafızan biraz... bulanıkmış." Soran gözlerle sana bakıyor. "Bu doğruysa belki ben sana yardım edebilirim? Sana ufak bir iyiliğim dokunmuş olur."

Kafa karışıklığını gizlemek iyi fikir olabilir... Yani, önce onun olayını bir anlamalı.

"Doğru. Hafızam biraz bulanık."

"Emin ol ki utanacak hiçbir şey yok, Harry. Sen dostumuzsun ve güzel haberlerim var..." Tekrar klasöre vuruyor.

"Kocaman şişkin klasörüm hizmete hazır. Eminim soracak bir sürü sorun vardır. Belki kalın klasörüm ve ben sana yardımcı olabiliriz? Sana ufak bir iyiliğim dokunmuş olur?"

Sadece kahverengi bir klasör. Üzerinde ne yazıldığını göremiyorsun.

"Belgelerimizden bazılarına ulaştığınızı mı söylemeye çalışıyorsunuz?" Teğmen, gözlüğünün üzerinden Evrart'ı inceliyor.

"Bay Kitsuragi, müsaade eder misin?" Gözlerini seninkilerden ayırmıyor. "Harry'nin cevap aradığı bazı soruları var."

Çok fazla soru sormak seni zayıf gösterir. Belki de klasöre odaklanmalısın.

Hemen klasöre atlamayın. Akıllıca olmaz, gergin olduğunuzu gösterir. Önce biraz eşeleyin.

"Nasıl bir tür polis olduğum yazıyor?"

"Diyor ki..." Klasöre bakıyor. "Ah, evet... Çok ilginç. Diyor ki polisten ziyade kaçık bir kâhin gibiymişsin. Sürekli dünyanın sonu hakkında zırvalıyormuşsun... Eminim bu hikâyeler abartılıyordur."

"Çok fazla abartılıyor. Kaçık bir kâhin değilim. Sadece polisim."

"Biliyorum, Harry." Kocaman gülümsüyor. "Seni tanıyorum Merak etme, benden sır çıkmaz."

Muhtemelen sadece Martinaise'deki son faaliyetlerinden hareketle tahminde bulunuyor.

"Abartılıyor mu?! Evrart, vakit geldi! Büyük miktarda küresel ölümler yaklaşıyor."

"Tabii, Harry." Suyuna gidiyor. "Günah, kan, ölüm, yüksek miktarda yaşam kaybı... Bütün her şey. Bu yüzden sen ve ben hazırlıklı olmalıyız. Birbirimize nasıl yardımcı olabileceğimizi konuşalım."

"Şey, Harry..." Klasörde birkaç sayfayı çeviriyor. "Seni tek kelimeyle özetleyecek olsam özürcü olurdu."

"Şey... Özür dilerim?"

"Evet." Kocaman gözlüğünün üzerinden seni inceliyor. "Diliyorsun. Çoğu zaman. Ama şimdi özür dilenecek bir şey yok. Biraz gevşe. Kendin ol."

"Ne? Özürcü değilim ben. Öz güvenliyim."

"Tüm görüşmelerimizde gerçekten de çok öz güvenliydin, Harry." Kıkırdıyor. "Adam gibi adamsın."

"Ah, Harry..." Klasörü açıyor ve içindekileri karıştırıyor. "Sen hayal edilebilecek en sıradan, en geleneksel, en kitaba göre hareket eden kanun adamısın."

"Hop, o kadar da sıradan değilim!"

"Tabii ki değilsin, Harry." İtiraz ediyor. "Sen benim için özel çocuksun! Sendikanın önemli bir dostusun. Bu çok sıra dışı."

"Hop, o kadar da sıradan değilim, kravatıma bak."

"Gerçekten de değişik, Harry." Kocaman ellerini ovuşturuyor. "Renkli bir kişiliksin, buradaki hilebaz klasörün ima ettiği gibi sıkıcı biri değilsin."

Onu nasıl büyülüyoruz belli değil, biraderim! Bravo!

"Sadece işimi yapmak istiyorum, hepsi bu."

"Hepimiz gibi, Harry." Başıyla onaylıyor, anlayışla bakıyor. "Hepimiz elimizden gelenin en iyisini yapmaya çabalıyoruz, değil mi? Ben de sana yardımcı olacağım."

"Harry, sen sadece polis değilsin, bir starsın! Kolluk kuvvetlerinin soluk göğünde, diğer tüm yıldızları sönük bırakan parlak bir yıldızsın. Sen süperstarsın "

"Senin bu yönünü seviyorum, Evrart. Beni anlıyorsun."

"Tabii ki anlıyorum, Harry." Muzipçe gülümsüyor. "Parlamana da yardım edeceğim. Seni büyük sahnelere çıkaracağım. İsmin kocaman neon ışıklarla yazılacak: HARRY DU BOIS."

Kvalsund vincinde asılı kocaman neon tabeladaki "HARRY DU BOIS" yazısı ta Jamrock'tan okunacak.

Mirova'da bir yerlerde, güzel bir kadın ufuktaki parlak ışığı görüp kendi kendine diyecek ki: "Of, onu terk etmemeliydim..."

"Hayır, yo, yo, hayır... HAYIR. Ben kesinlikle star değilim."

"Saçmalık, Harry." Başını iki yana sallıyor. "Bu konteynere girdiğinde ortamı aydınlattın. Altın çocuğum benim."

"Evet, Harry..." Klasörü açıyor ve içindekileri karıştırıyor. "Görünüşe bakılırsa partilemeyi seviyorsun. Sert. Disko müziğini de seviyorsun. Galiba sen disko polissin."

"Kendimle ilgili değiştirmeyi planladığım birçok şey var."

"Bütün bu değişimlerde tamamen senin yanında olacağım, Harry." Kollarını uzatıyor. "Şunu anlamalısın, sadece sana yardım etmek istiyorum."

"Diskoyu cidden severim."

"Harry, bazen o kadar benzediğimizi düşünüyorum ki beni korkutuyor!" Kocaman kafasını ellerinin arasında tutuyor. "Benim de sevdiğim... sıradan, normal müzik!"

"Ailem hakkında bir şey biliyor musun? Karım, çocuklarım falan var mı?"

"Aile mi? Harry, sen aile adamı değilsin. Burada aileden eser yok. Yoksa sen aile adamı olduğunu mu düşünüyorsun? Aile babasıymışsın gibi geliyor mu sana, Harry?"

"Aile konusunu boş ver."

"Aile, Harry..." Önündeki çerçeveli fotoğrafa sevgiyle bakıyor. "...dünyadaki en önemli şeydir."

"Galiba geliyor. Çok iyi baba olurdum."

"Şey... Evet." Etrafına bakıyor, ilgisiz. "Eminim günün birinde küçük bir oğlanı ya da kızı çok mutlu edecek ve gururlandıracaksın, Harry."

"Haklısın, gelmiyor."

"Seni bu yüzden severim, Harry!" Tombul parmağıyla seni gösteriyor. "İyi bir adam hem güçlü hem de zayıf yanlarını bilir, sen yıldızlar takımındasın arkadaşım."

Klasöre tekrar bak.

Siz klasöre bakarken, Evrart onu eliyle kapatıyor ve hafifçe vuruyor. Gerçek bir RHM klasörü olmadığını gizlemeye çalışıyor olabilir mi? Üzerinde kesinlikle RHM damgası yok.

"Bu bir RHM klasörü değil."

"Tamam, Harry, beni yakaladın," diyor, sırıtıyor. "Bu klasör Nüfus İdaresi'nden, RHM'den değil. Nüfus İdaresi son derece yozlaşmış. Bu konuya bir el atmalısın."

"İsminizi Nüfus İdaresi'nden, diğer her şeyi de burada, Martinaise'deki hareketlerinizden öğrenmiş."

"Evet, evet Bay Kitsuragi. Nüfus İdaresi'nden, dediğim gibi." Sinirlenmiş gibi. "Ben çok yoğun biriyim, senin için yapabileceğim başka bir şey var mıydı, Harry?"

Yani senin hakkında gerçekte hiçbir şey bilmiyor.

Yazık. Sen şimdilik bir gizem olarak kalmaya devam edeceksin.

"Nüfus İdaresi'ne göre adım Harry Du Bois mı yani?"