Konuşma · EVRART CLAIRE

"Beni üzdün, Harry. Beni! Dostunu!" Adam şakaklarını ovalıyor ve acı içinde gözlerini kapatıyor. "Ama biliyor musun..." Neşeleniyor.

Üzüldü ve iki saniyede toparlandı mı? Aslında pek de üzülmemişe benziyor.

"Sana güveniyorum, tıpkı bütün dostlarıma güvendiğim gibi. Bana bu konuyu bir daha açmayacağını biliyorum; çünkü beni yaralamak istemezsin. O yüzden ne istersen yap ama bu konuyu değiştirelim."

Gerçek tepkisini nezaketin arkasına saklıyor.

Teğmen, "Anlayışınız için teşekkürler," diyerek adamın gözünün içine bakıyor. "Yapmamız gerekeni yapmayı sürdüreceğiz."

"Sen de mi teğmen, heh!" Bir anda kıkırdıyor. "Seni severim ama hiçbir zaman favorim değildin. Ben Harry'ciyim. Harry Takımı."

"Sorun değil," diyerek teğmen hızla yanıt veriyor ve sana dönüyor: "Burada yapacağımız başka bir şey var mı, Harry?"

"Yo, araştırmıyorum."

"Yorum yok."

"Harry..." İç çekiyor. "Beni yaraladın Harry. Yürekten. Fakat bu işi bitirme konusunda sana güveniyorum. Yapman gerekeni yap sen. Bu konuyu değiştirelim, olur mu?"

"İçeri nasıl girdiğimi sormayacak mısın?"

"Şaibeli çorba meselesiyle ilgileniyorum."

"Cinayetle ilgili birkaç detayı tekrar konuşabilir miyiz?"

"Atlı anıtının restore edildiğini duydun mu?"

"Ah, evet, bilgim oldu." Ellerini kavuşturuyor ve masasının üzerine yaslıyor "Büyük bir göreve benziyor. Bununla tam olarak neyi başarmak istiyorsun?"

Senin işin olduğunu kim söyledi?!

"Sıradan vatandaşlara, inanacakları bir kahraman sunuyorum. Kendimi."

"Gösteriş projesi mi? Yoksa bu senin isyan başlatma şeklin mi? Cık cık, siz kanun adamları huzuru korur sanıyordum."

"Koruyoruz," diyerek sert çıkan teğmen Evrart'a bakıyor. "Burada da öyle olması için elimizden geleni yapacağız."

"Kesinlikle." Sana dönüyor. "Uğraşlarında ilerleme kaydettiğini gördüğüme sevindim Bay Du Bois. Sonucu görmek için sabırsızlanıyorum. Aklında başka bir şey var mı?"

"Neyse, uğraşlarında böylesi ilerleme kaydettiğini gördüğüme sevindim. Sonucu görmek için sabırsızlanıyorum. Aklında başka bir şey var mı?"

"Buradaki insanların benim öz varlığımı anlamasını istiyorum." (Hisse senedini göster.)

"İlginç. Tahsil edilmeyi bekleyen ufak bir servet bu." Koca yüzünü tekrar sana çeviriyor. "Umut vadeden iş adamlarının, işe yaramazların arasından sıyrıldığını görmek daima heyecan verici."

"Uğraşlarında ilerleme kaydettiğini gördüğüme sevindim Bay Du Bois. Sonucu görmek için sabırsızlanıyorum. Aklında başka bir şey var mı?"

"Benim parmağım olduğunu nereden bildin?"

"Bay Du Bois, lütfen. Belli ki harika bir iş adamının çabası. Talimatı benim vermediğimi de biliyorum."

İş dünyasının görgü kuralları arasında, komplimanlar samimi olmasa bile onları kabul etmek vardır. Tıpkı buradaki gibi.

Sessiz kal.

Kısa bir süreliğine gözlerini kısıp sana bakıyor. Görgü kurallarına neden uymadığını kendi kendine soruyor gibi.

"Neyse, uğraşlarında böylesi ilerleme kaydettiğini gördüğüme sevindim. Sonucu görmek için sabırsızlanıyorum. Aklında başka bir şey var mı?"

"Ah, evet. Teşekkürler. Böyle düşünmene sevindim."

Normalden biraz daha kocaman sırıtıyor, iş dünyasının görgü kurallarına uymandan memnun.

"Limanla ilgili birkaç tane daha sorum var."

"Kayıp silahımdan bahsedelim."

"Başardım, Evrart. Son verdim."

"Başardım, Evrart. Daha da şaibeli hâle getirdim."

"Benden istediğin imzaları postaladım." (Yalan söyle.)

"Hayır, postalamadın." Kıkırdayarak sana kışkışlama hareketi yapıyor. "Postacıyı tanıyorum, Harry. Ben herkesi tanıyorum, bu kasabada olup biten her şeyi biliyorum. O posta kutusuna henüz bir şey atılmadığını da biliyorum."

"Tıpkı bu işi halledeceğini bildiğim gibi. Aylaklığı bıraktığın zaman." Rahatlatıcı bir şekilde başıyla onaylıyor. "İş bittiği zaman haber ver."

Bu sefer kolay olmayacak.

"Adımı nereden biliyorsun?"

"Bana 'Bay Du Bois' dedin. Neden?"

"Kendimle ilgili birkaç şeyi konuşmak istiyordum."

"Bak... Silahım." (Silahını göster.)

"Oo..." Takdirini gösteren bir ıslık çalıyor. "Pek güzelmiş, Harry. İkinizin kavuşmasına ne kadar mutlu olduğumu bilemezsin."

"Söylesene..." İri adam duruyor, çenesine dokunuyor. "...Aynasız'ı silahı vermeye ikna etmek zor oldu mu?"

"Hiç de zor olmadı."

"Üstesinden gelebileceğini biliyordum. Ben polisimi iyi tanırım. Neyse, iyi durumda ve silahlı olmana sevindim Harry. Şimdi, Evrart Claire sana nasıl yardım edebilir?"

"Önemli olan silahımı geri almış olmam."

"Sanırım haklısın Harry." Kıkırdıyor. "İlerlemeni raporlamak için gelmen çok güzel. Şimdi, Evrart Claire sana nasıl yardım edebilir?"

"Öyle denebilir. Beni öldürmeye çalıştı."

"Değişik bir tip olduğunu söylemiştim, Harry." Ciddiyetle başını sallıyor. "Ama üstesinden gelebileceğini biliyordum. Ben polisimi iyi tanırım. Neyse, iyi durumda ve silahlı olmana sevindim."

"Dışarıdaki konteynerde ne var?"

"Sevgili Harry, bu limanda milyonlarca konteyner var. Her birinin içinde ne olduğunu hatırlamam mümkün değil."

"Konteyneri düşünme, boş ver."

"Nadiren düşünüyorum zaten, Harry. Bu iş için adamlarım var." Kıkırdıyor. "Evet, ne diyordun..."

"Onda özel bir şeyler var. Kvalsund vincine bağlıydı."

"Harry, seni laf cambazı puşt." Sıcacık bir gülümsemeyle konuşuyor. "Vakit değerli bir kaynak ve seninle konteyner sayacak kadar vaktim yok."

Laf cambazı mı? Konteyner açmak için bu mu gerekli? Merak etme, İş Bilen halleder. Bu VIP mutlaka içeri alınacaktır.

Laf cambazı mı? Belki konteyneri açmanın yolu budur! En azından ikna etmeyi denemelisin.