Konuşma · EVRART CLAIRE

"Ellerinde biralarla polisin sorgulayabileceği yerlerde takılmadıkları kesin." Kahkaha atıyor. "Onlar profesyonel, Harry."

"Neden o kadar açık sözlü olduğunu şimdi anladım."

"Yo, yo Harry. Samimiyetimiz gerçek. Bizler emekçileriz. Buradaki..." Göğsüne dokunuyor, sonra sana işaret ediyor. "...gerçek."

Orada, kışlık yağ katmanlarının altında, stres dolu kalbi hâlâ öfkeyle çarpıyor.

"Beni kullandın." (Devam et.)

"Bana bütün bunları yaptırabilmen çılgınca." (Devam et.)

"Sorun yok, Harry. Mesajımı ilettiğin için sana müteşekkirim."

"Ne mesajı?"

"Mesajı ona iletmemi istedin..."

"Yo, kıyıdan uzaklaşan bir yelkenli gibi görünüyordu. Aşırı dramatikliğe gerek yok."

"Bütün o bilgileri Joyce'a taşımamızı istediniz..." Teğmen araya giriyor.

"Haklısın, Harry, Buna gerek yok." Gülüyor ama kahkahasında neşeden eser yok. "Sanırım önemli olan, mesajımın ulaşmış olması."

"Ne mesajı?"

"Evet, biraz öyle görünüyordu. Bakteri gibi. Gitgide küçülüyordu."

"Bütün o bilgileri Joyce'a taşımamızı istediniz..." Teğmen araya giriyor.

"Muhakkak, muhakkak." Gülüyor ama kahkahasında neşeden eser yok. "Sanırım önemli olan, mesajımın ulaşmış olması."

"Ne mesajı?"

"Bay Du Bois! Duyduğuma göre Titus ile görüşmen çok başarılı geçmiş." Sırıtışı büyüyor. "İçim çok rahatladı. Titus bazen ele avuca sığmaz oluyor."

"Şimdi, Evrart Claire bugün senin için ne yapabilir?"

"Bay Du Bois..." Sana şaşkınlıkla bakıyor. "Neden geçenlerde ölen güvenlik görevlimiz gibi giyindin?"

"Iıı... Belki de bu çok münasip olmadı..."

"Yaşlılıktan ölen bir güvenlik görevlisinin giysilerini çalmak mı?" Bir süreliğine düşünüyor gibi. "Yani, belki çok münasip değil. Sen benimle iş mi konuşacaktın Harry?"

"Yani... baksana şuna! Süper, değil mi?"

"Ölen güvenlik görevlisinin üniforması mı? Evet, aşırı derecede." Terli eliyle ağzını kapatıyor. "Şimdi, bugün böylesi süper bir adama nasıl yardımcı olabilirim, Harry?"

"Muhteşem bir adamı onurlandırmak için."

"Buradan bakınca ölü bir adamı soymuşsun gibi görünüyor, Bay Du Bois." Arkasına yaslanıyor. "Fakat bu konu benim seviyemin çok aşağısında, o yüzden söyle bana, bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"Politik bir duruş. Revachol, Revachol'lularındır."

"Oldukça güçlü, Bay Du Bois. Çok güçlü bir duruş." Duruşunun güçlü olduğunu hiç de düşünmüyormuş gibi daha da sırıtıyor. "Şimdi, bugün sana nasıl yardımcı olabilirim, Bay Politik Duruş?"

"Bay Du Bois, 'Her işçi...'?" Sana doğru eğiliyor, cümlesini tamamlamanı bekliyor.

"...yönetim kurulunun üyesidir?"

"Doğrudur, Bay Du Bois!" Başını sallayarak onaylıyor. "Bakıyorum da sosyalist demokrasi ateşi artık senin yüreğinde de yanıyor. Bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"...kendi başının çaresine bakar!"

"...ve yoldaşlarına da arka çıkar! Doğrudur, Bay Du Bois! Tam bir bireyci olma yolundasın..." Son cümleyi daha ziyade kendine söylüyor. "Ee, benimle görecek işin mi vardı?"

"...devlet denen büyük savaş organizmasındaki bir organdır! Ayrıca tıpkı bana benzer."

"Ooo... Neden olmasın?" Neşeyle kıkırdıyor. "Bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"...yaşayan bir tanrıdır!"

"Ha ha ha... Bay Du Bois..." Neşesinde samimi görünüyor. "Öyle olsun! Bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"Bay Du Bois! Martinaise'deki söylentilere göre malum bir polis memuru beylik tabancasına tekrar kavuşmuş." Sana göz kırpıyor. "Tebrikler, dostum!"

"Ben polis memurlarını eski usul severim... Silahlı. Bir silahın olduğu zaman, silahın olmadığında yapamayacağın birçok şey yapabilirsin. Şimdi, sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"Titus, Elizabeth'i gönderdi. Artık yardımına ihtiyaç olmadığını söyledi."

"Ah, evet. Beni görmeye geldi. Titus Hardie için tanıştığı en inatçı adam olduğunu söyledi, sen de..." Parmağını sana doğru sallıyor. "Sen de zor insan tanımında çığır açtın."

"Açıkçası, Harry," diyor kıkırdayarak. "Bir adamla hukuk danışmanı arasına nifak sokmak küçük bir başarı değil. Bu işi tam bir süper polis gibi idare ettiğin belli."

"Ben bu şekilde çalışıyorum."

"Sıçayım, Harry... Kara listene beni de alırsan lütfen önceden uyar. Ben de sana aynı nezaketi göstermeye söz veriyorum." Gülüyor.

"Doğrusunu istersen, sen ve Titus arasındaki mevzu nasıl ilerleyecek diye çok merak ediyorum. Siz gerçekten birbirinize layıksınız."

"Kız, Titus'a yardım etmek istiyordu ama adam dinlemek istemedi."

"Tam Titus Hardie'lik hareketler." Gülmeye başlıyor. "Kimse dağ gibi yalnız olamaz derler ama Titus Hardie tam bir dağ. Üstelik kocaman bir dağ. En azından kendini öyle sanıyor."

"Titus'la erkek erkeğe konuşmam gerekiyordu, kız da engel oluyordu."

"Ah, tahmin edebiliyorum. Lizzie pitbull gibi inatçıdır. Hukuk diplomasının ve bütün o sofistikeliğinin altında hâlâ baştan aşağı bir Martinaise'li."