Konuşma · EVRART CLAIRE

"Bay Du Bois, lütfen. Birbirine denk iki insan olarak medeni bir şekilde sohbet edelim. Otursana, ısrar ediyorum."

Bir şey yok. Evet, muhtemelen böyle. Bir şey değil. Unut gitsin. Duyma.

"Bay Du Bois! Sözlü iletişim adabı konusundaki duruşunu yeniden gözden geçirdin diye anlıyorum?" Ufak sandalyeye işaret ediyor.

Oturma. (Bitir.)

"Nasıl istersen, Bay Du Bois. Geri geleceksin..."

Otur.

Karşında, kocaman bir çalışma masasında oturan mors gibi bir adam var. Çalışmalarından başını kaldırıp bakıyor, seni gördüğüne hiç de şaşırmıyor...

Büyük bir çabayla koltuğunda doğruluyor fakat bir şey söylemiyor. Sadece sana bakıyor.

Beklenti ve sabırsızlığın bir harmanı, iyice de saklanmış.

Tipik bir güç gösterisi. Önce onun konuşmasını bekle. Omurgan olduğunu göster.

"Doğruca konuya girelim. Bir cinayet işlendi."

"Hoş geldiniz, Bay Du Bois, Bay Kitsuragi. Buraya uğramanız ne güzel. Lütfen oturun." Dev gibi çalışma masasının yanında minicik kalan katlanır sandalyeyi işaret ediyor.

"Benim adım Evrart, Evrart Claire. Martinaise'de Port İşçileri Sendikası lideriyim." Adam koltuğuna gömülüyor ve devam ediyor:

"Elimi uzatırdım fakat ne yazık ki sağlığım nedeniyle ayağa kalkamıyorum. Anlıyorsundur."

Adam son derece rahat görünüyor. Öte yandan, katlanır sandalye ise işkence aleti gibi görünüyor.

"Siz buyurun, dedektif." Teğmen önce sana, sonra sandalyeye doğru onaylayıcı bir şekilde başını sallıyor.

"Senin için planladığı her ne ise iyi bir şey olamaz," diye düşünüyor. "Elimden geleni yapacağım."

Boş ver onu şimdi. Du Bois muhabbeti nedir? Bu isimden çok ciddi kötü enerjiler alıyorsun.

"Hoş geldin, Bay Du Bois. Buraya uğraman ne güzel. Lütfen otur." Dev gibi çalışma masasının yanında minicik kalan katlanır sandalyeyi işaret ediyor.

Yorumda bulunmadan çık. (Bitir.)

"İyi günler, Bay Du Bois. Buralarda görüşeceğimize eminim." El sallıyor ve yazmaya devam ediyor.

Sessiz kal. Adamın gözlerine boş boş bak.

Adam, tek sağlam gözünü hiç kırpmadan seni yokluyor. Diğeri yani tembel gözü, akvaryumdaki balık gibi sürekli hareket ediyor.

6 numara gözlüğüyle grotesk bir şekilde büyütülmüş hâlde.

Göz tembelliği. Çocukluk dönemi hastalığı.

Bir anlığına nereye bakacağını bilemiyorsun. Ortam dayanılmaz derecede nemli. Adamın alnından boncuk gibi ter iniyor.

Yine de istifini bozmuyor. Dayanıyor.

Yeter. Bu iş iyice tuhaflaştı.

Adamın sert bakışları, sorgulayıcı bakışlara dönüşüyor. Hâlinden memnun kocaman bir sırıtış, geniş yüzünü kaplıyor. Dudaklarının ıslak şapırtısını duyuyorsun.

"Merhaba. Seninle bir emniyet hakkında bir meseleyi konuşacağım."

Bakmaya devam et.

Başlangıçta hiçbir şey olmuyor. Adamın yüzünde hâlinden memnun kocaman bir gülümseme var. Arada sırada, iri dudaklarını şapırdatıyor.

Haritalarının üzerine eğilmiş bir general gibi, hamlelerini planlıyor. Dudaklarını yalayışına bakılırsa güzel bir plan olacak.

"Eveeeet..." Çok yavaş bir şekilde konuşmaya başlıyor. İlk kelimesinden sonra kasten boşluk bırakıyor.

"...Bay Du Bois, Bay Kitsuragi. Port İşçileri Sendikası'nı ziyaret etmeye fırsat bulmanız ne hoş. Benim adım Evrart Claire, buradaki faaliyetlerin idarecisiyim."

"Lütfen otur." Dev gibi çalışma masasının yanında minicik kalan katlanır sandalyeyi işaret ediyor.

Katlanır sandalye, işkence aleti gibi görünüyor. Son derece rahatsız.

"...Bay Du Bois, Port İşçileri Sendikası'nı ziyaret etmeye fırsat bulman ne hoş. Benim adım Evrart Claire, buradaki faaliyetlerin idarecisiyim."

"Doğruca konuya girelim. Bir ağaçta ceset var."

"Liman işçilerinden sen mi sorumlusun?"

"Evet, gemi gitti... Gördün mü? Gördüğünü biliyorum." Sana doğru eğiliyor. "Söylesene, gitgide daha da küçülen görünüşü nasıldı? Ana yelken ufukta kaybolurken..."

Gözlerinde hain bir parıltı var.

"...mikrop gibi görünüyor muydu? Bir bakteri gibi görünüyor muydu?"

Ses tonu artık bambaşka. Halkın neşeli adamı gitmiş, gülümsemesi de.

Çenesini sıkıyor, dört kat gıdısı nefretle titriyor. Şu anda konuşan, onlarca yıldır biriken nefret.

İçine bir boşluk oturuyor...

İnanmıyorum, seni kandırdı!

"Anlamadım. Ne demek istiyorsun?"

"Merak etme, Harry. O anladı." Başıyla teğmeni gösteriyor. "En azından öyle sanıyorum."

"Bütün o bilgileri Joyce'a taşımamızı istediniz..."

"Bunun bir el koyuş olduğunu, savaş istediğimi mi?" Coşkuyla başıyla onaylıyor. "Of, umarım ona uyuşturucu ticaretini de anlatmışsındır... Ellerini bununla kirletmekten nefret ederler."

"Bir milyon kişiyi öldürebilirsin ama polisin sevmediği bir şey yaparsan... Eh, seni yelken kulübünden atarlar." Alnında bir damar atıyor. "Güle güle, ruhsuz sikik..."

"Demek başından beri planın buydu. Benim bilgileri ona taşımam."

"Harry..." Yavaşça nefes veriyor. "Ben geleceği göremem. Bu gezegende hepimiz doğaçlama takılıyoruz. Kadının bu kadar şiddetli tepki vereceğini bilemezdim."

"Fakat ona bilgi taşımamı istedin mi?"

"İstedim. Polis memurları ona limanın içinden korku hikâyeleri anlatırsa müzakerelerin daha iyi gideceğini biliyordum. Bu şekilde daha korkutucu oluyor. Meğer muhteşem bir stratejiymiş. Kadını bu kadar kökten sikip atacağını hiç düşünmemiştim."

"Bu işte bir rol oynamamı sağladığın için sağ ol, Evrart." (Devam et.)

"Harry, bilgileri ona iletme konusunda bilinçli bir karar verdin. Anlatmayabilirdin."

"Ama o bana Insulinde'nin keşfiyle ilgili güzel bir hikâye anlatmıştı."

"Tabii anlatır. En güzel hikâyeler zenginlerde. Yaptıkları, gördükleri bütün o ilginç şeyleri, gittikleri güzel yerleri anlatırlar. Duygusallık sadece. Duygusal olabilecek lüksü var, kaybedecek lüksü de vardır."