Konuşma · EVRART CLAIRE

"Açmamı istediğin kapı meselesini tekrar düşündüm. Belki bir şekilde bana faydası dokunur..."

"Şirket temsilcisi Joyce'la tanıştım."

"İstediğin kapıyı açtım. Şimdi cinayeti konuşabilir miyiz?"

"Yerel uyuşturucu ticareti araştırmamı tamamladım."

"Ah evet, yan soruşturman! Teşekkürler." Gözlüğünü düzeltiyor. "Bu cinayetin yanında bir de düzmece uyuşturucu suçlamalarıyla uğraşıyorsun, örnek insansın. Belediye başkanıyla konuşacağım, sana şehrin anahtarını verebilecek miyiz bakalım, Harry. Şimdi gerçek iş konuşma zamanı."

Revachol'un belediye başkanı yok aslında...

Bu konuyu daha fazla konuşmayı reddediyor. Muhtemelen onun için ufak bir sıkıntı.

Sesinde biraz olsun öfke yok. Peki o zaman.

"Bu cinayetin yanında bir de uyuşturucu sorunuyla uğraşıyorsun, örnek insansın." Gözlüğünü düzeltiyor. "Belediye başkanıyla konuşacağım, sana şehrin anahtarını verebilecek miyiz bakalım, Harry. Şimdi gerçek iş konuşma zamanı."

"Dışarıdaki konteynerlerden birinde servetiyle ışığı büken bir adam olduğunu biliyor musun?"

"Servetiyle ışığı büken adam mı? Yok artık! Oraya nasıl girmiş?"

"Onun gibi bir pislik, çatlakların arasından sızmış olabilir."

"Hay sıçayım, Harry!" Yumruğunu masaya indiriyor. "Adamlarıma özellikle söyledim, servetiyle ışığı büken adamlar olmasın diye bütün konteynerleri kontrol edin dedim."

"Yenilikçi bir zihin engel tanımaz."

"Açıkçası Harry, bu limandan azıcık uyuşturucu geçiriyor olabiliriz ama servetiyle ışığı büken kişilerin geçişine izin verirken yakalanamam." Başını iki yana sallıyor. "İtibarımı korumam gerek."

"Evet, aşırı zenginlerin ulaşımı konusunda daha sıkı düzenlemeler olmalı. Güvende gibi gelmedi bana."

"Tam bir aptalsın, Harry. Bayılıyorum! Bu gizli şapşal tarafını benimle paylaştığın için teşekkür ederim. Halüsinasyon gören bir serbest piyasacısın. Bayıldım. Şiir gibi."

Bir kahkaha koparıyor. "Söyleyeceğin yeni şeyler beni ürkütüyor, Harry."

Konteyner alanında gerçekten de aşırı zengin bir insan olduğuna bir an bile inanmadı.

"Evet, aynen öyle, sosyalistsin sen ya."

"Haklısın Harry. Ben sosyalistim." Yüz ifadesi ciddileşiyor. "Konteynerin içindeki o servetiyle ışığı büken adamı yakalayacağım ve onun enerjisiyle limanın sis lambalarını çalıştıracağım."

"Bu efsunlu kişinin varlığının seni onurlandırması lazım. Yarı Revachol kanından biri ve servetini de gizemli milliyetçilik bağlarını kullanarak toplamış."

"Harry, artık yavaş yavaş anlıyorum ki sen gerçek bir faşistsin. Servetiyle ışığı büken faşistler hayal eden bir faşist. Bayıldım! Bu yüzünü bana gösterdiğin için teşekkür ederim."

"Aşırı zengin olanlar da insan. İyi bir adamdı. Bana hisse senedi tüyoları verdi."

"Hayır, değiller." Kocaman gülümsüyor. "Onlar haşerat ve bir tanesi de benim konteynerime girmenin yolunu bulmuş. Yakında diğerlerini de getirir. Üçü bir arada. Bana söylediğin için sağ ol. Hemen bu durumla ilgileneceğim."

"Kim, adam oradaydı desene."

"Konteynerde bir adam vardı," diyor teğmen yavaşça. "Fakat ışığı falan bükmedi. Bunlar dedektifin zihninde."

"Açıkçası beyler, bu limandan azıcık uyuşturucu geçiriyor olabiliriz ama servetiyle ışığı büken kişilerin geçişine izin verirken yakalanamam." Başını iki yana sallıyor. "İtibarımı korumam gerek."

"Yani, adamın bir kısmı benim hayal gücümün ürünü olabilir."

"Sanırım proletaryayı yıkmak istiyor, Evrart."

"Adam konteynerdeyken biri yanlışlıkla kapıyı kapatmış olmalı."

"Oraya nasıl girdiğini bilmiyorum."

"O kadar zengin ki her yere girebilir."

"Bay Du Bois, her işçi..." Etrafa bakıyor, odasında bir şey arıyor. "Neyse ne... Her işçi beyazdır! Bugün senin için ne yapabilirim?"

"Bay Du Bois! Her işçi bir tanrıdır, değil mi?" Kıkırdıyor. "Bugün senin için ne yapabilirim?"

"Bay Du Bois! Her işçi, yönetim kurulunun üyesidir!" Neşeyle gülümsüyor. "Bugün sana nasıl yardımcı olabilirim?"

"Bay Du Bois, seni görmek daima bir zevk." Dünyada hiçbir şey umurunda değilmiş gibi sırıtıyor.

Eminim şu oturmama saçmalığın yüzünden hâlâ içten içe köpürüyordur. İrade savaşını kaybetmekten hoşlanmıyor.

"Bay Du Bois, seni görmek daima bir zevk. Sandalyeye zaten oturduğun için bu kez oturmana gerek yok."

"Bay Du Bois! Umarım bu sefer vaktin vardır... Otur lütfen!" Kocaman gülümsüyor, önceki sohbetinizi bölen kriz umurunda değil gibi.

"Bay Du Bois! Umarım bu sefer vaktin vardır... Otur lütfen!" Kocaman masasının önünde duran ufak katlanır sandalyeyi işaret ediyor.

"Ayakta dursam daha iyi."

"Bay Du Bois, lütfen. Birbirine denk iki insan olarak medeni bir şekilde sohbet edelim. Otursana, ısrar ediyorum."

Adını bilmediğini sanıyor, seni alt etmeye çalışıyor. Fakat adını biliyorsun! Son gülen iyi güler! Ha ha!

"Öncelikle bana Harry diyebilirsin çünkü ismim bu."

"Mükemmel, Harry." Gülümsemesi büyüyor. "Tabii ki ismin bu. Başka ne olabilir? Şimdi otur lütfen."

İstifini bozmuyor ama numarasının işe yaramadığının farkında.

"Esasında tam da çıkıyordum." (Bitir.)

"İyi günler, Bay Du Bois. Buralarda görüşeceğimize eminim." El sallıyor ve yazmaya devam ediyor.

Otur.

"Harika, Bay Du Bois. Makul bir adam olduğunu görebiliyorum. Makul adamlar ise... Makul adamların birbirlerine çok büyük faydası dokunabilir." Sana muzipçe göz kırpıyor.

Sıçayım, bu sandalye çok rahatsız...

"Söyle bakalım, Port İşçileri Sendikası'nın lideri bugün bir Revachol Halk Milisleri temsilcisine nasıl yardımcı olabilir?"

"Ah, bu arada, duyduğuma göre... Lawrence Garte sana biraz kabalık etmiş. Bazı insanlarda hiç terbiye yok, bunu söylemek bana acı veriyor."

"O saçmalığın icabına bununla bakabilirsin." Masasında duran büyük temsilî çeke işaret ediyor. Çek cidden gülünç derecede kocaman.

"Birkaç günlük masraflarını karşılamaya ve kafeterya müdürüyle olan sorunlarını çözmeye yeter. Buyur, al." Tekrar çeke işaret ediyor.

Vay, 25 reál! İyi para. Buna ihtiyacın var.

Evet ama ona borçlanacaksın.

"Dur, Garte'ı tanıyor musun?"

"Evet, Lawrence'ı tanırım. İlginç bir tip. İçinde hiç sendika ruhu yok. Çok değişik bir çocuktur."