Konuşma · EVRART CLAIRE

"Bay Du Bois! Her işçi kendi başının çaresine bakar, değil mi?" Kocaman muzip bir gülümseme takınıyor. "Bugün senin için ne yapabilirim?"

"Evrart, şu sansar hakkında..."

"Evrart, şimdi gidiyorum ama daha sonra tekrar konuşabiliriz." (Bitir.)

"Görüşürüz, port işçisi!" Şişman adam vedalaşmak için elini kaldırıyor. "Şaka yapıyorum. Ama birazcık."

"Bekle..." Eğilip çekmecesine uzanıyor ve plastik bir kart çıkarıyor. "Kapıdan girip çıkmak için buna ihtiyacın var."

"Sendika kartı mı o? Bende var."

"Üyelik kartı çalmış olman harika ama bu bir anahtar kart. Bu olmadan limandan çıkamazsın."

"Harika! Burada mahsur kalmak istemezdim."

"Al bakalım, artık bizden birisin. Gerçek bir kırmızı beyaz sendikalı. Kendine iyi bak, Harry."

"Im, teşekkürler. Ben de nasıl dışarı çıkacağımı düşünüyordum."

"Meğerse grevcilere alkollü çorba servis ediliyormuş. Onu daha da kuvvetlendirdim!"

"Asılma olayını konuşmak istiyorum."

"Meğerse grevcilere alkollü çorba servis ediliyormuş. Bu saçmalığa son verdim."

"Ağaçtan bir ceset indirmeme yardım edebilir misin?"

"Acele diye bir kızla tanıştım, seninle çalıştığını söyledi."

"Tuhaf..." İri adam, tembel tembel esniyor. "Bu bana hiçbir şey çağrıştırmadı, Harry."

"Tuhaf," diyen teğmen başını defterinden kaldırıyor. "Kıyıdaki eski kilisede uyuşturucu faaliyetleri yürütmeye çalışıyordu."

"Ah, şu Acele!" Şakağına dokunuyor. "Evet, orayı canlandırmak için genç bir kız yolladığımı hatırlıyorum. Biraz anodik müzik falan."

"Amfetamin laboratuvarını kurmasını da sen mi söyledin?"

"Amfetamin laboratuvarı mı?" Afallamış görünüyor. "Bu son derece etik dışı, ahlaksızlık. Sağlık açısından da riskli."

"Ama ben zamane çocukları ne müzikler dinler, o müzikleri dinlerken hangi uyuşturucuları kullanır, ne bilirim ki..." Melankolik bir gülümsemeyle başını iki yana sallıyor.

"Bana öyle geliyor ki semtte bir amfetamin laboratuvarı kurmaya çalışıyorsunuz." Teğmen sesinde alelade bir küçümseme ile konuşuyor. "Ve kim bilir nereden bulduğunuz çocukları, onu sizin yerinize kurup işletmeleri için kullanıyorsunuz."

"Kim bilir nereden bulduğum mu?" İri adam gürültülü bir nefes veriyor. "O Acele var ya, bizim Kebap Mico'nun kızı. Adam bir keresinde kebapla birini öldürmüştü."

"Kebapla birini öldüren adamın kızı, ufak bir gece kulübü işletmeyi başarabilir bence, ne dersiniz?"

"Kebap Mico mu? Cidden mi?"

"Belki de Bogowir'di? Yoksa Jakub muydu?" Uzaklara bakıyor, bir şey hatırlamaya çalışır gibi görünüyor. "Konrad olabilir sanırım..."

Sessiz kal.

"Buldum, Harry! Radogost'tu. Kebap Radogost." Küstahça gülüyor. "Ama bu kadar kojko ve kebap muhabbeti yeter. Senin için başka ne yapabilirim?"

"Faaliyetlerine devam etmelerine izin verdim."

Teğmen başını yana eğiyor ama yorumda bulunmuyor.

"Bu işleri biliyorsun, Harry. Çocuklar işte." Masasındaki fotoğrafa bakıyor. "Ben ve Edgar o kızın yaşındayken sarhoş olurduk, gece evden kaçıp otomobillere taş atardık..."

Otomobillere taş atmakla uyuşturucu laboratuvarı işletmek aynı şey olmasa gerek.

"Ama neyse, hatıralar geçidinde kaybolmayayım." Koltuğunda doğruluyor. "Sana nasıl yardım edebileceğimi söyle, Harry."

"Neyse, amfetamin üretimini durdurdum ama gece kulübü planına devam etmelerine izin verdim."

"Gece kulübü..." Çenesine dokunuyor. "Harry, ben eski kafalı adamım. Mesaim bitince rock and roll dinler, alkolsüz bira içerim. Gece kulüpleri beni alakadar etmiyor."

"Ama karşına geçmiş kendimden bahsediyorum, belli ki çok daha önemli meselelerin var." İfadesi ciddileşiyor. "Söyle bakalım Harry, sana nasıl yardım edebilirim?"

"Amfetamin laboratuvarı kurmak için rastgele çocuklar mı kullanıyorsun?"

"Rastgele çocuklar mı?" İri adam gürültülü bir nefes veriyor. "O kız bizim Kebap Mico'nun kızı. Adam bir keresinde kebapla birini öldürmüştü."

"Anodik müzik? Ortamı canlandırma? Evet, bilgiler tutuyor. Konuyu değiştirelim."

"Evet, Harry." İri adam, kocaman gülümseyen bir tırtıl gibi koltuğunda kıpırdıyor. "Senin için gerçekten önemli olan şeyleri konuşalım."

"Tuhafmış, kız kıyıdaki eski kilisede uyuşturucu faaliyetleri yürütmeye çalışıyordu."

"Yeraltı komünistlerin yuvasını arıyorum. Bana yardım edebilir misin?"

"Bay Du Bois, lütfen. Yeraltı komünistlere ayıracak vaktim var gibi mi görünüyor? Ben dibine kadar yerüstüyüm!

Bu duyduğun şeye safsata deniyor.

"Espriyi bırakalım. Devrimci kardeşlerimle irtibat kurmaya çalışıyorum."

"Tabii, Harry. Artık sadece iş konuşuyoruz. Cevabım hâlâ hayır. Ben meşgul adamım, görüyorsun. Programımda 'yeraltı' tiplere ayıracak zamanım yok..."

Sesindeki küçümseme hakiki, beyimmm.

"Anladığım kadarıyla zaten Mañana ile konuştun. Maalesef bu konuda sana söyleyebileceğim başka bir şey yok..."

Ondan öğrenebileceklerin bu kadar gibi görünüyor.

"Konuşmak istediğin başka bir konu var mıydı?"

"Mañana ile henüz konuşmadıysan oradan başlamanı öneririm. Zemin seviyesinde olup bitenler konusunda daha bilgilidir..."

Hakkı var. En azından 10-12 metre yüksekte olmalısın.

(Yalan söyle.) "Sansar ininin kapısını açtım."

"İmzaları alma konusunda fikrimi değiştirmiş olabilirim."

"İş tamam. İstediğin imzaları postaladım."

"Artık silahım için hazırım."

"Sendikanın yerel uyuşturucu ticaretine karıştığını duydum."

"Ne?!" Şaşkına dönmüş hâlde alnını tokatlıyor. "Harry... bunu bana nasıl söylersin? Bütün neşeli şişman adamlar gibi şakaları sevdiğimi bilirsin ama iftirayı kabul edemem. Bu konuyu araştırıyor musun cidden?"

Verdiği tepki samimiye benziyor ama... bu adam söz konusu oldu mu anlamak cidden imkânsız.

"Evet." (Yalan söyle.)