Konuşma · EVRART CLAIRE

"Harry..." Nazikçe konuşuyor. "Açıkçası fıtık olmadığına sevindim. Senin yaşında bir adam..."

"Bu kadar saçmalık yeter. İşimize dönelim."

Kıkırdıyor. "Seninle ben aynı ortamda olunca işler hep saçmalığa varıyor, değil mi Harry?"

"Her neyse, emin ol ben çok iyi bilgi alan biriyim. Bilgiler ben daha isteme fırsatı bulamadan bana ulaşıyor."

Evet ama bunun nedeni işlerin onun sözüyle yürümesi.

"Başka bir konudan bahsedelim."

"Tabii ki, Harry."

"Evrart, buna sadece talimat vermek deniyor."

"Ah, çok akıllısın Harry. Teknik açıdan da haklısın. Şimdi... Senin için başka ne yapabilirim?"

"Vücudum iflas etmek üzere. Muhtemelen sınıra kadar zorladım."

"Saçmalık, Harry, saçmalık! Kendine bir baksana!" Ellerini sana doğru kaldırıyor. "Yaşına göre belli ki fiziksel formunun zirvesindesin. Tam bir goril gibi!"

"Hmm..." Gözlüğünün kenarı üzerinden seni inceliyor. "Kayıp silahından bahsettiğimde düşüp ölecek gibi görünüyordun."

Sessiz kal.

İri adam bir anlığına gözlüğünün kenarı üzerinden sana bakıyor, sonra parmaklarını kenetleyip çenesini ellerine yaslıyor.

"Benim yaşımda bir adam mı? Ne ima ediyorsun? Becerilerimin zirvesindeyim."

"Evet, Harry. Belli ki fiziksel formunun zirvesindesin. Girişkenliğini ve fiziksel yetkinliğini takdir ediyorum. Çok etkileyici, Harry. Çok etkileyici."

"Hmm..." Gözlüğünün kenarı üzerinden seni inceliyor. "Kayıp silahından bahsettiğimde düşüp ölecek gibi görünüyordun."

"Bana sunulan bu bedenin azmi ve çevikliği beni de şaşırtıyor." (Göğsüne vur.)

"Sormayacak mıyım? Yahu, Harry, en güçlü adamımın suratına uçan tekme attın. Pencereden gördüm!"

"Sen böyle bir adama senin konteyner alanına nasıl girdiğini sorar mıydın?"

"Onu nasıl yapabildiğimi bile bilmiyorum."

"Merak etme, Harry." Sana yaklaşıyor. "Aramızda kalsın, ben onun ırk meselelerini pek sevmem ama sendika bu günlere tuhaflığa burun kıvırarak gelmedi."

"Anladım. Korkunç bir ölüm makinesiyim."

"Penceren yok ki."

"Lafın gelişi, Harry. Tabii ki pencerem yok. Konteynerdeyim."

"Esasında, konuyu açmak istememiştim Harry. Kafatasçı'nın ırk öğrencisi olmuşsun diye duydum..."

"Irk gizemine gerçekten inanıyorum ve bana bu fırsat verildiği için mutluyum. Umarım bir gün katkı sağlayabilirim."

"Ben şahsen bu ırk mevzusuna pek meyilli değilim ama olsun. Muazzam bir ırkçı olmakta sorun yok, Harry." Koltuğuna daha da gömülüyor.

"Seni temin ederim ki bunu benimle rahatça paylaşmandan çok memnun oldum. Büyük ve tuhaf bir organizasyonu idare ediyorum. Herkese kapımız açık. Türlü türlü insana."

"Evet, çok fena ırkçıyım. Kafamın içi sürekli bunlarla dolu."

"Maalesef bunu doğrulayabilirim. Partnerim katiyetle demode görüşlere sahip."

"Taktik icabıydı o, bir şekilde içeri girmem lazımdı. Artık ırkçı falan olmuş değilim."

"Tabii, Harry, tabii! Artık muhteşem bir ırkçı falan olmadın. Merak etme, kimse duymayacak." Sana göz kırpıyor.

"Oradaki ırk mevzularını kimse bilmeyecek, Harry. Irk çılgınlığınla ilgili benden laf çıkmaz. Meselenin ne kadar ateşli olduğu bahsi Martinaise'den çıkmayacak."

Zihninde Revachol haritasını görebiliyorsun. Martinaise'den dışarı doğru düzinelerce kırmızı ok çıkıyor. Şehir boyunca hareket ediyor.

"Ben ırk öğrencisi değilim, sadece anlattığı bazı şeyleri dinledim."

"Harry, emin ol ben çok iyi bilgi alan biriyim. Bütün gerekli bilgileri ben genellikle isteme ihtiyacı duymadan önce alıyorum."