Konuşma · EVRART CLAIRE

"Seni bilgilendirmek ve eğlendirmek beni daima mutlu eder, arkadaşım." Kahvesinden bir yudum alıyor. "E, aklında ne var?"

"Asılmış adamın öldürülmesi talimatını sen mi verdin?"

"Talimat mı? Onu benim adamlarımın öldürmediğini biliyorsun. Söylemişler işte, denk gelmiş. Bu işleri biliyorsun, kimse ilk adımı atmaz. Adamın ölmesini isteseydim kendim yapmam gerekirdi. Bu iş içinse fazla şişkoyum."

"Neden o kadar şişkosun?"

"Sormana sevindim. Bende tip 2 diyabet var çünkü ben ve kardeşim Edgar çocukken annem bize şeker ve yağdan başka bir şey yedirmemiş."

Parmağını sana doğru sallıyor. "İyi de etmiş çünkü bu beni çirkin yaptı. Çirkin insanlar, Harry, siyasette çok daha başarılıdır."

Bu doğru. Güzel insanlara kimse güvenmez.

"Tamam, başka bir soru sorayım."

"Dinliyorum, Harry."

"Onun ölümünden sen ne fayda sağlıyorsun?"

"Tabii ki bir savaş."

"Peki ya savaştan ne fayda sağlıyorsunuz?"

"Zafer, Bay Kitsuragi. Kazanacak zaferim var. Wild Pines Grubu ile bir savaş başlatacağız ve onlar daha savaş olduğunu bile fark etmeden kazanacağız."

"Eğitimli askerler onlar. Adamların için korkmuyor musun?"

"Harry, biz 1 kişiye 1500 kişiyiz. Ve bu sadece Martinaise. Revachol'daki bütün sendikaları ve kamuoyu da yanımıza aldığımızda iki adamın hakkından gelebiliriz. Veya 15 adamın. Hatta 50 adamın."

"Ne kadar fazla adam gönderirlerse o kadar kötü görünecekler. O askerleri işe alarak büyük hata yaptılar. Yabancı askerleri kimse sevmez. Solcular nefret eder, faşistler nefret eder, hatta merkezciler bile uygunsuz bulur."

"Bunun grevle nasıl bir bağlantısı var?"

"Harry, grev falan yok, sadece savaş var. Sınıf savaşı. Ya da ekonomi terimleriyle şafak baskını. Ya da..." Durup çenesini ovalıyor. "Şafak baskınında şirkete yine de ödeme yapılıyor muydu? Biz yapmayacağız da."

"Hiçbir şey vermeyeceğiz. B Terminali'ni ellerinden alacağız. Yolları, geçitleri, konteynerleri, o kocaman vinci... Hatta kahve makinesini bile. Her şeyi halk için alacağız ve Wild Pines'ı sikip atacağız."

Sikip kelimesi ağzından ateşlenen bir mermi gibi çınlıyor. Pek sık küfreden biri değil.

"Yani Joyce'u bu yüzden mi içeri almadınız?"

"Evet. Ayrıca o cüce Gaumont'a da o yüzden yol verdim. Fazla iyi biriydi. Onu bütün bunların içine atamam. Ayrıca Gaumont buraya nasıl gelebileceğini biliyor. O kadın ise memesiyle götünü bile ayırt edemez. Hiç şansı yok."

"Planlarını bana neden anlatıyorsun?"

"Çünkü biz arkadaşız Harry! Ayrıca, artık önemi yok. İstersen gidip ona anlatabilirsin, olayların gidişatı değişmez. Ciddi bir avantajla başladık."

Kılıç balığı saate bakıyor ve başıyla onaylıyor: "Başladı bile."

"Ne?"

"Memesiyle götünü ayırt edemez. Yerel bir deyiş."

Aslında, hayır, değil.

"Joyce'u bu yüzden mi buraya almadın?"

"Evet, herkes onlardan nefret eder. Belki koyu liberaller hariç. O ben oluyorum."

"Sen koyu liberal değilsin, Harry. Hadi oradan. Aptallık etme." Sıcacık gülümsüyor.

"İki tane Serai dev eşek arısının koca bir arı kolonisine neler edebileceğini duymuş muydun hiç? Yok ediyorlar."

"Duydum. Harika bir hikâye, Harry." Başıyla onaylıyor. "Sen de arı kolonisinin dev eşek arısını nasıl öldürdüğünü duydun mu? Üzerine üşüşüp çepeçevre sarıyorlar, ta ki muazzam bir sıcak çarpması geçirip ölünceye kadar."

Memnuniyetle kollarını kavuşturuyor, eşek arısının iç sıcaklığının nasıl yükseldiğini düşünüyor.

Arıyı dış kabuğunun içinde canlı canlı pişiriyorlar.

"Evet ama savaştan ne fayda sağlıyorsun?"

"Zafer, Harry. Kazanacak zaferim var. Wild Pines Grubu ile bir savaş başlatacağız ve onlar daha savaş olduğunu bile fark etmeden kazanacağız."

"Ben vermedim, Harry." Enerjik bir şekilde başını iki yana sallıyor. "Fakat ölmüş olmasından çok ama çok memnunum."

"Sendikada kaç kişisiniz?"

"2372," diyerek hemen cevap veriyor. "Bir de ben, tabii."

2373, Revachol'daki bir işçi birliği için hatırı sayılır bir rakam.

Hepsinin de motivasyonu yüksek. En azından senin gördüklerinin.

"Sana belirli sendika üyeleri hakkında soru sorabilir miyim?"

"Artık belirli sendika üyelerini geçtik. Büyük Dava zamanı." Gözleri parlıyor. "Burada Revachol'un geleceği söz konusu, Harry."

"O iş için Leonard'ı darlayabilirsin." Kapıya işaret ediyor. "Bu konularda gevezelik etmeye bayılır. Fakat ben Büyük Dava modundayım, Harry."

Artık farklı bir hâli var. Daha enerjik. "Büyük Dava" modunda daha canlı.

"Asılmış adamı kim öldürdü?"

"Hiçbir fikrim yok. Kendi annesinin bile öldürmek isteyebileceği bir tip. Adamı bulursan ona Evrart Claire'den kocaman bir öpücük ver. O olmasa başaramazdık."

Gerçekten bilmiyor.

Adam, ha?

"Erkek olduğunu nereden biliyorsun?"

"Bilmiyorum. Dedim ya, kendi annesi bile olabilir... Sendikadan birinin yapmadığına eminim. Belki mafyadır... ya da belki gizli sosyalist olduğu için kendini öldürmüştür? Gerçekten bilmiyorum."

Gerçekten bilmiyor.

"Postaya verdiğim belgedeki ince ayrıntı neydi? Bit yeniği neydi?"

"İnce ayrıntı yok, Harry." Öne eğiliyor. "Ama umarım ki bütün o inşaat gürültüsü ve sokağın kapatılması bazı insanları taşınmaya teşvik eder. O kargaşa bir yıl sürdükten sonra kim taşınmaz ki?"

Ah... Evet, gürültü işe yarar. Korkunç olacak.

"Taşınacakları zaman da..." İşaret parmağını kaldırıyor. "Gidecek güzel bir yerleri olacak. Şu anda döner kavşak yakınındaki binaları uygun fiyatlı işçi saraylarına dönüştürme üzerinde çalışıyorum."

Sarayların büyüklüğünü göstermek için ellerini gururla açıyor. Saraylar çok büyük.

"Yani köyün sonu iyi olmayacak," diyor teğmen sertçe.

"Oradaydın, etrafı gördün. Çorak bir arazi, geriye hiçbir şey kalmamış. Fakat beni iyi dinle, Harry." Yumruğunu masaya indiriyor, kahvenin biraz dökülmesine sebep oluyor. "Orayı sıfırlayacağız."