Konuşma · KURUKAFA CINDY

Bu kadar içtenlikle konuştuğunda sesi bir farklı geliyor. Bir şekilde daha yaşlıymış gibi.

Bu konuya girmesek daha iyi.

Zaten hiç kabullenmezdi.

Onun bu hayalinde karşılıklı menfaatleri olan organizmalarsınız. Sokaklarda küf gibi büyüyorsunuz.

Kurukafalar'ın bu iş birliği sevdası nedir? Batı Revachol'un şiddete meyilli en nazik sokak çetesi olabilirler.

Çetenin iyi bir temsilcisi değil muhtemelen. Ya da belki bu Kurukafalar çeteden ziyade bir sanat hareketidir.

"Kurukafalar çok havalı. Ben de Kurukafalar'a katılabilir miyim?"

"Hiç şansın yok! Ama yine de mahalleyi canlandırmak üzere üstüne düşeni yapabilirsin."

"Peki. Nasıl olacakmış?"

Komplo kurarcasına bakışlar atıyor, sonra parmağını dudağına bastırıp gözlerini kısarak gökyüzüne bakıyor. Sanki uzaklardan bir şey duymaya çalışır gibi.

"Sessizliği fark ettin mi? Arada sırada Jamrock'ta bir yerlerde bir silah sesinin havayı deldiğini duyabilirsin. Ama Martinaise'de? Silah yok, siren yok. İnsanlar sıkıntıdan ve rehavetten çürüyor."

"Burası bir türbe. Burayı kırmızıya boyayacağız. Biz gürültüyü getireceğiz, siz de sirenleri getireceksiniz."

"Ama gerçekten Kurukafalar'ın bir üyesi olmak istiyorum."

"Belki de sadece Kurukafa dayanışması sebebiyledir."

"Selam söyleme kısmını ben uydurdum. Ama onlarla konuştum."

"Doğrudur. Hepiniz yalancısınız. Onlar çok tatlı çocuklar ama değil mi? Benim tatlı Kurukafa özentilerim. Hiç aramıza kabul edilmeyecekler. Ama doğru yoldalar."

"Bence senden korkuyorlar."

"Kömür deposunda biraz uyuşturucu buldum. Senin mi?"

"Olabilir. Sert mal. Bu trene atlayacaksan ufak patilerinle sıkı tutunsan iyi olur."

Nöronları yanıyor olmalı. Sıcak, gördüğü her şeyde dalgalar ve daireler oluşturuyor... en çok da resminde.

"Seni içeri almam gerekiyor evlat. Uyuşturucu bulundurma gerekçesiyle."

"Ancak onlar benim değil ve beyanımı doğrulayacak birçok tanığım var."

Bu savaş vaktine değmeyecek. Bırak şımarık küçük hanım ne yapıyorsa yapsın.

"Her şeyi... sanatımsı görmeni mi sağlıyor?"

"Gerçekten de dünyaya sanat gözüyle bakmak için kafamın güzel olması gerektiğini mi sanıyorsun? Zavallı hayal gücü kıt köpekçik. İyi ki dünyayı senin gözlerinle görmüyorum."

Sanat işini boş versene kral. Bütün olay kafanın güzel olmasında.

"Sarsıntılı yolculukları severim. Ben nereden uyuşturucu bulabilirim?"

"Üzgünüz, ancak şu anda düşürmeye çalıştığınız tuzağa atlamıyoruz. Lütfen daha sonra tekrar arayın. Teşekkürler." Kendi şakasına gülüyor.

"Gerçekten istiyorsan da kusura bakma," diye fısıldıyor, "Artık radyasyon ilacı kullanmıyorum. O yüzden nereden alabileceğini bilmiyorum."

"Bunları nereden aldın o zaman?"

"Boogie Caddesi'ndeki bir adamdan. Porta Rosa'da. Gece yarısından sonra oraya gidersen aradığın her türlü acayip şeyi bulabilirsin. Halk Yığını emektarları zulalarını satıyor."

Sana söylediğine anında pişman oluyor... ama iş işten geçti.

"Sokak hayvanlarına duyduğum şefkate tüküreyim," diye düşünüyor muhtemelen. Verdiği bilginin işe yaramaz olmasını umuyor.

"Cindy, biraz boyaya ihtiyacım var. Bir de fırçana."

"Ne için?"

"Renovasyon yapıyorum. Sıkıcı ama gerekli bir iş."

"Ama sıkıcı demek. Benim güzel fırçamı etrafa sıkıcılık yaymak için kullanamazsın."

"Sanat. Sanat için işte, tamam mı?"

"Sanat için diyorsan... Ama..." Gözlerini kısabildiği kadar kısıyor. "Ne tarz bir sanattan bahsediyoruz?"

"Açıkçası, henüz bir şey düşünmedim. Ama eminim bulurum bir şeyler."

"O zaman siktir git kendi fırçanı bul."

"Göreceksin. Herkes görecek ve titreyecek."

"He he... Pek heyecanlanmıyorum köpekçik. Eline yüzüne bulaştıracak gibi görünüyorsun. Hem de... elini attığın her şeyi," diye hemen ekliyor.

"Bir adamın hayallerini böyle yıkmak... Umarım mutlusundur."

Alaycı bir şefkatle "Sıkma canını köpekçik," diyor. "Sanat gerçekten de sana göre değil sanırım. Çünkü senden bir bok olmaz. Hayatta da. Her konuda da."

"İyi. Fırça yok o zaman. Sorun değil."

"İçinden ağlayacak gibisin, değil mi köpekçik?" Aşağılarcasına homurdanıyor. "Zavallı. Pes et gitsin, sanat sana göre değil."

"Büyük sanat. Art DeLuxe. En sanatsal, en çığır açıcı, en..."

"Orada dur köpekçik," elini kaldırıp araya giriyor. "Hiçbir fikrin yok, değil mi? Fikrin de yok, fırçan da yok. Hadi siktir git."

"Her şey üzücü falan ve buna karşı sanata ihtiyacımız var. Ver fırçayı işte."

"Senin tek derdin yıkıklığını göstermek, mesaj vermek falan değil. Boktan sanat yapıp kendimi suçlu hissedecek değilim."

"Kıyamet yaklaşıyor. İnsanları uyarmalıyım."

"Ben burada ne yapmaya çalışıyorum sanıyorsun... daha iyi bir gelecek için duvar resmi mi? Gerçekten ne için ihtiyacın var?"

"Otomobilim için. Sivil polis oluyoruz."

"Pol‑itlerin dürüst, namuslu vatandaşları kandırmasına yardımcı olmam. Antisosyal unsur değilim ben."

"Orijinal sanat eserleri arıyorum. Sende bir şeyler var mı?"

"Hayırdır? Köpekçik kıpır kıpır bir kampanyayla sanat pazarına mı girmek istiyor?" Gözleri parlıyor. "Dikkat et de açık artırmada satılıp kelleyi kaybetme!" Başparmağıyla boğazında bir çizgi çekiyor.

Teğmen, ağzından çıkacak kelimeleri merakla bekleyerek duruşunu düzeltiyor.

Vukuat, vuku buluyor!!

Bir performansa mı şahit oluyoruz acaba? Uyum sağlayın.