Konuşma · KURUKAFA CINDY

Sakin ol, hepsi kızın imajının bir parçası.

Kimse bir polis memuruyla bu şekilde konuşamaz. Küçük hanıma haddini bildir.

Korkusuzca sana dik dik bakıp cevap bekliyor.

(Kafeste kapana kısılmış bir köpek taklidi yap.) "İmdat, çıkarın beni. ÖLMEK istemiyorum!"

"Hop! Sakin ol be adam. Satın alabileceğin sanat eserim falan yok. Öf be, neymiş ya."

"Grafitinin sokakta olmasının amacı herkesin görebilmesi. Ücreti yok, herkes için dışa vurum."

Onu ikna etmenin bir yolu olmalı... Herkesin bir fiyatı vardır.

Unut şu kamu sanatını. Özel ve ezoterik bir parçası vardır illaki. O hayat verene kadar ona eziyet eden bir şey.

Ama nasıl geçiniyor? Nasıl başını sokacak bir yeri olabiliyor? Zor olmalı.

Onun için önemli olan tek şey ortamdır eminim. Onu Saint‑Batiste'teki birkaç entel dantel jet sosyete mensubuyla tanıştırabileceğini söyle. Kadınlar tuvaletinde kokain falan da çekerler.

"Peki, oyun oynamayı bırak, fiyat ver. Seni zengin ve başarılı biri yapabilirim."

"Fiyatım yok. Kendimi satacak olsam Porta Rosa'ya giderdim. Ya da daha da iyisi, seni yanıma alıp arkadaşlarıma pazarlardım."

"Senin gibi havlayan bir köpeği ellerine geçirmekten çok memnun olurlardı," diye tıslıyor. "Seni eğitip uslu bir köpüşe çevirirlerdi. Şimdi siktir git! Fikrimi değiştirebilecek hiçbir şey teklif edemezsin."

Teğmen kendi kendine "Harika, ilgilenmiyor," diye mırıldanıyor. "Bu küçük yan görevi kenara koymak için bir sebep daha."

"Partnerin anlıyor bak laftan. Sizin için yapamayacağım başka bir şey var mı beyler?" İkinize de sinsi sinsi gülümsüyor.

"Bana bir eser satarsan seni birileriyle tanıştırabilirim. Ücretsiz şarap, ünlüler, biraz koko..."

"Burun şekeri için kendimi satacak olsam Porta Rosa'ya giderdim. Ya da daha da iyisi, seni yanıma alıp arkadaşlarıma pazarlardım."

"Kişisel bir şeylerin yok mu? Bana en kavramsal şaheserini göster."

"'Kişisel' benim tarzım değil, siz manyaklar bunun peşindeyseniz bilemem. 'Ben' olmak ne demek diye kendime dönüp ürettiğim eserlerim yok."

"Kimsenin umurunda değil. Benim değil en azından. Hadi hoşt, pol‑it! Fikrimi değiştiremezsin."

"Bütün sanatın ücretsizse nasıl geçiniyorsun?"

"Buna geçinmek mi diyorsun?" Etrafını gösteriyor. "Etrafına bak it adam, hepimiz kaldırımlarda can veriyoruz."

Burası çürümüş olabilir... ama en azından o buraya ait.

"Bunu duyduğuma üzüldüm. Şahit olduğun dehşeti yalnızca hayal edebilirim."

"Şahit olduğun dehşeti yalnızca hayal edebilirim," diye tiz bir sesle seninle alay ediyor. "Ben senin Kanal 8'de yayımlanacak hayır işin değilim. Hoşt! Burada kimsenin kurtarılmaya ihtiyacı yok."

Yakınlarda boğuk bir havlama sesi, iki dev kaçak binanın arasında duran bir sokaktan hızla ilerliyor. Artık oradan kimse geçmiyor ama nemli havada yakınından geçenlerin burun delikleri hâlâ iğrenç gazohol ve yanmış saç kokusunu alabiliyor.

(Zorlama.) "Peki, peki. Vazgeçiyorum."

"İyi karar, köpekçik." Kendinden memnun, gülümsüyor.

"Bana içini aç. İzin ver söyleyeceklerini duyayım."

"Siktir git lan." Bir kahkaha patlatıyor. "Bu 'birlikte atlatalım bunları' lafları bende işe yaramaz. Özellikle de bunu söyleyen bir pol‑itse!"

"Ama buradayken evde hissediyorsun, değil mi? Hem gidecek başka yer de yok."

Güçlü bir rüzgâr kıza çarpıyor. Sonra kız bağırıyor, "Ee, pol‑it? Benimle alay mı edeceksin şimdi? Bunu dinleyecek değilim."

"Bir gün biri gelip seni bu pislikten kurtaracak."

"Nasıl yani, senin kıytırık iş teklifin gibi mi? Boktan hayat hikâyemdeki dönüm noktası mı olacaksın? Yukarıdan gelen bir peri misin?"

"Ben daha zorlu bir şeylerin peşindeyim. Sonuçta Diplomalı Sanat Eleştirmeniyim."

"Seni pol‑it sanıyordum." Ellerini başının üzerine götürüp köpek kulaklarına benzer bir şekil veriyor.

"Polislik de sanat eleştirmenliği de analitik yetenek ve bilgiye dayalı karar verebilmeyi gerektirir."

"Uuu, küçük köpekçik büyük sözler de edermiş. Ne güzel bir çoban köpeği olabilecekken kafanı bu sanat sepet işleriyle doldurmuşsun."

"Kusura bakma, havalı diploman olsa bile bana teklif edebileceğin bir şey yok."

"Evet, pol‑it olabilirim ama pol‑it olmanın temeline inip anlamını analiz etmeye biz karar vereceksek."

"Hayır, ben bir Sanat Polisiyim. Orijinal estetik uğruna verilen hararetli savaşta tembellik kaynaklı eserlerin peşine düşüp yakalıyorum."

(Geri adım at.) "Bu bir... vukuat mı?"

"Ben 'vukuat' falan bilmem, ben iz bırakmayı severim." Seni yaralamaya hazırmış gibi sana bakıyor, sonra da bakışlarını duvardan akan kırmızı boyaya çeviriyor.

"Ben pol‑it değilim. Kanun benim. Sattığın eserleri göster yoksa üstünü ararım."

Sakin ve ihtiyatlı sesiyle teğmen, "Hayır, bugün kimsenin üstünü aramayacağız," diye düzeltiyor.

Sözleri söylemesi kolay ama yerine getirmene izin vermiyor.

"Bana bunlarla gelme. Hiçbir şey yapamazsın bana. Patilerinle dokunamazsın bile."

"Peki. Her neyse. Bu seferlik bir şey yapmıyorum sırf sanatına ilgi duyduğum için."

"Tüh tüh, kuçu kuçu seni, sanatımı satmıyorum ben. Grafitinin sokakta olmasının amacı herkesin görebilmesi. Ücreti yok, herkes için dışa vurum."

"Müthiş, bütün bunlar imajına çok uygun. Yarattığın bu küçük karaktere bayıldım."

"Şunu hemen kesmezsen bu 'küçük karakter' seni patilerinden asacak. Ben para için sanat yapmıyorum."

"Hayırdır? Köpekçik sanat pazarına mı girmek istiyor?" Gözleri parlıyor. "Dikkat et de açık artırmada satılıp kelleyi kaybetme!" Başparmağıyla boğazında bir çizgi çekiyor.

"Asılmış adamın zırhına ne olduğuna dair bir şey biliyor musun?"

"Kömür deposundaki yatak senin mi?"

"Uuu. Adresimi bulmayı geçtin bir de en büyük sırrımı da öğrenmişsin. Evet, maden işçisiyim."

Kömüre bulanmış gibi görünen gözleri var gerçekten.

"Gerçekten mi? Maden işçisi misin?"

"Evet. Bir maden kuyusunun üzerime çökmesini umuyorum ama nedense hiç olmuyor."

"Gerçek bir evin yok mu?"

"Böyle bir şehirde kimin var ki?" diye etrafa efkârlı bir şekilde bakarak cevaplıyor.