Konuşma · KURUKAFA CINDY

"O kadar mı? Pekâlâ. Bir reál bile önemli." Resmi sana veriyor.

"Ne kadara satarsın?"

"67.000 reál. Bir de gümüş bir tepsi üzerinde kellen."

Unutma, bu sanat veya sanatçıyla ilgili değil. Bu gereksiz alışveriş aşırı varlıklı olduğunu gösteriyor. Duvara dümdüz para asmaktan ziyade sanat eseri asmak insanı daha zevkli gösteriyor.

Seni kışkırtıyor olabilir ama özünde hiç ümidi olmadan zar zor geçinen bir sanatçı o. Verebildiğin kadar paraya ihtiyacı var.

Ucuza kapatmaya çalış. Sefiller zorluklara göğüs germeye alışıktır.

"Göster bakalım." (Yakından incele.)

Elini uzatıp eseri incelemene izin veriyor. Yüzeye çapraz bir şekilde benek benek üç kırmızı boya atılmış. Aynı çıkış noktasından çeşitli renkler ufak noktacıklar hâlinde yayılıyor.

"Ee, köpekçik, ne diyorsun?" Neredeyse alay edercesine konuşuyor, tepkini bekliyor.

Bu deha ürünü fırça darbelerinde bir gerilim var, eseri inceleyenlerle bir diyaloğa girme, onları kışkırtma arzusu var. Şey üzerine bir tefekkür mü yoksa... Sein und Nichtsein?

Daha önce de dediğim gibi, bu bir palet. Başka bir olayı yok.

Boya damlalarının açısı, tuvale tabancadan çıkar gibi bir kuvvetle atıldıklarını gösteriyor.

Mürekkep lekesi testlerinden biri. Kutsal olanla bağ kurmak için bir davet.

"Açıkçası pek bir fikrim yok."

"Tabii ki yok. Ne diye uğraşıyorum ki? Sökül paraları!"

"Anlıyorum... Kan pıhtısı formunda bozuk paralar, nabız gibi atan bir eşiğe adak olarak sunuluyor. Ama anlamı ne?"

"Bu bir işaret! Sökül paraları yoksa şeydeki korkunç canavarı kızdıracaksın... ne demiştin?" Aslında biliyor, sadece abartmak istiyor. "Eşikteki. Dikkat et, köpeklere karşı zaafı varmış diye duydum."

Hıh, doğaçlama yetenekleri geliştirilebilir. Rezil bir performanstı bu. Korkmamız mı gerekiyordu? KİMSENİN KORKTUĞU YOK!

"Sadece bir boya paleti."

"Hadi ya." Tam vazgeçecekken son anda fikrini değiştiriyor. "Ama aynı zamanda da sanat. Kavramsal bir illüzyon. Hem araç hem de sonuç."

Araç mı? Belki de iyi bir noktaya parmak basmıştır. Sporcular da aynı anda hem araç hem de sanatçıdır, vücutları tek bir amaç uğruna yontulur.

"Burada biri öldürülmüş. Beş milimetrelik kalibreyle, çok yakın mesafeden."

"Evet, sanatsal bütünlüğüm öldü." Ciddi mi değil mi anlamak imkânsız.

Ciddi. Sergilediği davranışlara rağmen bu oyunu oynamak onu eğlendirmiyor. Sanata ve sanatla olan özel ilişkisine önem veriyor.

"Olmakla olmamak arasındaki belli belirsiz boşluğu keşfediyorsun. Marifet gerektiren bir karşıtlık."

"Evet, neyse işte, Sanat Polisi." Yüzünde geniş bir tebessüm beliriyor. "Boşluklar, bedenler falan filan. Yükle jargonu!"

"Evet, neyse işte." Yüzünde geniş bir tebessüm beliriyor. "Boşluklar, bedenler falan filan. Yükle jargonu!"

Bir palete benziyor. Boya karıştırmak için kullanılan bir plastikten fazlası değil.

"Bunun için imza eserlerinden biri diyebilir misin?"

"İmza mı? Tabii derim. Boyalı bir fırça elimdeyken hapşırdım. Boya tuvale sıçradı. Ta taa! Daha iyi bir imza olamaz."

Sanatçı olmak için gereken tek şeyin bu olduğunu mu düşünüyor? Onu kendi tarzıyla alt et. Eseri sahiplen.

"Bu iğrenç."

"Diyene bak." Seni baştan aşağı süzüyor.

"Yaratıcılık sürecinin kıymetli tesadüfleri üzerine enfes bir yorumlama."

"Öyle diyorsan öyledir. Bana göre bu eseri trigeminal sinirim yaptı."

(Burun kıllarından en uzununu gıdıkla.)

Hayatındaki en büyük hapşırığın birikerek yüzünün ortasına doğru ilerlediğini hissediyorsun...

"Ee, ne yapıyorsun?" İğrenmiş görünüyor, yüzünün her bir kısmı hissettiği hoşnutsuzluğu en belirgin şekilde ifade etmek için yarışıyor gibi.

Teğmen tuhaflıklarının bir yenisine daha kaşlarını çatıyor.

"Hiçbir şey. Hiçbir şey! Ehm..." (Hâlâ mümkünken hapşırığı durdur.)

"Ben de bir sanatçıyım." (Burun deliklerin istemsizce açılıyor.)

Başını arkaya eğiyorsun, gözlerini kapatıyorsun ve öne doğru bütün gücünle patlamaya hazırlanıyorsun...

Kız darbeye hazırlanırken paltosu başının üstünü kapatıyor.

Teğmen çaresizce başka bir mendil arıyor.

Hapşırık öncesi gerilim inanılmaz bir noktada.

Burun deliklerinin kenarlarına tutunan mukus sevinç çığlıkları atıyor. Bütün kokular dünyayı terk etmiş, burun deliklerin gıdıklanmaya çok müsait parçacıklar için rüzgâr tüneli hâline gelmiş gibi.

"AAAAAH..."

Ama arkası gelmiyor. Hafifçe nefes veriyorsun. Sümük yok, haykırma yok. Bitiyor. Öylece.

Belki gerçekten de herkes sanatçı değildir.

"Bu kadar mı?" Rahatlamış görünüyor. "Burnunla oynamayı bırak da şu işi halledelim, sen de kokuşmuş kulübene geri dön. Resmi hâlâ istiyor musun istemiyor musun?"

Teğmen çaresizce bir mendil arıyor.

İlginç. Asıl bilmek istediğim şey... bu yeni tarza ne isim verdin?"

"T-ATAK."

"Demek bunu hapşırarak yaptın. Gerçekten olağanüstü... bir dâhi olduğunun bariz işaretleri!"

"Ben de öyle dedim köpüş."

"Gerçekten mi? Para içinde yüzen aptal bir köpeği sömürme şansını elinin tersiyle öylece itecek misin?"

"Bla bla. Ben satılık değilim, pol‑it." Rezil teklifin karşısında neredeyse hayal kırıklığına uğramış gibi görünüyor.

Ne kadar çabalarsan çabala büyükanne gibi giyinen genç bir asinin senden ne isteyebileceğini anlayamıyorsun. Kesinlikle çiçek çikolata seven bir kız değil.

Sen orada sessiz ve bihaber dururken Cindy tırnaklarındaki kirleri çıkarıyor. Başını kaldırmadan "Sorunu sor ya da toz ol, pol‑it," diyor.

Aşağılamak yetmedi mi? Ona bir şey teklif etsen nasıl olur... Mesela bir iş?