Konuşma · KURUKAFA CINDY

"Çocuğun var mı? Çünkü şu an dünyanın en üzgün babası gibi görünüyorsun."

"Ama neyse ne, al fırçayı. Zaten yakıt kalmadı." Boya fırçasını önüne bırakıyor.

"Üzgünüm ama tekrar söylüyorum. Lütfen fırçayı bana ver."

(Temas kurmayı dene.) "Selam, bacım. İki dakika politika konuşalım mı?"

"Sen politikadan ne anlarsın ki?" Şüpheyle gözlerini kısıp sana bakıyor.

"Burnum senin de bir komünist olduğunu söyledi. Güçlerimizi birleştirmeliyiz."

"Bak sen. Ne de iyi koku alıyormuşsun öyle..."

Koku alma departmanın, bu sorgulamanın seni götürebileceği yerler konusunda hiçbir sorumluluk kabul etmediğini bilmeni istiyor.

"Tabii. Bu ideolojik konulardan konuşmaya bayılan birini tanıyorum. Sen Steban'ı arıyorsun."

"Steban kim?"

"Doğru bir komünist. Aşırı havalı ve çok gizli toplantılar yürütüyor."

"Şu 'Steban' beyaz ceketle etrafta dolanır mı hiç?"

"Olabilir."

"Onu bulmama yardım edecek misin?"

Bir süre düşünür gibi yapıyor. "Hayır."

Teğmen bu sonucun son derece bariz olduğunu belli edercesine, fark etmeden iç geçiriyor.

"O zaman pes edeyim ben en iyisi. Bir şey istediğim gibi gitse şaşarım zaten."

"Of, dünyanın en üzgün köpeği misin başımıza..."

Lafı geçmişken, "Dünyanın En Üzgün Köpeği" Moritz Metzger tarafından yazılmış ve resmedilmiş popüler bir Gottwald çocuk kitabının da adıdır. 26 yılında çocuk edebiyatı dalında seçkin bir ödül olan Kritikerpreis'i kazanmıştır.

"Öf, peki, yardım ederim. Ama önce ben senden bir şey istiyorum..."

Kız ipleri eline aldı patron. Ve öylece bırakacak gibi durmuyor.

"Nedir?"

Kızın yüzünü muzip bir gülüş kaplıyor.

Gülen bir kurukafa. Ölümüne eğlence. Bunun sonu kötüüüü...

"Benim için havla, köpekçik. Sadece bir seferliğine."

"Hadi ama, devrimci kardeşine böyle mi davranılır!"

"Tabii. Küçük kardeşime tam da böyle davranıyorum."

(Zevkle.) "Hav, hav!"

"Vay be. Beklediğimden kolay oldu. Sanki bunca zamandır bunu yapmak istiyormuşsun gibi..."

Serin, karamsar bir his içine yayılıyor. Bu kadar çabuk boyun eğmene gerek olmadığını fark ediyorsun.

Teğmen tabii ki etkilenmedi.

"Steban'la tanışma konusunda gerçekten ciddisin. Aslında biraz dokunaklı."

"Steban'ın grubu yalnızca geceleri buluşuyor, bu dairelerden birinde eski bir odada. Şanslısın, haftalık buluşmaları bu gece."

"22.00'den sonra burnunu sokarsan onları bulabilirsin."

"Bir saniye, burada yaşamıyorsam dairelere nasıl gireceğim?"

"Küçük köpek beynini kullan. Eminim birileri seni içeri alır..."

Ama o almayacak.

"O kişi ben değilim ama."

"Hmm, neden 'ama' diyecekmişsin gibi hissediyorum..."

"Ah, akıllı köpekçik, çünkü diyeceğim..."

"Bak, Steban biraz paranoyaktır. Casusları ve o tarz kişileri uzak tutmak için aşırı gizli parolaları falan vardır. Buluşmaya parolasız giremezsin."

"Öhöm..." Teğmen boğazını temizliyor.

"Kişisel uğraşınızı bölmek istemem ama Mañana'nın kulak misafiri oldum diye bahsettiği sözle bir ilgisi olabilir."

"Ah, doğru. İyi hatırladın Kim."

Teğmen başıyla onaylıyor.

"İki pol‑it kafa kafaya verince böyle oluyor demek ki..." Biraz bozulmuşa benziyor.

"Neyse yeter. Hadi hoşt artık." Sarkan eliyle uyuşuk uyuşuk kış kış hareketi yapıyor.

"Çok aptalca bir düşünce. Böyle bir şeyi düşündüğün için bile utanmalısın."

"Haklısınız. Aptallık ettim. Bir daha olmaz dedektif."

"İtler arası çatışma. Çok havalı..." Bir anlığına gözleri parlıyor.

"Arada bir partnerini dinlemelisin. Senin kadar kalın kafalı değil o."

"Tam dilimin ucundaydı."

"Tabii öyledir dedektif. Böldüğüm için affedersiniz." Teğmen kendi kendine gülümsüyor.

Hayır, değildi. Olsa söylerdin. Aslında senin çıkarım güçlerinin çok ötesindeydi.

"Bir dakika, ne sözü?"

Teğmen defterine danışıyor. 'Dobreva ve Abadanaiz'i hatırla'."

Bir saniye, boiadeironun bahsettiği kodlarla bir ilgisi olabilir mi?

"Ama bana söylemeyeceksin, değil mi?"

"Neden söyleyeyim ki? Öyle çok sıkıcı olurdu."

Önemli değil. Onun söylemesine gerek yok, sen zaten biliyorsun.