Sarı plastik bir kubbenin altında metal bir ankesörlü telefon var. Ahizeye baktıkça…

Sarı plastik bir kubbenin altında metal bir ankesörlü telefon var. Ahizeye baktıkça dudağının ucuna acı, iç sızlatan bir tat geliyor.

Hayat boktan.

10 sent at ve rastgele bir numara çevir: 005-24-03-155.

Arıyor...

Hâlâ arıyor...

Bir şeyler ters gibi hissediyorsun. Bunu yapman gerektiğine emin misin?

Ses kesiliyor. Biri telefonu açıyor.

"Pierre? Pierre, sen misin?" Bir kadın sesi, yaklaşık 100 yaşında gibi.

Pierre olmadığını söyle... Böyle olması daha iyi gibi. (Nedenini bilmiyorsun.)

"Evet, benim... Pierre."

"Beni arayacak vakti bulman çok güzel! Bazen çok yalnız kalıyorum. Hayvanlar bile öldü."

"Yanında insanlar varken de yalnız kalıyorsun."

"Pierre olduğuna emin misin? Sesin farklı... Ben... orada... kasımpatı..."

Sesi beyaz gürültüde kayboluyor. Ses, sahile vuran dalgalar gibi giderek yükselirken arama aniden kesiliyor.

Kötü bir hisse kapılıyorsun. Teğmen Kitsuragi seni duydu mu diye bakıyorsun. Neyse ki duymamış.

"Ne tür hayvanların vardı?"

"Bu iyi... değil."

"Hayır, Pierre değilim."

"Pierre ile ilgili bir haberin var mı?"

"Evet, Pierre öldü."

"Yazık... Ne yazık ki cenazeye gelemeyeceğim. Ben... orada... kasımpatı..."

"Pierre kim?"

"Kız kardeşimin torunu. Gençliğinde beni ziyaret ederdi... İyi bir delikanlıydı..."

"Peki o zaman kimsin sen? Bir tür satıcı falan mı? Modern ürünler çöp. Zaten param da yok. Ülkemize yaptığınız şeylere çok yazık..." Kadın inliyor ve telefon hatları da onunla birlikte inliyor.

"Hayır, ben bir polis memuruyum."

"Polisine de... Sana da..."

"Bir satıcı değilim, rastgele bir numarayı arıyordum ve sana denk geldi."

"Çünkü biz lider olmak için yetiştirildik. Senin sesindeki sıradan ya da karışık gen tonunu duyuyorum."

"Arayan keşke Pierre olsaydı... İyi akşamlar şakacı."

Bağlantı kesilme sesi.

"Ben kim olduğumu bilmiyorum... Sen kimsin?"

"Bir barones idim."

Duraklama. Diğer taraftan ses yok.

"Bana ve parama dokunamayacaksın!"

Telefon kapanıyor.

"Evet, ben bir satıcıyım. Ülkene ne yaptık ki?"

"Mahvedip yabancılara sattınız. Her şey satılıksa hiçbir şeye sahip olamazsın."

"Bunu biraz düşün. Güle güle."

"Hayır, haberim yok."

"Tabii öyledir. Bugünlerde kimsenin hiçbir şeyi yok."

"Ya bir satıcısın ya da bir tür anketçisin. Sana yardımcı olmak istemiyorum."

Kapat. (Bitir.)

"Olabilirim. Pierre nasıl biri?"

"PARAMI mı istiyorsun?!" (Telefonu yumrukla.)

Soğuk metal sert, parmak eklemlerin kanıyor.

Zihnini bir saniyeliğine de olsa o sesten uzaklaştırıyor...

"Şimdilik bu kadar yeterli, dedektif..." Teğmen biraz mesafeli duruyor.

Tekrar yumrukla, acı güzeldir.

Soğuk metal sert, parmak eklemlerin biraz kanıyor...

Soğuk metal sert ve parmak eklemlerini acıtıyor. Morarmalarını izliyorsun.

(Bitir.)

10 sent at ve rastgele bir numara çevir: 005-99-77-313.

Arıyor...

Arıyor...

Arıyor...

Hâlâ arıyor...

Hâlâ arıyor...

"Beni aramayı bırak, dostum!" Biri açıyor. Diğer taraftaki ses biraz histerik.

"Paranı vereceğim, tamam mı? Bu geceye kadar zamana ihtiyacım var. Çalışmama izin ver."

"Başın biraz belada gibi. Belki sana yardımcı olabilirim, ben bir polis memuruyum."