Sarı plastik bir kubbenin altında metal bir ankesörlü telefon var. Ahizeye baktıkça…

"Sen misin?"

"Sesini duyunca bir toz tanesine dönüşmek istiyorum."

"Yaşamak istiyorum... Seninle..."

"Alo."

"Hmm," mırıldanıyor, sesinden uyku akıyor.

"Kimsiniz?"

"Sesin çok güzel."

"Yo, yo..." Artık uyanıyor. "Sensin, değil mi? Sensin..."

"Sana kim olduğumu söyleyemem. İnsanlığa bu gezegende 3000 yıllık barış getirmek için gizli bir planım var. Meşum ve belirsiz davranmalıyım..." (Devam et.)

"Meşum değilsin Harry... Sarhoşsun."

Uzun pencereler mi... Bunu nereden biliyorum?

Biliyorsun işte. Ve canını yakacağını da biliyorsun.

Kapat.

Doğru. Kapatabilirsin. Burada her ne yapıyorsan, bunu yapmayı bırakıp hayatına devam edebilirsin.

Kapat.

Telefon tangırtıyla yerine giriyor. Orada bekliyor... Elinin sıcaklığı hâlâ üzerinde. Ne olduğuna dair hiçbir fikrin yok.

Kimin umurunda? Kaç git. Bunu düşünme. Polislik yap, yapabileceğin tek şey bu.

Hayır. Aramasına izin ver. Vermek zorundayım.

Kapatamıyorsun. Garip bir kuvvet ahizeyi eline yapıştırmış, kulağın da ahizedeki çalışı dinliyor...

Acınası ve korkunç. Kalp atışlarının her bir çalışta hızlandığını hissediyorsun...

Dur!

41-44-47... Artık çok geç, hareketlerin neredeyse mekanik bir hâl aldı.

Bir dakika... Ne yaptım ben?

001'i aradın. Bu, Revachol'un alan kodu değil. Farklı bir yer... Farklı bir isola. Uzak bir ulus devlet.

005 Revachol Denetim Bölgesi oluyor... 001 ise Graad isolasından Graad, telefonun icat edildiği yer. Seçtiğin sıradaki iki sayı da Mirova kentinin alan kodu...

Bir kez daha gözlerini kapıyorsun... Parmakların döner kadran üzerinde oynamaya devam ediyor. Her bir rakamdan sonra kadran sıfıra döndükçe çıkan metalik çınlamayı 10 kez duyuyorsun.

Arıyor...

Arıyor...

Hâlâ arıyor... İki dakikayı geçti. Şanssızsın. Diğer tarafta da evde kimse yok. Ama 10 sentin hâlâ ankesörlü telefonda duruyor...

Gözlerini kapatıyorsun ve parmaklarının kadranı oynattığını hissediyorsun. Daha önceki gibi 005 ile başlıyorsun...

Revachol Denetim Bölgesi alan kodu.

Ardından rastgele yedi hane geliyor. Sonuncusunu çevirdikten sonra sessizlik gidiyor, yerine telefon çalış tonu geliyor. Arıyor...

Hâlâ arıyor...

Hâlâ...

Zaman geçmeye devam ediyor. Uzakta martıların cıyaklamalarını duyuyorsun... Bu numarada evde kimse yok. Ama para... hâlâ telefonda... Düşünmeye başlıyorsun:

Gözlerini kapatarak ne yapmaya çalışıyordun? Kas hafızanın ellerini ele geçirip bir yeri aramasını mı istiyordun? Peki nereyi?

Evi mi?

Bir evi yok. Evi bir teknenin altı.

Kendi kalbini.

Cidden durma vakti geldi.

Evet biraderim. Hepimiz burada mümkün olduğunca eğlendik. Çok da iyi değildi.

Bir evi yok. Artık yok.

10 sent at ve rastgele bir numara çevir: 005-51-17-912.

Arıyor...

Hâlâ arıyor...

Yine mi? Cidden mi?

Erkeksi sesi olan biri yanıtlıyor:

"Merhaba, ben Girard!"

Merhaba Girard. Teknik olarak, iletilen bir elektrik dalgasısın sen.

Hayır, sen bir sürprizsin, karısını isteyin beyim...

Kapat. (Bitir.)

"Hey Girard, karını çağırabilir misin?"

"Kimsin sen?" Anlamıyor.

"Üzgünüm, aptalca bir şakaydı, aramamalıydım, salaklık ettim... Çok üzgünüm."

"İnsanlara böyle bulaşmamalısın..." Sesi gayet sakin. "Şimdi sana iyi günler."

Telefon kapanıyor.

Bağlantı kesilme sesi.

"Ben Harry, telefonu ona ver, beklemeyi sevmem."

"Sen bu şekilde kiminle konuştuğunu sanıyorsun ulan?" Telefondaki ses aniden kızıyor.

"Guillaume. Guillaume le Million."