Sarı plastik bir kubbenin altında metal bir ankesörlü telefon var. Ahizeye baktıkça…

"Evet, Mirova'dayım. Uyuyorum."

"Partilemek ister misin?"

"Hayır, uyumak istiyorum..."

"İki saat sonra nereye gideceksin?"

"İşe."

Hiçbir şey söyleme.

Cevap yok, yalnızca bir iç çekiş geliyor. Bağlantı, yanan kâğıt gibi çıtırdıyor.

Şu anda kendine ne yapıyorsun?

Eğlenceli bir telefon şakası yapıyorum.

Eğlenceli mi? Durmalısın Harry. Kendini öldürüyorsun.

Bilmiyorum... Ne olduğunu anlamıyorum.

Durmalısın Harry. Kendini öldürüyorsun.

Yıkıcı hasar.

Durmalısın Harry. Öleceksin.

"Nerede?"

"Akademi'de. Çalıştığım yerde."

"Akademi mi? Kulağa benim işimden daha iyi geliyor. Mutlu oldum."

"İşim üzücü ve berbat. Cesetlerle uğraşmam gerekiyor."

"Peh, Akademi'ymiş... Benim işim gerçek bir iş."

"Hey."

Hiçbir şey söyleme.

"Sarhoş değilim... Kafam güzel."

"Sarhoş değilim, kafam da güzel değil, yalnızca... Canım yanıyor... Seninle konuştuğumda neden canım yanıyor?"

"Tamam sarhoşum, ne önemi var ki? Sonuçta hâlâ kendimim!"

"Harry mi? İsmimi nereden biliyorsun?"

"Çünkü benimle konuşuyorsun... Bak, ne dediğini ya da neden beni aradığını anlamıyorum. Sarhoş gibisin."

"Daha da sarhoş olacağım." (Büyük bir yudum al.)

"Harry mi? Harry de kim? Yattığın kişi mi? Ben de Harry'yim!"

"Ne dediğini anlamıyorum."

"Harry mi? Harry de kim?"

İç çekiyor. "Bak, ne dediğini ya da neden beni aradığını anlamıyorum. Sarhoş gibisin."

"Harry mi? Harry de kim? Yattığın kişi mi? Harry orada mı?!"

"Elveda."

Bir iç çekiş duyuyorsun. Seni duydu ama kapatmıyor. Sen de kapatmıyorsun. Kapatamıyorsun.

Bu kadar. Bir tuzağa düştün. Fiyaskonun sona ermesi artık uzun sürecek.

"Ben ultra yüksek öz varlıklı bir bireyim. Gerçekliğin nasıl işlediğini anlıyorum. Onu gördüm. Zihnim açık." (Devam et.)

"Yüksek öz varlıklı bir birey değilsin Harry... Sarhoşsun."

"Kimsin?"

"Dora." Hâlâ kafası karışık. "Siz kimsiniz? Bağlantı kötü..."

Dora. İsmi bir armağan gibi. Senin için bir armağan... Yaşamanı mümkün kılacak bir armağan.

Ve savaşmanı da.

Bozuk gelen sesin içinde biraz ötede, kadının yanında birinin döndüğünü duyuyorsun. Yatak yaylarının sesi geliyor.

Tepki verme. Ne yaparsan yap, o son şeye tepki verme.

"Orada biri mi var?"

Cevap yok. Emin değilsin ama galiba arka planda bir adamın sesini duyuyorsun. Acı ve beyaz gürültü kaplı...

Tepki verme.

Tepki verip vermemen fark etmez. Yine de galiba arka planda bir adamın sesini duyuyorsun. Acı ve beyaz gürültü kaplı...

"Kim olduğumu bilmiyorum. Hafızamı kaybettim." (Devam et.)

"Hafızanı kaybetmedin Harry... Sarhoşsun."

"Ben insanlığın devrimine adanmış bir hizmetkârım. İnsanlığı özgürleştirecek ve sınıfları ortadan kaldıracağım. Ölüleri dirilteceğim." (Devam et.)

"Bir devrimci değilsin Harry... Sarhoşsun."

"Ölmek istiyorum."

"Ne?" Ne dediğini anlaması biraz zaman alıyor.

"Niye öyle dedim bilmiyorum."

"Olamaz... Sen misin?" Sesi uyanıyor gibi. Hâlâ hüzünlü, yorgun...

Bu çok fazla... Vazgeçmen gerek...

"Yaratık yaratıktır. Keşke rüzgâr olsaydım."

"Hayır, olamaz... Saat kaç?"

"Hayır."

Sessizlik. Bağlantı kesiliyor. Son sözlerinin yankılanarak tekrar geldiğini duyuyorsun: