Heykelin denize işaret eden koluna bir işaret asılmış. Tahta kalemiyle yazılan işarette…

Heykelin denize işaret eden koluna bir işaret asılmış. Tahta kalemiyle yazılan işarette "PUS HER ŞEYİ YUTAR" yazıyor. Bir zamanlar büyük bir gücü temsil eden anıt, yıkımın sonu gelmez ilerleyişinin bir işareti hâline getirilmiş.

"Yaşadıklarımız düşünülürse bu düşünceye katılmamak elde değil." Teğmen ciddiyetle meydana bakıyor ve sana dönüyor.

Bak... yukarıda! Bir Syntagmatarchis Trypa! Alaca Karanlık'ın iğrenç çenesine karşı bizi uyarmaya gelmiş.

Son zaten gelmedi mi? Taşlar kanla ıslandı, boğazlar kan tükürdü, yerel halk üzgün. Merhumları onurlandırmamız gerekirken bu çok uygunsuz değil mi?

Vatandaşlar uyarılmalı. Bu yalnızca bir ölüm ilanı değil, aynı zamanda yaşayanlara bir uyarı. Ölüm asla durmaz.

(Bağır.) "Liderinizi dinleyin ey sahil insanları... Daha kötüleri de gelecek!"

Teğmen "Öhöm," diye boğazını temizliyor. Artık harekete geçmek istiyor.

"Dedektif, müsaadenizle size birkaç soru sormak istiyorum..."

"Neyle ilgili?"

"Bu... zenginlik... itibar arayışınızla ilgili." Davranışların için uygun bir isim düşünürken yukarı bakıyor.

"Tabii, sorun değil."

Başıyla onaylıyor. Gözleri hâlâ yukarıdaki felaket tellalında, soğukta işareti taşıyan kolda.

"Neden yaptınız?"

Koltuğa gündelik kıyafetleriyle yerleşmiş bir figür... oturma odasının öbür ucundan sana bakıp gülümsüyor.

"Böyle olsun istememiştim. Bunlar hep Bahtı Kara Budala'nın işleri."

Başıyla onaylıyor. Kavşak, ışıldayan güneşin altında neredeyse ürkütücü derecede sessiz. Felaket tellalı güneşin onu yutmasını bekliyor, kartondan alameti canlı yem gibi çırpınıyor...

Güzel, Bu felaket için hiç sorumluluk alma. Amaç seni öne çıkarmaktı, insanların senden korkması değil.

Görmüyor musun? Bahtı Kara Budala sonunda gerçekten olağanüstü bir iş başardı.

Bunu söylemek için daha çok erken. İşaret gerçekten son derece uygunsuz.

"Ama bunlara değdi mi? Bundan önce yaptıklarınıza... Cindy'ye, hisse senetlerine, hatta sokak lambasına yaptıklarınıza."

"%100 değdi. Yine olsa yine yaparım... ama bu sefer daha fazla kârla."

"Evet, tam bir iş adamı gibi konuştunuz." Kibarca gülümsüyor.

"Pekâlâ, devam edelim mi? Eve dönmeden önce hâlâ yapmamız gereken işler var."

"Tamam o zaman, son bir kez anıta bakayım..."

"Tabii, bekliyorum."

Felaket tellalı atının üzerinde sana tepeden bakıyor. Çok sayıda çubuk ve ip orijinal eseri yerinde tutuyor.

"Dur, gitmeden Bahtı Kara Budala'yla konuşmak istiyorum."

"Bunun için vaktimiz olduğunu sanmıyorum. Olsaydı bile buralarda olacağından şüpheliyim. Herkes gitti."

"Ne yapayım, sistem böyle. Sanatçıları desteklemek, istihdam yaratmak ve topluma yardım etmek için elimden geleni yaptım."

"Evet, tam bir hayırsever gibi konuştunuz." Kibarca gülümsüyor.

"Beni böyle yargılayamazsın. Özellikle de ödediğim onca vergiden sonra."

"Vergi mi? Ne vergisi? Revachol'dayız yahu." Sanki gizli bir vergi arıyormuş gibi etrafına bakıyor ve ardından başını sallıyor.

"Neden bahsediyorsun?"

"Genç bir sanatçıya hak ettiğini ödemeyerek epey para kazandınız..."

Yalan söylemen de cabası... Masum bir ikinci el dükkânı sahibini dolandırman da var tabii.

Ona o kadar az para ödemek zorundaydın, yoksa hiç kâr edemezdin ve eğer kâr etmezsen yatırım yapacak paran olmaz!

Teğmen sanki zenginmişsin gibi konuşuyor. Bu çok sık yaşanan bir yanlış anlaşılma, hele vergiler düşünüldüğünde. Finansal refaha erişene kadar daha çok yolun var. Üçkâğıtçılığa devam!

Hak ettiğini ödememek mi? Ama sen mümkün olan en yüksek ücreti ödemiştin!

Hak ettiğini ödememek mi? Piyasaya uygun bir ödeme yapmıştın. Ne fazlası ne azı...

Yalan söylediğini de unutma...

Masum bir ikinci el dükkânı sahibini dolandırdığını da unutma.

"Ama bunlara değdi mi? Bundan önce yaptıklarınıza... Cindy'ye, hisse senetlerine, Bahtı Kara Budala'ya yaptıklarınıza."

"Daha iyi bir durumda olmak istedim."

Başıyla onaylıyor. Kavşak, ışıldayan güneşin altında neredeyse ürkütücü derecede sessiz. Felaket tellalı güneşin onu yutmasını bekliyor, kartondan alameti canlı yem gibi çırpınıyor...

Dürüstsün. Hatta belki biraz fazla dürüst... Topluma yardım etmekten bahsetmemiş miydik?

Hırslı olmakta yanlış bir şey yok.

"Peki buna değdi mi?"

"Sence de elimizdeki kısa zamanı en iyi şekilde değerlendirmemiz gerekmiyor mu?"

"Ben bir şey düşünmüyorum, sadece soru soruyorum."

Başına korkunç bir şey geldi ama bu felaket tellallığı sana hiçbir şey kazandırmadı. Bırak artık!

Bir beyaz yalan... Tabii ki kendi fikirleri var.

"Müsaadenizle son sorumu soracağım... Buna değdi mi?"

"Onu geri kazanmak için."

"Kimi?" Teğmen sorgular gözlerle gözlerinin içine, ardından tekrar yukarı bakıyor.

Evet, kimden bahsediyorsun?

Amcıktan bahsediyor. Kral parayı da buldu, artık amcık içinde yüzecek!

"Neyse. Başka bir soru... Buna değdi mi?"

"Serbest piyasa bunu talep ediyor."

Başıyla onaylıyor. Kavşak, ışıldayan güneşin altında neredeyse ürkütücü derecede sessiz. Felaket tellalı güneşin onu yutmasını bekliyor, kartondan alameti canlı yem gibi çırpınıyor...

Neyi talep ediyor? Sonu gelmez yeniden kavramlaştırmayı mı? Kaybedilen hayatları mı? Maskaralıkları mı?