Heykelin denize işaret eden koluna bir işaret asılmış. Tahta kalemiyle yazılan işarette…

Fiyasko mu?! Hayır, bu çok güzel...

Güzellik yetmez. Hâlâ çok yolumuz var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Belki de bu benim kim olduğumu ve neler yaptığımı dürüst bir şekilde yansıtan bir portredir.

Bir Sanat Polisi mi? Hayır, sen bir üçkâğıtçısın ve hâlâ gidecek çok yolun var. Öz varlığın vergiler düşünce hâlâ sıfır!

Öz varlık, öz varlık, öz varlık... En azından öz varlığım var! Bak sayılar nasıl da yükseliyor.

Bir martı anıtın tepesine konup aşağıdaki şehri gözlüyor ve ardından kanat çırpıp uzaklaşıyor.

Koltuğa gündelik kıyafetleriyle yerleşmiş bir figür... oturma odasının öbür ucundan sana bakıp gülümsüyor.

Geri dönecek.

Rüzgâr boyayı hafif hafif çıkaracak güçte esiyor. Işıldayan isyan şimdiden sönmeye başladı...

Yukarısı çok yalnız amına koyayım.

Tepedeki tahrif edilmiş heykel sana katılıyor gibi.

Teğmenin ateşi var ve yorgun, bir hastane yatağında dönüp duruyor...

Aptal düşünceler bırakın peşimi.

Zihnin sessiz. Aynı güneşin altındaki bu kavşak gibi.

Buna değdi mi?

"Tabii, sorun değil."

"Bize örnek oluyor. Geleceğin şanıyla geçmişin verdiği zararların üstünü kapatmalıyız."

Seni memnun etmek için başıyla onaylıyor ve bir anlığına gözlerini kapatıyor. Gözlerini tekrar açtığında sana bir şey söylemek istediği çok açık...

"İşi bir sarhoşa verince böyle oluyor tabii."

"Burada gördüğün şey hem sanata hem tarihe karşı hakaretten başka bir şey değil."