"Aynen öyle, it. Cuno onunla küveti doldurur. Cuno bir elebaşı."

"Aynen öyle, it. Cuno onunla küveti doldurur. Cuno bir elebaşı."

"Biraz bana da verir misin? Azıcık?"

"Cuno sana söylemedi mi? Cuno bu tuzak işlerinden uzak durur. Elebaşı Cuno hapse girmeye niyetli değil. Siktir git buradan!"

Hapisten korktuğu yok, sadece seni kışkırtıyor.

Rol yapıyor ama aslında doğruyu söylüyor. En azından %0,00001'i doğru. Azıcık tozu var. Size vermiyor sadece.

Ona bir baksana! En azından bir kaynak biliyor olmalı. Bunu bir şekilde öğrenmelisin.

Önce onunla arkadaş olmalısın.

"İmkânı yok lan, it. Cuno polisle iş yapmaz. Senin zavallı toz bağımlılığın yüzünden hapse giremem! Cuno'yu tanımamışsın."

"Benimle kafa buluyorsun, değil mi çocuk?"

"Cuno kimseyle kafa falan bulmaz. Cuno her daim ciddidir. Her daim krallar gibi yaşar. Kiloluktan bol bir şey yok, ama sana yok. Siktir git!"

"Hadi bakalım, şimdi, Cuno'nun kiloluğu sende." Ellerini ovuşturuyor. "Şöyle yapıyoruz. Önce Cuno'ya Cuno'nun kiloluğunu veriyorsun. Sonra Cuno sana yarısını geri veriyor."

"Biz böyle bölüşürüz... En iyi yöntem budur. Sokakların yöntemi."

"Babanı nasıl hallettim sormayacak mısın?"

"Sokaklarda dolaşan dedikodulara göre küçük arkadaşını bir fahişe gibi giydirmişsin. Dikkat dağıtma tarzı. Fenaymış lan." Başını teğmene doğru takdir edici bir şekilde sallıyor.

Teğmenin suratında tek bir kas bile oynamıyor.

"Cuno hepsini dinlemek istiyor, ama önce kiloluğu bölüşelim." Eğiliyor. "Sonra başlıyoruz."

"Sokaklarda dolaşan dedikodulara göre küçük arkadaşını bir fahişe gibi giydirip dikkatini dağıtmışsın. Fenaymış lan. Çekik gözlü kankana Cuno'nun saygılarını ilet."

"Kilo derken gram demek istiyorsun, değil mi?"

"Cuno, Cuno'nun ne demek istediğini biliyor."

Cuno gram demek istiyor.

"Hepsini kullandım bile. Üzgünüm, Cuno."

"Siktir git buradan, it! Bir daha Cuno'nun karşısına çıktığında yanında bir torba olsa iyi olur. Cuno'yu böyle oyuna getirerek onunla bir yere varamazsın."

"Toz iblisi Cuno'yu oyuna getirmeye çalışıyor."

"Peki. Söz sözdür." (Şişeciği Cuno'ya ver.)

"Vay anasını, ağırmış..." Minik şişeyi sağa sola sallıyor, sonra ceketinin cebine koyuyor.

Koşu ayakkabısının üst tarafından, bacağına doğru çektiği çorabından bir tane daha benzer şişecik çıkarıyor. "Al bakalım... Yarımdan fazlası var. Cuno böyle şeref sahibidir işte."

Teğmenin suratında hiçbir oynama yok, dümdüz çöp konteynerine bakıyor.

Ama onaylamıyor.

"Şimdi söyle bakayım, nasıl hâlâ hayattasın, it?"

"Cuno, babanla tanıştım."

"Sam Bo hareketleri yapıp içeri mi sızdın?" Teğmene bakıyor. "Fahişe muhabbeti doğru mu?"

"Babanı öldürdüm, Cuno."

"Ne diyorsun lan? Sırf daha fazla içebilmek için steroide boğdu kendini amına koyayım, onu öldüremezsin. Cuno'nun babası kendi kendine öleceğini söylüyor. İntihar tarzı."

Babası, onun aklına diğer ölümlülerin aksine dokunulmaz olarak kazınmış.

"Orası karanlıktı. Gizlice girip çıktık."

"Şanslıydın. Cuno'nun babası içki almaya çıkmıştı. Cuno bunu biliyordu. Bu yüzden seni yolladı... Cuno itini düşünür. İtinin canının yanmasını istemez." Anlayışlı bir şekilde başını sallıyor.

"Şanslıydın, it. Cuno'nun babası içki almaya çıkmıştı. Cuno bu boşluktan yararlanacağını biliyordu. Şimdi Cuno tekrar düşünüyor da... yanlış yapmış."

"Seni oraya tam götüne steroid sokarken yollamalıydım. Hırsız, hain it. Cuno duygusal davrandı. Bir daha olmayacak."

"Cuno, baban bir ayağı çukurda alkoliğin teki. Kıyafetlerin altında uyuyordu."

"Ne?" Gözleri fal taşı gibi açılıyor.

Duruşu değişiyor, sallanan horoz duruşu bir saniyeliğine kesiliyor. Sonra kendini düzeltip devam ediyor.

"Doğru amına koyayım, Cuno'nun babası camış gibi uyuyordu." Kendine geliyor. "Cuno sana söylemişti... hiçbir şey Cuno'nun babasının sikinde değil. Kırıp girmeniz falan Cuno'nun babasına bir bok ifade etmez."

"Şanslıydın, it. Cuno bunu biliyordu." Kendine işaret ediyor. "Cuno'nun gaddar iblisi son zamanlarda içkiyi fazla kaçırmaya başlamıştı. Cuno bu yüzden bunu yapabileceğini biliyordu. Dar bir boşluk. Cuno boşluğu."

Cuno boşluğu mu?

"'Cuno boşluğu' mu? Hadi ama evlat. Kes tıraşı."

"Cuno'yu durdurmaya mı çalışıyorsun sen amına koyayım? Cuno daha yeni başlıyor!" Sesi titriyor.

Boğazında küçük bir yumru oluşuyor.

"Kendine hâkim ol Cuno..."

"Evet, yanılmışım. O sert biri. Harbi fenaymış."

"Cuno'ya acıyormuş gibi görünmeye çalışmayı kes." Gözlerini kısıyor... Hüzünlü bir ifade beliriyor. "Cuno durumun farkında. Cuno'nun babası bir bitkiye dönüşüyor amına koyayım. Midesi siki tutmuş, felç falan ve..."

"Cuno da öyle ölecek. Aynı Cuno'nun gaddar babası gibi. Toz içip suç işleye işleye... hızlı ölecek, Batı Revachol tarzı."

"Üzücü şeyler söylemeyi kes, Cuno." Fısıltı normalden daha sessiz geliyor.

Sesinde bir tutam keder var.

"Ne üzücüsü amına koyayım?" Çocuk bir boksör gibi soluklanıyor. "Cuno'nun hayatı zorluklarla dolu." Havaya yumruk sallıyor. "Ölüm var, başka hiçbir şey yok."

"Ona dönüşmek zorunda değilsin."

"Siktir git buradan yoksa Cuno o rahibe götünü sikecek." Havaya bir yumruk daha sallıyor. "İb*e. Cuno'ya bir gram toz getirdin diye arkadaş mı olduk sanıyorsun lan?"

"Dönüşmekmiş..." Dermansızlıktan soluk soluğa kalıyor. "Cuno'nun bir şeye dönüştüğü yok! Cuno zaten öyle! CUNO ZATEN O HÂLDE."

Eğer bir an önce durmazsa yorgunluktan yere yığılacak. Kıpkırmızı oldu.

"Cuno kazandı... Sen kazandın Cuno!" Rahatladığı apaçık. Şapkalı, minik çitlerin arkasından zıplıyor.

Kazanmadı. Bir çatlak var ve şu an inandığı gerçeğin üzerinde yayılıyor.