Dışarısı düşündüğünden daha soğuk. Orada öylece duran teğmeni görüyorsun; beyaz renkli…

Dışarısı düşündüğünden daha soğuk. Orada öylece duran teğmeni görüyorsun; beyaz renkli küçük bir bulut ağzından kaçıveriyor...

Sana dönüyor ama bir şey söylemiyor.

Ne yapacağını görmek için bekliyor. Lütfen sıçıp batırdığını söyle.

Önce soruşturma, sonra da bu... Daha kaç işin içine sıçacaksın?

Kalçan keskin bir acıyla zonkluyor...

"Senin sorunun ne?"

"Benim sorunum mu?" diyor. Sesi öfkeyle yükseliyor...

"Gerçekten inanılmazsınız dedektif, farkında mısınız?"

Görev arkadaşını kendinden uzaklaştırıyorsun. Ne uğruna?

"Tamam, haklısın. Sıçıp batırdım."

"Evet. Ve?"

"'Ve' ne?"

Teğmen duygusuzca sana bakıyor.

DÜZELT BU İŞİ. O KADAR ÇOK ŞEY BUNA BAĞLI Kİ.

"Özür dilemeyeceğim, eğer beklediğin buysa..."

Teğmen iç çekiyor. "Belki de cidden sizin hatanız değildir. Kurtarılması imkânsız bir insan faciası olabilirsiniz..."

"Galiba bu durumda düzelebileceğinizi umarak aptallığı ben yapmış oluyorum... Şu hâlinize bir baksanıza..."

Evet, dön de hâline bir bak. Ne görüyorsun?

İçten içe iyi bir insan.

O iyi adam hiç dışarı çıkmayacaksa ne anlamı var?

"Bir türlü anlamıyorum. Vakayı çözme yolunda ciddi oranda ilerleme kaydediyorduk..."

"Ama korkarım artık size güvenemem."

"Alt tarafı bir laf ettik, Kim. Hiçbir anlamı yoktu ki."

"Anlamı yoksa neden öyle konuşuyorsunuz?"

"Kim, açıklayabilirim..."

"Susun, SUSUN. Bana esas rütbemle bile seslenmiyorsunuz. Sürekli Kim, Kim, Kim... Bunun ne kadar saygısızca olduğunu düşündünüz mü hiç?"

"Eee... Şimdi ne yapacağız?" (Devam et.)

Teğmen bir an sessizliğe bürünüyor.

Kralın celladıymışçasına dik bir duruşu var; âdeta kraliyetin hükmünü uygulamaya hazırlanıyor.

Bu anın geleceğini tahmin ediyordu. Yine de bunları söylemek onun için kolay değil...

"Soruşturmanın selameti için... yanınızda kalacağım."

Duydun mu? Teğmen kalıyormuş! Kardeşlik her zaman kazanır!

"Neden ki? Sana ihtiyacım yok açıkçası."

"Tüm kanıtlara ve yaşadıklarımıza rağmen böyle düşünmenize şaşırmadım. Ben buraya sizin için gelmedim..."

"Kalıyorum çünkü benim soruşturmayı sizden korumam gerekiyor..."

"Şimdi... Başka bir gün olsaydı izninizi isteyip mesaimi bitirirdim. Ama daha önemli meselelerimiz var. Adaya gitmemiz lazım. Hem de bir an önce."

"Bu soruşturma," diyor denize dönerek, "sizden ve benden çok, çok daha büyük. Sona yaklaştık, bitiş çizgisini de geçelim. Sonra yollarımızı ayırabiliriz."

Kilisenin karanlık gölgesinin kumlara yayıldığı yerde... iki adam sessizce duruyor. Konuşmaları bitti.

"Şimdi... Başka bir gün olsaydı izninizi isteyip mesaimi bitirirdim. Ama daha önemli meselelerimiz var. Bu soruşturmayı tamamlamamız lazım, hem de hemen."

"Şimdi izninizle, ilgilenmem gereken başka meseleler var. Her zamanki gibi sabah görüşürüz. Ve dedektif..."

"Ben yokken başka bir işin daha içine sıçmayın."

Hüküm verildi.

Kilisenin karanlık gölgesinin kumlara yayıldığı yerde... iki adam sessizce duruyor. Konuşmaları bitti.

"Yani bana bir şans daha mı veriyorsun?"

"Hayır, göt herif. Burada oyun oynamıyoruz, siz de kahraman falan değilsiniz. Doğru olanı yapmak için sonsuz hakka sahip değilsiniz. Dünyada işler böyle yürümüyor..."

"Harika, hâlâ yardımına ihtiyaç duyabilirim."

"Alçak orospu çocuğu. Ben buraya sadık bir yardımcı olmaya gelmedim, hiçbir zaman da bunu yapmadım..."

"Tamam, kızdığını biliyorum ama Revachol'un ruhuyla konuştum ve o bana seninle birlikte çalışmamız gerektiğini söyledi..."

Teğmenin bakışlarında acıma, küçümseme ve telaş duyguları birbirine karışıyor...

"Kendinize gelin, dedektif."

"Uğraşıyorum, yardımına ihtiyacım var sadece..."

"Hayatta olmaz. Ben bir dedektifim. Kendini umursamayan, aklını kaçırmış sapkınlar için hayır işleri yapmıyorum..."

"Ama Kim, ruh..."

"Yeter artık, dedektif. Yozlaşmış zırvalarınızı dinlemek istemiyorum. Zaten yeterince dinledim. Yeter artık."

"Ama birlikte iyi zamanlarımız da olmadı mı?"

"Hangi iyi zamanlar?"

"Düzelebilirim."

"Anlasanıza, düzelemiyorsunuz ya da düzelmeyi reddediyorsunuz. Aradaki fark da çok önemli değil ya."

"Buraya geleli ne kadar zaman oldu? Peki bunca zamanda neler başardınız?"

"Kendini toparlamanızı beklemeyeceğim artık."