Teğmenin turuncu ceketli tanıdık silüetini görüyorsun. Acıdan dolayı önce çift, sonra…

Teğmenin turuncu ceketli tanıdık silüetini görüyorsun. Acıdan dolayı önce çift, sonra üçlü görmeye başlıyorsun.

Önemi yok. Önemli olan hayatta olman.

"Kim..."

Teğmen, "Günaydın, Parabellum", diyor. Yeni temizlenmiş bir odanın ortasında duruyor. Başının üzerinde dönen pervane, haleye benziyor. Yüzü morluklarla kaplı.

"Ne kadar kötü yaralandım?"

"Oldukça kötü, dedektif. İki yara aldınız. İlki omzunuzun altında. Mermi kürek kemiğinizi delmiş, neyse ki akciğerinizi ve kalbinizi ıskalamış."

"İkinci mermiyse kalçanıza, sol kuadrisepsinize isabet etmiş." Bacağına işaret ediyor. "Büyük arterlerinizden herhangi biri kesilmemiş ama merminin çıkarılması gerekti. Oluşan bir bakteriyel iltihap, merkürokromla tedavi edildi."

"Peki... yürüyebiliyor muyum?"

"Göreceğiz."

Acı çekerek ve arada bir dikişlerini kopararak yürümeyi başarabilirsin.

"Karakoldan beni görmeye gelen oldu mu?"

"Hayır."

Zırhlı bir otomobilin ön koltuklarında bir adam ve bir kadın oturuyor. Otomobili kadın sürüyor, adam ise bir sigara yakıyor. Adamın adı Jean Vicquemare, bindiği makinenin tekerlerinin altında asfalt, giderek yok oluyor. Önlerinde limanın vinçleri yükseliyor...

"Yine bu bok çukuruna döndük," diyor adam.

"Gerçekten mi?"

"Çatışmadan sonra karakolunuzu aradım. Yaralanmanız rapor edildi. Burada size katılmaları için memur gönderdiklerini söylediler."

"Tuhaf. Gelen oldu mu?"

Duruyor. "Eminim sizin için endişeleniyorlardır."

Demek ki sen baygınken kimseyi görmemiş. Aslında senin için endişeli değiller. Olsalardı gelmezler miydi?

"Eğer benim için endişeleniyorlarsa neredeler?"

"Bilmiyorum."

Aklında bazı fikirler var ama bu konuyu sizinle konuşmayacak.

"Bu konu, seninle onlar arasında," diye düşünüyor.

Kendini daha çok üzme. Zaten acı çekiyorsun.

Özür dilerim.

"Tamam."

"Eminim sizin için endişeleniyorlardır."

Hayır. Endişeleniyor olsalar gelirlerdi.

"Güzel. Onlara ihtiyacım yok."

"Bu... biraz tuhaf değil mi?"

"Hiç umurlarında değilim."

"Eğer karakolumdan gelen olmadıysa beni kim tedavi etti?"

"Ben."

"Teşekkür ederim."

"Gerek yok."

"Bu işleri... yapabildiğini bilmiyordum."

"Bir dedektifin görevleri arasında. Siz de yapabiliyorsunuz."

Gerçekten de yapabiliyorsun. Hatta galiba parçalanmış bir mermi bile çıkarabiliyorsun...

Gerçekten mi? Yapamayacağından eminsin.

"Tamam..." (Kalk.)

"Yavaş..." Teğmeni yine çift görmeye başlıyorsun. Turuncu bir acı topuna dönüşüyor...

Dayanabilirsin. Yeter ki o bacağına çok yüklenme.

Dengen çok bozuk. Düşmek üzereymişsin gibi hissediyorsun...

"Nasılsınız?"

"Benim... disko günlerim geçti."

"Disko günlerinizin çok önceden geçmesi gerekiyordu, dedektif."

"Kötüyüm, Kim. Çok kötü durumdayım."

Teğmen cevap vermiyor, sadece sendeleyişini izliyor.

Otursan daha iyi olacağını düşünüyor. Sırtını dikleştir... HİÇBİR YERE oturmayacaksın.

"Muhteşem hissediyorum. Hadi... coşalım."

Başıyla onaylıyor.

"Kimin umurunda. Ben kimin umurundayım ki. Önemi yok."

"Gnhhhh..."

Teğmen sendeleyişini izliyor.

"Sen yaralandın mı?"

"Pek değil." Çenesini okşuyor. "Başçavuş bana silahının kabzasıyla vurduğu için beyin sarsıntısı geçirdim. Çok hareket etmemeye çalışıyorum."

"Beni uyarmasanız durumum çok daha kötü olurdu." Duruyor. "Teşekkürler. Adamın bana yaklaştığının farkına varmadım. Aptallık ettim..."

"Pek değil." Çenesini okşuyor. "O kadın bana silahının kabzasıyla vurduğu için beyin sarsıntısı geçirdim. Çok hareket etmemeye çalışıyorum."

"Beni uyarmasanız durumum daha kötü olurdu." Duruyor. "Teşekkürler. Kadının bana yaklaştığının farkına varmadım. Aptallık ettim..."

"Ben bir psikolokomotörüm."