"Merhaba, amca!" Ağ ustasının kızı sana el sallıyor.

"Merhaba, amca!" Ağ ustasının kızı sana el sallıyor.

"Ruby adında birini tanıyor musun?"

"Ll... Luby... Rr... R-luuby." Kız, sana bir sır verecekmiş gibi birden ciddileşiyor ve öne eğiliyor.

"Annem benim artık büyük bir kız olduğumu söyledi ama ll harfini söyleyemediğimi bilmiyor. Aslında bazen söyleyebiliyorum ama... ll... rr.. llrr..."

"Çocuk işte." Teğmen başını iki yana sallıyor.

"O nedir?" (Tavanda asılı duran doldurulmuş kuşa işaret et.)

"O orman tavuğu," diyor, yüzünde kocaman bir gülümseme var.

Belki kırdığın korsan martının yerine bunu verirsen Garte seni affeder.

"Anladım, benim olabilir mi?"

"Tabii! Zaten almışsın. Ben zaten ondan hoşlanmıyorum... Hep kızgın görünüyor."

Tamamdır. Şimdi yapman gereken tek şey kuşu tavandan alıp gitmek!

"Tabii! Al, senin olsun. Ben zaten ondan hoşlanmıyorum... Hep kızgın görünüyor."

"Benim olabilir mi? Doldurulmuş kuş seven birini tanıyorum."

"Tabii! Zaten almışsın. Ben zaten ondan hoşlanmıyorum... Hep kızgın görünüyor."

"Tabii! Al, senin olsun. Ben zaten ondan hoşlanmıyorum... Hep kızgın görünüyor."

"Evet ama neden burada?"

"Bilmem ki."

"Iı, tamam, teşekkürler."

Kız neşeli bir şekilde kıkırdarken tüylü oyuncağını havada çeviriyor.

Kafeterya Müdürü Garte, doldurulmuş bir hayvan tamir etmeye çalışmıyor muydu?

Neredeyse kesin olarak senin kırdığın korsan martının yerine bunu verirsen belki Garte seni affeder.

"Bu nedir?" (Tavandan aldığın doldurulmuş kuşu göster.)

"Dışarıdaki ikizler senin kardeşlerin mi?"

"Eveeet." Somurtuyor. "Benimle oynamak istemiyorlar. Benden büyükler ve dışarıda oynuyorlar!"

"Aynı görünüyorlar! Hee hee hee! Bazen hangisi hangisi anlamıyorum."

"Gerçekten de benziyorlar."

"Hee he hee!" Gülmeye devam ediyor. "Kuzucuk onları ayırabiliyor." Tüylü oyuncağını havada sallıyor.

"Bire bir aynılar, değil mi? Ben de öyle dedim."

"Bile... bil." Sözcükleri yavaşça söyledikten sonra kahkaha atıyor.

"Annenle baban neredeler?"

"Annem dışarıda, babamı pek bilmiyorum." Söylediği şey çok iyi bir şeymiş gibi birden sevinçle gülümseyiveriyor.

"Siz çocukların Feld binasına girmiş olabileceğini duydum."

"Haayır, amca!" Başını sağa sola sallarken gözleri büyüyor. "Kuzucuk bile oradan hoşlanmıyor." Pelüş oyuncağına daha sıkı sarılıyor.

"Biz oraya gitmeyiz. Annemle teyzem gittiğimizi sanıyor ama orası çok bürkünç bir yer."

"Bir saniye, ürkünç demeye mi çalışıyorsun?"

"Hı hı," diye yanıtlayıp başıyla onaylıyor. "Çok ama çok bürkünç."

"Neden 'bürkünç'?"

"Çooook bürkünç!" Pelüş oyuncağına sıkı sıkı sarılıyor ve başını sallıyor. "Oraya gitme."

"Bana binayla ilgili söyleyebileceğin bir şey var mı?"

"Eski ve yıkık." Başını sallıyor. "Annem 'tehkileli' diyor. Ben annemi dinliyorum. Kuzucuk da dinliyor. Kardeşlerim de. Oraya gitmeyi denediler ama korkup kaçtılar!"

"O tuttuğun şey nedir?" (Kızın oyuncağına işaret et.)

"Kuzucuk! Arkadaşım. İşte... şöyle..." Göstermek için tüylü hayvanı yukarı kaldırıyor.

Kuzucuk bir pelüş kuzu ve açıkçası kötü bir durumda. Düğme gözlerinden biri kopmuş ve kayıp. Tüyleri de birçok yerinden yırtılmış.

"Kuzucuk çok eski görünüyor."

"Eveeet, Kuzucuk uzun bir hayat yaşadı." Kuzuyu havada çeviriyor. "Kuzu eskiden bir dere... de rö..." Sözcüğü söyleyemiyor.

"Delikanlı mıydı?"

"Yoooo, hayııır, o değil." Somurtuyor, yırtık pırtık hâldeki oyuncağına bakıyor. "Sen ne olduğunu biliyorsun, Kuzucuk."

"Sanırım 'devrimci' demeye çalışıyor."

Mutlulukla "Eveeet," diye bağırıyor. "Kuzucuk bir... de-rim... ciydi."

"Devrimci miydi?"

"Revizyonist miydi?"

"Revachol'lu muydu?"

"Derinden gelen sesler miydi?"

"Rövanşist miydi?"

"Kuzucuk yumuşak görünüyor."

"Evet. Yumuşacık." Birden pelüş hayvanı yüzüne tutuyor.

"Bunu hak etmiyorum. Ben pisliğin tekiyim."

"Yanağınızı Kuzucuk'a dokundurun işte yahu!" Teğmenin ses tonu otoriter ve şaşırtıcı derecede kaba.

Yanağını Kuzucuk'a dokundur.

"Ne kadar yumuşak, değil mi?" Haklı. Kuzucuk gerçekten yumuşacık. Oyuncağın beyaz tüylerini yüzüne sürdükten sonra kucağına çekip sarılıyor.