"Merhaba, amca!" Ağ ustasının kızı sana el sallıyor.

Peki ya küfreden bir adam olmak istemiyorsam? Ya Kötü Sözcük Söylemeyen Polis olmak istiyorsam?

Çünkü bu sana uygun bir davranış değil. Üzgünüm.

Küfretmeyeceğim! Etmeyeceğim! Sessiz kalacağım, izle!

Lütfen bu işi kendin için daha da zorlaştırma. Küfretmenin bir sakıncası yok. Hatta sağlıklı bile olabiliyor.

...

...

...Siktir. Galiba ben küfreden bir insanım.

Evet, aynen öyle.

Bu konuşma üç saniye sürdü. Kız hâlâ yanıt bekliyor.

Ne? Beyin veya vücuttan akıllıca bir yanıt gelmeyecek mi? Hiçbir şey yok mu?

Kız başını yana eğiyor. "Bundan sonra kötü sözcükler söylemeyeceğine söz veriyor musun?"

"Kapitalizmi yıkmama yardımcı ol ki komünizm sana miras kalabilsin, ey Devrim'in Kız Çocuğu."

"Kap... kapi... kapili..." Sözcüğü söylemekte zorlanıyor. Başını sağa sola sallıyor. "Hayır."

Teğmen iç geçirdikten sonra çömelerek kızın göz hizasına geliyor. "Tanıdığın birileri son zamanlarda biraz farklı davranmış olabilir mi mesela?"

"Devrim'in Zavallı Kız Çocuğu. Burjuvazi sana ne yapmış?"

Pelüş kuzusunu kendine doğru çeviriyor. "Bu ne anlama geliyor, Kuzucuk?" Oyuncak yanıt vermiyor. Kuzunun arka tarafından biraz yün sarkıyor.

"Boş ver. Son zamanlarda hiç tuhaf bir şeyler gördün veya duydun mu?"

"Merhaba, amca!" Küçük bir kız, en fazla dört ya da beş yaşlarında. Samimi bir merak içinde sana bakıyor.

Küçük bir pelüş hayvana sarılıyor. Bazen tutup havada çeviriyor.

"Iıı, amca, şöminemde ne yapıyordun?"

"İçinde bir fazmit vardı! Onu yakalamaya çalışıyordum."

"Hııı, tamam!" Ciddiyetle başını aşağı yukarı sallıyor.

"Hiç."

"Hııı, tamam!" Tüylü oyuncağını havada çeviriyor.