Sonu gelmez trafik sıkışıklığında, sahibi tarafından terk edilmiş bir kamyon.

"Evet, öyle gibi." Teğmen kaşlarını çatmış haritaları inceliyor.

"RHM bu yan yolların çoğunda devriye geziyor ama belli ki hepsinde değil."

"Kaçak mallar nereye varıyor?"

"Söylemesi zor. Dağıtım ağı büyük görünüyor ama... Yine de arkasındaki besmertie hakkında pek bir şey söylemeyecek kadar belirsiz."

"Besmertie mi? Kulağa tanıdık geliyor."

"Besmertie, Revachol'daki suç örgütlerine denir. Kendilerini 14 Revachol'lu indokavmin vârisleri olarak görürler ama aslında Batı Revachol'un kontrolü için savaşan çetelerden başka bir şey değiller..."

"İsimleri de çok havalıdır," diye iğrenerek ekliyor. "Örneğin La Puta Madre ve Ahura Mazda gibi. Kötü bir parodi işte."

Kâğıtları koltuğun altına geri koy. (Sonuçlandır.)

"Sence bu işin arkasında kim var?"

"Kesinlikle sendika değil. Sadece nakliyatın bir kısmını onlar yapıyor. Örgüt Jamrock'ın tamamına yayılmış. Bu kadar geniş bir alana yayıldıysa en muhtemel şüpheli Madre oluyor."

"O tam bir beladır." Teğmen gözlüklerini çıkarıp bir mendille camlarını siliyor. "Daha önce hakkında ciddi soruşturma denemeleri oldu ama... Sonu soruşturmayı yapanlar için hiç iyi olmadı."

Teğmen Kitsuragi, Madre'nin ismini sıkılıp bükülmeden söylediği için gerçekten cesur biri.

Özellikle de geçmişinde yapmış olabilecekleri şeylerden haberi bile olmayan polisler için tam bir bela.

Gizli bir alanda patlayan bir flaş ve vızıltı. Kamera lensleri kan kırmızısı haşhaş dolu bir alanda yırtık pırtık bir polis üniforması giyen bir adama odaklanıyor. Beyaz giysiler içinde bulanık bir suret kameranın tam yanında duruyor...

Pislik içindeki polis elinde bir yabayla ağlamaklı bir şekilde "Ne olur bana zarar vermeyin," diyor.

Beyazlı adam "Neden... Neden kendi piyonuma zarar vereyim ki?" diyor. "Nasıl bir hayvan böyle bir şey yapar?"

Terk edilmiş kamyonun dağınık kabini cevap vermiyor.

Keşke Teğmen Kitsuragi burada olsaydı da sana kanıtları birleştirmende yardım etseydi.

Kâğıtları koltuğun altına geri koy.

Haritaları koltuk kılıfının altına yerleştiriyorsun. İz bırakmasan iyi olur... Film yıldızlarının gözü üzerinde.

"Bütün bunlar ne anlama geliyor?"

"Kaçakçılar mallarını ve malzemelerini taşımak için gizlice otoyolları kullanıyor anlamına geliyor. Muhtemelen Motorlu Taşıtlar Doğu Bölgesi'ne sızdılar..."

Kâğıtları koltuğun altına geri koy.

Bu ses de ne...

Otomobil ve kamyonların çoktan unutulmuş gaz ışığıyla aydınlatılmış tünellerde geçişinin sesi.

Posterlere bak.

20'lerden, onlardan hatta önceki yüzyılın doksanlarından kalma, çoktan unutulmuş filmlerin güzel kadınlarla dolu posterleri.

Arka koltuğun tam üzerine yapıştırılmış bir ingénue'nün posteri özellikle dikkatini çekiyor.

Havada kesinlikle parfüm kokusu var. Baharatlı. Misk amberi kokusu kabinde dolaşıyor.

Posteri incele.

Aktris omzunu açıkta bırakan dar bir elbise giymiş. Poster boyunca uzanan soluk bir imza var. Kadın kameranın arkasına bakıyor.

Seni bir şefkat hissi sarıyor, hatta özlem ve hafif bir hüzün.

Bir dakika, bu aktris Klaasje'ye gerçekten çok benziyor. Aslında Ruby konusunda haklı olabilir...

Bu Tippe Tijonne. Sinemanın ilk günlerinden bir aktris. Oyunculuğundan çok vakitsiz, trajik ölümüyle bilinir.

Ona ne oldu?

Boogie Caddesi'nde "Nehre Açılan Kapı" isimli bir uyuşturucu evinde hayatını ziyan etti. Kokain ve morfin bağımlısıydı. Dünyadan ve kameralardan korkuyordu.

Bir dakika, tanıdığın birine benzemiyor mu? Ama tam olarak kim olduğunu çıkaramıyorsun.

Narin ama kayıp. Hayatın yükü altında ezilmiş.

Dur ve düşün: Bu koku da ne?

Ardıç kokulu bir parfümün tatlı kalıntısı. Muhtemelen "Granate No 5".

Posterlere yeterince baktım.

Aktrisler ve nadir bir aktör sana sıcak bir veda ediyor. Ön panelde bir radyo alıcı‑vericisi ve sürücü koltuğunun altında bir alet çantası var.

Alet çekmecesini aç.

Koltuğun altındaki metal çekmece açılıyor. İçinde sadece katlanmış bir gazete var.

Alet çekmecesini kapat.

Çanta yerine geri oturuyor. Radyo, posterler, sigarayla karışık motor yağı kokusu olduğu gibi duruyor.

Gazeteyi aç.

"Périphérique" gazetesinin geçen çarşamba çıkan sayısı. Sayfaların arasından bir kâğıt parçası düşüyor.

Notu al.

Radyoseverler dergisinden yırtılmış bir makaleye benziyor. "ULAN frekans sistemi" adında bir şeyin temellerini karmaşık matematiksel denklemlerle açıklıyor.

Bu formüller tuhaf biçimde acılı görünüyor. Belki akşamdan kalma olduğundandır ama başını ağrıtıyorlar.

Yüksek kalite bir radyo alıcı‑vericisini bu frekansı göndermeye yetecek şekilde değiştirmek, isolalararası yayılan sinyali güçlü hâle getirebilir. Ama bu sadece bir tahmin.

Teğmen notu incelemek için omzunun üzerinden bakıyor: "ULAN frekans sistemi mi? Daha önce hiç duymamıştım. FM, AM, UKV'yi biliyorum ama..." Düşünceleri dağılıyor.

Radyo alıcı‑vericisini çıkar.

Biraz zaman alıyor ama sonunda alıcı‑verici alttaki yağlanmış gözünden tatmin edici bir klikk sesiyle çıkıyor.

Bir kuyruktan dolmalı silah mekanizmasıyla neredeyse aynı sesi çıkardığını fark etmeden edemiyorsun.

Alıcı‑vericiyi eline aldığın anda teğmen derin düşüncelere dalmış gibi alt dudağını ısırıyor.

"Komik, değil mi?"

"Şakadan pek anlamam."

"Bu şaka sayılmaz. Bu kadar kaçınmaya çalıştığı yetkililere ulaşmak için kadın şoförün kendi telsizini kullanmanız çok ironik."