"Suzerainty" Kutu Oyunu

Hesaplarını iki kez, ardından üçüncü kez kontrol ettikten sonra son skorunu buluyorsun.

-5 zafer puanı... Bu acınası performansından sonra hükümdar tüm aileni idam ettirmezse şanslısın.

Teğmen başını hesaplamalarından kaldırıyor. "Benim 15 puanım var," diyor hafif bir sırıtışla.

"Suratınız asılmasın, dedektif. Önünüze daha ne oyunlar çıkacak. Mecazen tabii. Bu oyunu kesinlikle tekrar oynamayacağız."

"Evet, Insulinde'de ticaret savaşına girilmez."

"Sıkıldım. Oyunu daha sonra bitirelim."

"Hadi ama dedektif. Oyunun sonuna geldik! Hadi hemen bitirelim."

"Tamam, hadi bitirelim."

Oyunun sonu yaklaştı. Hükümdarın bölge idarecilerinden biri olarak en büyük başarın ne olacak?

Büyük zafer sütununu inşa etmeyi, teğmene karşı bir ticaret savaşı ilan etmeyi ya da her şeyini harcayıp işçi taşların için halk eğitim sistemi kurmayı deneyebilirsin.

"Hayır, yeter." (Taşları kaldırmaya başla.)

İşçilerin için bir halk eğitim sistemi kur.

İşçilerine iyi davranma politikan işe yarıyor ve nadiren denenen halk eğitim sistemini kuruyorsun. Dünyanın en eğitimli işçi taşları sende.

Ne yazık ki bu bölgelere gönderilme sebebin fazla eğitimli ikinci sınıf vatandaş üretmek değil, ham madde üretmekti. Bu durum son skorunu olumsuz etkileyebilir.

"Gördünüz mü? İşçilerinize yatırım yapmak işe yaramayacak demiştim."

"İşçi taşlarımın da eğitim hakkı var, Kim."

"Bu düşünce ne kadar soylu olursa olsun, kaynak çıkarma ve sömürge üzerine kurulu bir oyunda kazandıracak bir strateji değil."

"Skorlarımızı toplasak mı artık?"

Son skorları hesaplamak da başlı başına bir oyun gibi. İkiniz de paraları dizmek, tablolara bakmak, temel toplama ve çarpma yapmak üzerine saçma bir zaman harcıyorsunuz.

Hesaplarını iki kez, ardından üçüncü kez kontrol ettikten sonra son skorunu buluyorsun.

İki puan. İyi eğitimli işçi taşların tarafından sevilsen de hükümdar hiç memnun değil ve seni görevden alıyor.

Teğmen başını hesaplamalarından kaldırıyor. Ölçülü bir gururla "Benim 20 puanım var," diyor.

"Hey, en azından oyunu kendi istediğiniz şekilde oynadınız. Bu da iyi bir şey."

"Geri dönüp hamlemi değiştirebilir miyim?"

"Bence onun için çok geç."

"Bana puanların anlamsız olduğunu öğrettin. Ben de oyunu istediğim gibi oynamaya karar verdim."

Teğmen sert bir karşılık verecekmiş gibi ağzını açıyor ama sonra duraksıyor...

"Biliyor musunuz, dedektif... Bunda, kendince takdire şayan bir yön var."

İşçi taşları için çok az oyuncunun halk eğitim sistemi kurmasının bir sebebi var: Çok pahalı ve oyunun tasarımı gereği hiçbir zaman değmiyor.

Saçmalıkların hükümdarın hazinesini neredeyse batırıyor ve son skoruna büyük bir ceza yazılıyor.

"Uff..." diyor teğmen. Muhteşem başarısızlığın onu bile etkiledi.

"Ah, belki de farklı bir strateji denesem daha iyi olurmuş."

"İyi bir fikir olabilirmiş, evet..."

"Skorlarımızı toplasak mı artık?"

Son skorları hesaplamak da başlı başına bir oyun gibi. İkiniz de paraları dizmek, tablolara bakmak, temel toplama ve çarpma yapmak üzerine saçma bir zaman harcıyorsunuz.

Hesaplarını iki kez, ardından üçüncü kez kontrol ettikten sonra son skorunu buluyorsun.

-5 zafer puanı... Bu acınası performansından sonra hükümdar tüm aileni idam ettirmezse şanslısın.

Teğmen başını hesaplamalarından kaldırıyor. "Benim 20 puanım var," diyor. Puan farkından dolayı biraz utanmış.

"Önünüze daha ne oyunlar çıkacak. Mecazen tabii. Bu oyunu kesinlikle tekrar oynamayacağız."

"Bana puanların anlamsız olduğunu öğrettin. Ben de oyunu istediğim gibi oynamaya karar verdim."

Teğmen sert bir karşılık verecekmiş gibi ağzını açıyor ama sonra duraksıyor...

"Biliyor musunuz, dedektif... Bunda, kendince takdire şayan bir yön var."

"Bu aptal oyun hileli."

"Hadi ama dedektif, başlarken oyunun kuralarını biliyordunuz."

"Hatırladığım kadarıyla sıra sizdeydi, dedektif."

Oyun tahtasına baktığında birkaç muhtemel strateji görüyorsun. İşçileri hizmete zorlamak ekonomik çıktılarını artırır ve teğmenle muhtemel bir çatışmadan sağ çıkmana yardımcı olur. İstersen de işgücü kaynağını görmezden gelip puan ve kaynak için sözleşme tamamlamaya odaklanabilirsin.

Seçeneklerin bunlardan ibaret değil.

Aynı zamanda zenginliğin bir kısmını işçilerine yatırarak onlara ne kadar minnettar olduğunu gösterebilirsin. Sonuçta hükümdar için zenginlik üreten onlar.

Evet, tabii ki bunu da yapabilirsin ama bu pek etkili bir strateji değil. Yine de sana kalmış...

Sözleşme tamamlamaya odaklan.

Asıl aksiyon Revachol'dayken işçiler ve bölgeler kimin umurunda? Zamanını gırla para ve tek seferlik bonuslar için sözleşme tamamlayarak geçiriyorsun.

Birkaç tur sonra güzel bir karton para yığının ve birkaç arkeolojik hazinen oluyor ki bunları vererek... bir müze inşa ediyorsun.

Oyun tahtasının ortasındaki Revachol bölgesine silindir bir ahşap parçası yerleştiriyorsun. Antik harikalarla dolu, özenle bezenmiş bir binayı temsil ediyor.

İlginç bir şekilde, gerçek hayatta da aşağı yukarı böyle olmuştu. Iilmaraa'lılar bugün bile uluslarının paha biçilemez hazinelerini görmek isterlerse Revachol, Gottwald ya da Sur‑la‑Clef'yi ziyaret etmek zorundalar.

"İyi hamleydi, dedektif. O müze 3 zafer puanı ediyor."

Şimdi karşılık verme sırası teğmende. Agresif bir şekilde Safre bölgesine giriyor. İşçileri kısa süre içerisinde aşırı değerli kayısılar üretmeye başlıyor.

Teğmenin sana böyle üstün gelmesine nasıl izin verirsin? Karşılık vermen gerek, sert karşılık!

Birkaç tur boyunca teğmenin büyümekte olan kayısı imparatorluğuna karşılık vermekte zorlanıyorsun. Sonunda işçilerinin çoğunu Supramundi ve Saramiriza'ya götürüyorsun, burada bereketli kokain taşları üretmeye başlıyorlar.

Yeni bir sözleşme kartı çekiyorsun. Yazıya göre, bir aristokrat büyük miktarda kokain karşılığında biraz para ve nadir bir bonusa erişim veriyor: 7 zafer puanı değerinde yüksek sesli müzik.

İşte bu bebeğim! Kokain ve rock müzik, tıpkı... kokain ve rock müzik gibi müthiş gider.